Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου
Η απόπειρα της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου να αποδεσμευτεί από το μνημόνιο, ανέβασε το οικονομικό ρίσκο, καθώς οι επενδυτές αμφισβητούν τη δυνατότητά της Ελλάδας να κινηθεί μόνη της. Επιπλέον, το πολιτικό ρίσκο έχει ανέβει και η αβεβαιότητα προκαλεί απόσυρση κεφαλαίων.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει εξασφαλίσει από τους εταίρους τα εχέγγυα που ήλπιζε για να παλέψει με κάποιες πιθανότητες την εκλογή νέου προέδρου της Δημοκρατίας. Οι εταίροι δεν δείχνουν να συναινούν στην έξοδο από το μνημόνιο στην οποία επένδυσε η ελληνική πλευρά, ούτε βιάζονται να υποσχεθούν συγκεκριμένα πράγματα για την ελάφρυνση του χρέους.
Ήδη, μετά και από το μίνι-κραχ στις αγορές ομολόγων και μετοχών, φαίνεται ότι η κυβέρνηση επανεξετάζει τη στάση της για πλήρη έξοδο από το μνημόνιο και κάνει πίσω, με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ένα συμβιβασμό σε μια μέση λύση, όπως η προληπτική γραμμή στήριξης ή μια άλλη εκδοχή της.
Δεν είναι απίθανο επίσης να υπάρξει διαφοροποίηση στη στάση των εταίρων αργότερα έτσι ώστε να εξασφαλίσουν τελικά κάποια «μπόνους» στην κυβέρνηση.
Να δούμε δηλαδή, λίγο πριν την κρίσιμη προεδρική εκλογή κάποιες γενικές τοποθετήσεις για την ελάφρυνση του χρέους, μαζί με την προληπτική γραμμή στήριξης και ένα νέο πλαίσιο εποπτείας το οποίο θα περιλαμβάνει ένα «μνημόνιο λάιτ».
Είναι ένα πιθανό σενάριο, το οποίο όμως βρίσκεται σε απόσταση από τις προσδοκίες που καλλιέργησε η ίδια η κυβέρνηση για αποδέσμευση από το μνημόνιο, εκδίωξη του ΔΝΤ και χρηματοδότηση από τις αγορές.
Επομένως, στην καλύτερη περίπτωση, η κυβέρνηση θα έχει στα χέρια της «τα μισά» από όσα η ίδια υποσχέθηκε. Ταυτοχρόνως, θα έχει υψηλό πολιτικό κόστος για να περάσει στο εσωτερικό τη νέα επιτήρηση που συνοδεύει την προληπτική γραμμή στήριξης, έστω και εάν είναι «λάιτ».
Μπορεί η κυβερνητική αναδίπλωση να καθησυχάζει τους επενδυτές, αλλά αποδυναμώνει πολιτικά την κυβέρνηση και αυξάνει την πολιτική αβεβαιότητα.
Όλοι έχουν πλέον καταλάβει ότι εποπτεία θα υπάρχει, το ΔΝΤ θα έχει λόγο -έστω και στο πλαίσιο μιας διαφορετικής σχέσης- αλλά και ότι χωρίς στήριξη από τους δανειστές τα ελληνικά ομόλογα δεν έχουν μέλλον στην αγορά.
Γι’ αυτό άλλωστε φαίνεται ότι ήδη η κυβέρνηση άρχισε να καλλιεργεί και μια δεύτερη γραμμή πλεύσης, επιχειρώντας να φορτώσει στο ΣΥΡΙΖΑ την ευθύνη για τις αναταράξεις, με το σκεπτικό ότι η προοπτική ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από την αξιωματική αντιπολίτευση είναι εκείνη που τρομάζει τους επενδυτές.
Πρόκειται για μια τακτική που είδαμε και προ των εκλογών του 2012, με το δίλημμα: μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ, το οποίο καλλιέργησαν και οι δανειστές.
Εάν επιλεγεί και αυτή τη φορά η ίδια τακτική, θα διανύσουμε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας, με απότομες κινήσεις στις αγορές αξιών, ενώ είναι ένα ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει πολιτικό όφελος με το ίδιο δίλημμα για δεύτερη φορά.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.