Η ταμπακιέρα των ιδιωτικοποιήσεων και η έλλειψη στρατηγικής

Από ότι μαθαίνουμε, υπάρχουν αρκετά προβλήματα στην προώθηση των αποκρατικοποιήσεων. Διαφωνίες, συγκρούσεις μεταξύ αξιωματούχων, ελλείψεις στους μηχανισμούς και τις διαδικασίες. Πράγματα που θεωρούνται αναμενόμενα ή και φυσικά στην Ελλάδα και συνήθως αποδίδονται στην χρόνια έλλειψη οργάνωσης.
Αυτή, όμως η “αθώα” εξήγηση, ίσως να κρύβει ένα μέρος της αλήθειας.
Δεδομένου ότι πρόκειται για μπίζνες αξιόλογου μεγέθους, που ενδιαφέρουν μεγάλους παίκτες στο εξωτερικό και το εσωτερικό, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις μεταξύ των αρμοδίων δεν οφείλονται μόνο σε… ασυμφωνία χαρακτήρων. Είναι μεγάλα τα συμφέροντα και πολλές οι καραμπόλες.
Πέρα από αυτό, όμως, με τις ιδιωτικοποιήσεις, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα έλλειψης στρατηγικής.
Παρουσίασε κάποιος ένα στρατηγικό πλαίσιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσα στο οποίο θα ενταχθούν και οι αποκρατικοποιήσεις ή σπεύδουν “στα κουτουρού” να ξεπουλήσουν ό,τι μπορούν;
Δυστυχώς η λογική μας οδηγεί στο δεύτερο συμπέρασμα, διότι δεν έχουμε δει ένα συνολικό σχέδιο για το νέο παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας και το ρόλο της στον νέο καταμερισμό εργασίας μέσα στην Ευρωζώνη και την παγκόσμια οικονομία.
Οι ιδιωτικοποιήσεις χωρίς ένα ευρύτερο σχέδιο είναι ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος, διότι μέσα από αυτές, το Κράτος θα χάσει αμετάκλητα τον έλεγχο επιχειρήσεων και πλουτοπαραγωγικών πόρων οι οποίοι μπορούν να διαδραματίσουν  σημαντικό ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση.
Ας συμφωνήσουμε πρώτα τι θα παράγουμε στην Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες και μετά να δούμε άν, πότε, πόσο και σε ποιον θα πουλήσουμε την κρατική περιουσία.