Οι επενδύσεις της Χαλιμάς

Είναι ασφαλώς πρόωρο να κρίνουμε πώς θα εξελιχθεί η επενδυτική πρόσκληση της Ελλάδας προς το Κατάρ.

Έγινε όμως σαφές από την πρώτη στιγμή ότι η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση: Ο επενδυτής ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι θέλει να επιβάλλει τους δικούς του όρους, ενώ ο “πωλητής” δεν έχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο στο οποίο θα εντάξει τις -όποιες- επενδύσεις προσελκύσει.

Το είπε ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός του εμιράτου, ότι προτιμούν τις απευθείας διακρατικές συμφωνίες. Δεν θέλουν τις ανταγωνιστικές διαδικασίες που είναι καθεστώς στις δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όσα ελαττώματα κι αν έχουν κι αυτές. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, το εμιράτο του Κατάρ διαθέτει μεν εντυπωσιακό πλούτο, λόγω των υδρογονανανθράκων, αλλά το πολίτευμα είναι απόλυτη μοναρχία και όχι δημοκρατία (οι πρώτες εκλογές για συμβουλευτική (sic) εθνοσυνέλευση έχουν αναβληθεί τρεις φορές και προγραμματίζονται για το 2013).

Πέρα από αυτό, η ελληνική κυβέρνηση μετέβη στο εμιράτο ελπίζοντας να αποκομίσει κάποια συμφωνία για επενδύσεις, χωρίς να υπάρχει κάποιο ευρύτερο σχέδιο για την περίφημη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσα στο οποίο θα εντάσσονταν και οι όποιες επενδύσεις. Είναι άλλωστε φανερό ότι οι αποκρατικοποιήσεις γίνονται περισσότερο για λόγους συμβολισμού, για να δοθεί ένα “μήνυμα αποφασιστικότητας και αποτελεσματικότητας”, όπως κατά καιρούς λένε οι αρμόδιοι. Σε απλά ελληνικά, όμως, αυτό λέγεται “μάχη εντυπώσεων” και δεν έχει δοθεί μια τεκμηριωμένη οικονομική εξήγηση σχετικά με το ποια περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού Κράτους πρέπει να εκποιηθούν, για ποια οικονομική σκοπιμότητα και σε ποια τιμή.

Η Ελλάδα προσκαλεί κάποια κεφάλαια να επενδύσουν στο Ελληνικό, για παράδειγμα, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει εκεί. Δεν υπάρχουν περιβαλλοντικές, χωροταξικές και αρχιτεκτονικές προδιαγραφές, στις οποίες θα κληθεί να προσαρμοστεί ο “επενδυτής”. Αντιθέτως, ο τελευταίος θέλει να συμφωνήσει “απευθείας” με την κυβέρνηση το ντιλ για να αποφασίσει εκείνος τι θα κάνει.

Στοιχειώδης λογική υπαγορεύει ότι ουδεμία επωφελής και αποτελεσματική αποκρατικοποίηση ή παραχώρηση κρατικής περιουσίας μπορεί να γίνει χωρίς σχέδιο και υπό τους συγκεκριμένους όρους που απαιτούν οι επενδυτές.