Η Ελλάδα των ολίγων

Στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, ακούγονται διάφορα αισιόδοξα σενάρια, τα οποία βασίζονται στο ίδιο μοτίβο: “Θέτουμε σταδιακά την κρίση υπό έλεγχο, αποφύγαμε τα χειρότερα, αν προσέξουμε θα γλιτώσουμε την καταστροφή”. Αυτό είναι και το βασικό μήνυμα που εκπέμπουν οι ισχυροί που συναντώνται για ανταλλαγή απόψεων στο αλπικό θέρετρο Νταβός.

Πρόκειται για μια πλαστή εικόνα, μια προπαγάνδα, η οποία κατά βάση χτίζεται γύρω από το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, το “εμείς”.

H “ελίτ”  που αναπτύχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μαζί με τον χρηματοπιστωτικό τομέα καταβάλλει αγωνιώδεις προσπάθειες τα τέσσερα τελευταία χρόνια για να περιορίσει τις επιπτώσεις από το σκάσιμο της φούσκας και να αφήσει τα πράγματα όπως είχαν, διατηρώντας το status quo.

Σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν: Απώθησαν την πίεση που γεγννήθηκε για ελέγχους και φραγμούς στη λειτουργία του διεθνούς τραπεζικού συστήματος μετά το σκάσιμο της φούσκας το 2008 και, αντιθέτως, μετέφεραν τα βάρη στις κοινωνίες και τους πολίτες: Τα κράτη ανέλαβαν να διασώσουν τις τράπεζες, φορτώθηκαν χρέη και τα μετέφεραν στους εργαζόμενους και τους φορολογούμενους.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι το διεθνές τραπεζικό λόμπι και η ελίτ των τεχνοκρατών και των πολιτικών δυνάμεων που τους υποστηρίζουν… θέτουν τα πράγματα υπό έλεγχο και έχουν αποφύγει τα χειρότερα, χωρίς να περάσουν μεγάλες αλλαγές και ανατροπές στη δομή του συστήματος.

Αυτοί πετυχαίνουν το στόχο τους. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί, δεν είναι “εμείς”. Στην Ελλάδα τα προβλήματα είναι λίγο διαφορετικά, αλλά σε μεγάλο βαθμό οι αναλογίες είναι ίδιες. Η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου συνεχίζεται στη χώρα μας, η ανεργία επελαύνει, οι πλέον έγκυροι οικονομολόγοι προβλέπουν ότι το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα θα  υποχωρήσει στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών, αλλά “το σύστημα σταθεροποιείται”, μας λένε. Σε λίγο, μάλιστα, θα γίνουν και δουλειές. Ιδιωτικοποιήσεις, επενδύσεις, εξαγορές και ανάπτυξη.

Το ζήτημα, όμως, είναι ότι αυτή η νέα ανάπτυξη δεν μας περιλαμβάνει όλους. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η Ελλάδα οδηγείται σε μια κατάσταση όπου μόνο ένα μικρό τμήμα  της κοινωνίας θα έχει μερίδιο στη νέα οικονομική και επιχειρηματική πραγματικότητα που διαμορφώνεται υπό την καθοδήγηση των δανειστών και την αποδοχή μιας εγχώριας πολιτικής ελίτ η οποία ακολουθεί τις επιταγές χωρίς δικό της σχέδιο.

Το μεγάλο κομμάτι της μεσαίας τάξης θα φτωχοποιείται σταδιακά, ενώ τα πιο αδύνατα στρώματα θα συνθλιβούν σε βαθμό που δεν θα μπορούν να επιβιώσουν χωρίς κοινωνική πρόνοια. Ποιος φανταζόταν ότι στην Ελλάδα του 2013 θα σχεδιάζεται διανομή πρωϊνού στους μαθητές των σχολείων;

Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό η ελληνική μεσαία τάξη θα συνεχίσει να συναινεί στην καταστροφή της.