Πολλά ακούγονται αναφορικά με την τελική έκβαση της ιδιωτικοποίησης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό. Οι λάτρεις της ακινησίας και όσοι πιστεύουν στα σοσιαλιστικά θαύματα, θέλουν – με έναν απροσδιόριστο ομολογουμένως τρόπο – το Ελληνικό χώρο πρασίνου και περιπάτου. Βέβαια αυτοί δεν μας λένε με ποια κεφάλαια θα γίνει κάτι τέτοιο και γιατί φυσικά μετά τη μάχη για ‘ελεύθερες παραλίες” που η αριστερά επιτυχημένα έδωσε στην περιοχή, το μόνο που βλέπουμε στις ακτές είναι “ελεύθερα σκουπίδια” και κάθε λογής “ναρκωτικά” να κυκλοφορούν δίπλα από τον Σαρωνικό.
Μια άλλη άποψη είναι αυτή που θέλει άμεσα την πώληση αυτού του φιλέτου. Όχι για κάποιους λόγους βίτσιου φυσικά. Απλά γιατί οι ταμειακές πιέσεις είναι μεγάλες κι αν το Ελληνικό δεν πουληθεί εντός των χρονοδιαγραμμάτων, τότε οι φόροι που θα ακολουθήσουν για να καλυφθεί η τρύπα θα είναι δυσβάστακτοι.
Η τρίτη άποψη, η οποία εκφράστηκε και δια στόματος του τεχνοκράτη προέδρου της εταιρείας Ελληνικό Α.Ε. κ. Σπύρου Πολλάλη, είναι αυτή που λέει πως ναι μεν πρέπει να αξιοποιηθεί ο χώρος – φιλέτο, όχι όμως χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αυτή η διαδικασία φαντάζει λογική αν και επικίνδυνη. Λογική διότι το Ελληνικό πραγματικά είναι η τελευταία ευκαιρία της Αττικής για ελεύθερους χώρους που δεν θα υποκύψουν στην τσιμεντοποίηση. Ας μην ξεχνάμε πως στο βωμό της ανάπτυξης και της απασχόλησης των ταλαιπωρημένων από τους πολέμους Ελλήνων η Αθήνα δια της αντιπαροχής έγινε η χειρότερη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν θα είναι λοιπόν κρίμα να χαθεί και η ευκαιρία του Ελληνικού με μοναδικό γνώμονα την παρούσα οικονομική κρίση; Δεν θα είναι κρίμα όταν δέκα χρόνια μετά κι ενώ η κρίση θα έχει περάσει, το Ελληνικό να έχει δοθεί σε ιδιώτες και να είναι άλλη μια τσιμεντούπολη; Όμως αυτή η άποψη έχει και τον κίνδυνο κανένας σοβαρός επενδυτής να μην ενδιαφερθεί. Γιατί κακά τα ψέμματα. Όταν ο πωλητής αρχίσει και θέτει όρους τότε απομειώνεται και η τελική αξία για όποιον θελήσει να αγοράσει. Γιατί στο κάτω της γραφής να βάλει ένας επενδυτής τα ωραία του χρήματα όταν θα έχει σχεδόν ως μπάστακα το Κράτος;
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο πως το project του Ελληνικού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εξελίσσεται σε γρίφο για δυνατούς λύτες. Όμως ίσως η τελική λύση να κρύβεται ακριβώς σε αυτούς τους δισταγμούς που παραπάνω περιγράφονται. Ίσως η χρυσή τομή να υπάρχει στις αμφιβολίες που επικρατούν. Ίσως το να δοθεί ολόκληρο το Ελληνικό σε έναν παίκτη ο οποίος στη λογική του διαίρει και βασίλευε θα υποθηκεύσει το μέλλον της Αθήνας να μην αποτελεί λύση. Γιατί λοιπόν το Ελληνικό να μην “σπάσει” σε περισσότερα κομμάτια που και πράσινο θα εξασφαλίζουν και έσοδα από οικιστική ή άλλου τύπου ανάπτυξη; Το μείζον λοιπόν είναι οι Έλληνες να καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν μανιχαϊστικές απόψεις. Πως ήλθε και για εμάς, τους δύσκολους Βαλκάνιους, η ώρα της σύνθεσης.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.