Mάκη κάτσε φρόνιμα

Πώς είναι δυνατόν να κάνουν όλοι λάθος με την ελληνική οικονομία; Αυτό δεν είναι μόνο παγκόσμια πρωτοτυπία, είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, ένα ατελείωτο case study χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ο LEX των Financial Times πρέπει να φάει την γλώσσα του, για την μεγάλη του “ανακάλυψη”, ότι οι ελληνικές τράπεζες θα κρατικοποιηθούν, μετά και τις δηλώσεις του προέδρου του ομίλου Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα. Τεράστιας σημασίας δε η εκτίμησή του, ότι οι τράπεζες μπορούν επανέλθουν στις αγορές φέτος, στοιχείο που θα προσδώσει ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Το θέμα όμως που ανέκυψε ήταν η κριτική Βορίδη και Μητσοτάκη στην υπερφορολόγηση των ακινήτων. Η κριτική, όταν είσαι έξω από μια κυβέρνηση που καλείται να βγάλει τη χώρα από την τροϊκανή κόλαση, με συνθήκες που η δεύτερη υπαγορεύει, είναι εύκολη. Το ζήτημα όμως, όπως είπε σε βραδινή συνέντευξή του ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Στουρνάρας, είναι, πού θα βρεθούν τα λεφτά. Και καλώς ή κακώς ο κ. Στουρνάρας ήταν πολύ συγκεκριμένος απέναντι στα θέματα που τού τέθηκαν.

Ειδικά ο Μάκης Βορίδης που έχει πια και εμπειρία, αλλά και βάθος σαν πολιτικός, δεν χρειάζεται να πιάσει μια εύκολη ατάκα, την ώρα που το κόμμα του είναι μπροστά στα γκάλοπ και η κυβέρνηση εισέρχεται στο πιο δύσκολο τομέα, δηλαδή να βγάλει επενδύσεις και δουλειές. Η νομίζουν κάποιοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας;

Παράλληλα, είναι λάθος να ισχυρίζονται κάποιοι ότι δεν πήγε καλά το ταξίδι Σαμαρά στο Κατάρ, τη στιγμή που ο πρωθυπουργός έχει ανοίξει διαύλους και επιχειρεί να ενεργοποιήσει αυτά που οι προηγούμενοι υπέγραψαν μεν, τα άφησαν στο συρτάρι δε. Το δύσκολο θα είναι η διαχείριση των συμφερόντων σε πολλά επίπεδα για να ωφεληθεί η χώρα τα μέγιστα και εγκαίρως.

Είναι προφανές ότι στους διεθνείς οίκους έχει αρχίσει και υπάρχει δυσαρέσκεια για τη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ και το μάνατζμεντ του κ. Τάκη Αθανασόπουλου σε προσωπικό επίπεδο, όχι μόνο στο θέμα της ΔΕΠΑ με τους Ρώσους, αλλά και στο θέμα του ΟΠΑΠ. Και το χρηματιστήριο έδειξε χθες, ότι μπορεί μεν να πιστεύει ότι δεν θα βγούμε πια από το ευρώ, αλλά ακόμα χρειάζεται πολλές αποδείξεις για να εδραιώσει προσδοκίες, που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά τις προοπτικές μιας ανάκαμψης. Οι ισορροπίες είναι λεπτές και το κλίμα μπορεί να καταστεί εύκολα ευάλωτο.