Η ιστορία της είναι αυτό που λένε η ενσάρκωση του “αμερικανικού ονείρου”. Ξεκίνησε από πολύ χαμηλά σε μία εταιρεία και με πολύ σκληρή δουλειά σε μία πορεία 30 ετών να αναλάβει πλέον τα ηνία της.
Είναι η 53 ετών σήμερα Karen Kaplan, η οποία την προηγούμενη εβδομάδα ανέλαβε διευθύνουσα σύμβουλος στην διαφημιστική εταιρεία Hill Holiday. Η τελευταία είναι μία απ’ τις μεσαίες σε μέγεθος αλλά γνωστές στο χώρο διαφημιστικές εταιρείες στις ΗΠΑ με κέρδη το 2012 184 εκατ. δολ.
Η καριέρα της Kaplan στην εταιρεία ξεκινά το 1982 όταν προσλήφθηκε για τη θέση της ρεσεψιονίστ – γραμματέα στην Hill Holiday. Εξάλλου χωρίς γνώσεις πάνω στο αντικείμενο της διαφήμισης δεν υπήρχε περίπτωση να διεκδικήσει κάποια άλλη θέση…
“Οι πρώτες μου εβδομάδες στη δουλειά ήταν πολύ δύσκολες. Κυρίως από συναδέλφους που μου έδειχναν σε κάθε ευκαιρία ότι ήμουν ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας εκεί μέσα”, λέει σήμερα σε συνέντευξη της στο businessinsider η Κάπλαν.
Τριάντα ένα χρόνια μετά έχει γίνει το Νο1…
Η ίδια δηλώνει ότι δεν σκόπευε να μπει στο χώρο της διαφήμισης. Πτυχιούχος γαλλικής φιλολογίας απ’ το πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης το 1982, μία δύσκολη περίοδο για την αγορά εργασίας στις ΗΠΑ, ένας γνωστός της την έστειλε σε συνέντευξη για τη θέση που είχε ανοίξει στη Hill Holliday.
Η ίδια ήθελε να βγάλει μερικά χρήματα και να σπουδάσει νομική.
Έπεισε τον Πρόεδρο της εταιρείας, έναν celebrity τότε στη Βοστόνη, τον John Connors ότι μπορεί να πετύχει και αυτός την προτίμησε από 40 άλλους υποψήφιους για τη θέση.
“Βέβαια ποτέ δεν με πλήρωσε αρκετά ώστε να βάλω στην άκρη λεφτά για τη νομική”, λέει τώρα αστειευόμενη.
Η Kaplan εκμεταλλεύθηκε όλες τις ευκαιρίες που μπορεί μία ρεσεψιόν να προσφέρει: Όλοι, απ’ τις γραμματείς ως τα στελέχη της εταιρείας, περνούσαν μπροστά απ’ το γραφείο της, μεγάλοι πελάτες και VIP επισκέπτες της έπιαναν κουβέντα καθώς περίμεναν για τα ραντεβού τους. Παράλληλα παιδιά και σύζυγοι των στελεχών έγιναν τηλεφωνικοί “φίλοι” με την ίδια καθώς μιλούσαν με αυτή πρώτα…
“Γνώρισα περισσότερο κόσμο εκείνη την πρώτη χρονιά στην πόλη απ’ οποιονδήποτε άλλο”, λέει.
Ενα χρόνο μετά τα σχέδια για τη Νομική πήγαν “περίπατο”.
Μόνο που για να λάβει την πρώτη προαγωγή δυσκολεύθηκε αρκετά. Εξάλλου η Kaplan δεν είχε τα προσόντα για να γίνει γραμματέας. Δεν είχε γνώσεις στενογραφίας ή τυφλού συστήματος στη γραφομηχανή…
Όταν όμως άδειασε μία θέση βοηθούν στο τμήμα “κίνησης” άρπαξε την ευκαιρία.
Ουσιαστικά ο βασικός ρόλος της ήταν να γράφει και να διανέμει ένα 16σέλιδο ενημερωτικό σημείωμα, συρραμένο και το οποίο έπρεπε να βρίσκεται στο γραφείο όλων των στελεχών στις 8 το πρωί της Δευτέρας.
“Είχαμε έναν επεξεργαστή κειμένου Wang στον τρίτο όροφο ακριβώς έξω απ’ το γραφείο της προϊσταμένης μου, και φυσικά δεν της είχα πει ότι δεν ξέρω να πληκτρολογώ. Έτσι πήγαινα κάθε Σάββατο για να γράψω το ενημερωτικό στον επεξεργαστή, αφού μου έπαιρνε μία ολόκληρη μέρα… Μετά επέστρεφα την Κυριακή και φωτοτυπούσα το ενημερωτικό…”
Ένα Σαββατοκύριακο έπιασε να επισκευάσει το φωτοτυπικό στο οποίο είχε κολλήσει ένα χαρτί. Αυτό θα άλλαζε τελικά την καριέρα της.
Ήταν ένα αντίγραφο φύλλου μισθοδοσίας όλων των στελεχών της εταιρείας.
“Δεν υποψιαζόμουν καν ότι υπήρχαν μισθοί εξαψήφιοι… όχι μόνο στην εταιρεία αλλά σε όλο τον κόσμο”, λέει η Kaplan. “Τότε ήταν που σκέφθηκα ότι μπορώ και εγώ να τα καταφέρω και να μείνω στην εταιρεία”.
Από το τμήμα κίνησης στο σχεδιαστικό και από εκεί στην οικονομική διεύθυνση, η Kaplan κράτησε όλες τις business cards που έβγαζε.
“Πέρασα από τις 12 δουλειές που όλοι συνήθως έχουν στην καριέρα τους. Απλά όλες ήταν μέσα στη Hill Holliday”, λέει.
Πλέον θεωρείται απ’ τις πιο ισχυρές γυναίκες στο ανδροκρατούμενο χώρο της διαφήμισης και παρά το γεγονός ότι αψήφισε τον πρώτο κανόνα που της έμαθε η μέντορας της στην εταιρεία, μία απ’ τις πρώτες γυναίκες τότε σε υψηλόβαθμη θέση στη διαφημιστική στα μέσα της δεκαετίας του ’80: να πίνει πάντα με τα αγόρια μετά τη δουλειά. “Δεν μπορούσα να την ακολουθήσω. Ήμουν νεόνυμφη και ήθελα να επικεντρωθώ μόνο στη δουλειά”, λέει.
“Εάν ένοιωθα πιεσμένη ή ανεπιθύμητη απλά έστρεφα την προσοχή μου κάπου αλλού γιατί υπήρχαν πάντα επιλογές. Ποτέ δεν ένοιωσα ότι μειονεκτούσα.
Και η δουλειά ήταν απαιτητική. Την πρώτη μέρα αφού είχε επιστρέψει στη δουλειά απ’ την άδεια μητρότητας – μόλις είχε γεννήσει το γιο της – της ζητήθηκε να φύγει απ’ τη Βοστώνη στο Λος Αντζελες για ένα γύρισμα για τη Reebok.
Η ίδια βλέποντας ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει ένα τέτοιο ρυθμό επιδίωξε και τελικά κατάφερε να μπει στο τμήμα σχεδιασμού. Ανέλαβε τη διοίκηση και όπως λέει, “αποδείχθηκε ότι εκεί μέσα έμαθα τα περισσότερα γύρω απ’ τη δουλειά, αφού κατάρτιζα τους δικού μου ισολογισμούς και ανέπτυξε τις ικανότητες μου στη λειτουργία και τη διοίκηση”.
Λίγα χρόνια μετά, το 2001, θα προαχθεί σε γενικό διευθυντή των γραφείων στη Βοστώνη, μία εποχή που με επιτυχία κατάφερε να ηγηθεί της εταιρείας εν μέσω της κατάρρευσης της “φούσκας” των dot com και την απώλεια ενός πολύ μεγάλου πελάτη, της Fidelity.
Γι αυτό και η ίδια δηλώνει ότι δεν ήταν έκπληξη γι αυτήν η προαγωγή της σε διευθύνουσα σύμβουλος. Έπειτα από 31 χρόνια έφθασε στην κορυφή.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.