Οι 50 αποχρώσεις του ευρώ

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η ευφορία και η αίσθηση ασφάλειας που επικρατεί στις αγορές δίνει τη θέση της στην αβεβαιότητα.
Πάνω που είχε αρχίσει να διαδίδεται το “σύνθημα” ότι η κρίση χρέους στην Ευρώπη τελείωσε, και οι αγορές άρχισαν να παίρνουν ρίσκα, εμφανίζεται το πρόβλημα του νομισματικού πολέμου. Γάλλοι και Γερμανοί θα συγκρουστούν στη σύνοδο Κορυφής, καθώς οι πρώτοι -για πρώτη φορά έθεσαν το προφανές: Αν η Ευρώπη έχει ένα νόμισμα, πρέπει να αποκτήσει και μια συναλλαγματική πολιτική. Όταν οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία έχουν αποφασίσει -έστω κι αν δεν το ομολογούν επισήμως- να κρατήσουν τα νομίσματά τους χαμηλά για να υποστηρίξουν τις εξαγωγές και την παραγωγή τους, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να “σφυράει” αδιάφορα, βλέποντας το ευρώ να ανατιμάται.
Πολύ περισσότερο που το σκληρό ευρώ εξυπηρετεί κατά βάση τη Γερμανία σε βάρος των νότιων χωρών.
Στη Σύνοδο Κορυφής που ξεκινά σήμερα για πρώτη φορά αναμένεται ανοιχτά να τεθεί το ζήτημα της ισοτιμίας του ευρώ.
Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έθεσε ήδη το ζήτημα και αναμένεται να γίνει συζήτηση στη Σϋνοδο Κορυφής.
Φαίνεται, όμως, ότι ούτε η κρίση χρέους έχει τελειώσει. Οι αποδόσεις των ομολόγων σε Ιταλία και Ισπανία μπορεί να μειώθηκαν τους τελευταίους μήνες, αλλά αυτό συνέβη επειδή ο Μάριο Ντράγκι, το αφεντικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δήλωσε αποφασισμένος να ρίξει όσο χρήμα χρειάζεται για να στηρίξει το ευρώ.
Οι περίφημες αποφάσεις για “συνολική λύση” στην ευρωπαϊκή κρίση έμειναν δεν ελήφθησαν, αφού δεν υπάρχει ούτε η πολιτική βούληση, ούτε το έδαφος για μια στοιχειώδη συνεννόηση μεταξύ των Ευρωπαίων.
Με κάθε ευκαιρία αποδεικνύεται ότι το θεμελιώδες πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι πολιτικό. Απουσιάζουν οι πολιτικές δομές που θα επιτρέψουν στις ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες  να αντιμετωπίσουν της προκλήσεις που η Ιστορία θέτει ενώπιόν τους, ενώ δεν διαθέτουν ούτε όραμα, ούτε την πολιτική βούληση για να δημιουργήσουν κάτι νέο.
Ετσι, σύρονται από τα προβλήματα και το μόνο που κάνουν είναι να μεταφέρουν την πίεση στους πολίτες, περικόπτοντας εισοδήματα και εργασιακά δικαιώματα, ακολουθώντας τη συντηρητική νεοφιλελεύθερη συνταγή. Αν μη τι άλλο, στερούνται φαντασίας.
Ετσι, η κρίση χρέους διογκώθηκε (ανεβάζοντας το κόστος για τις υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα) ενώ από ότι φαίνεται, οι οιωνοί δεν είναι και οι καλύτεροι για την ευρωπαϊκή απάντηση στο θέμα του νομισματικού πολέμου.
Εκτός κι αν η πολιτική πραγματικότητα, είτε με αφορμή τις εκλογές στην Ιταλία ή τις αλλαγές που κυοφορούνται ενόψει των γερμανικών εκλογών το Σεπτέμβριο αναγκάσει τις πολιτικές ηγεσίες να αλλάξουν ρότα.