Aς υποθέσουμε ότι ένας μεγάλος επιχειρηματίας από το εξωτερικό θέλει να κάνει μια επένδυση π.χ. 4 δισ. στην Ελλάδα. Συναντά τον Πρωθυπουργό, τον υπουργό Οικονομικών, δημοσιοποιεί τις προθέσεις του και ζητά να βάλει 2,5 δισ. δικά του κεφάλαια και να χρηματοδοτηθεί με 1,5 δισ. από ελληνικές τράπεζες.
Μπορεί; Όχι. Πολύ απλά επειδή δεν υπάρχει 1,5 δισ. στις ελληνικές τράπεζες για να χρηματοδοτηθεί μια επένδυση. Ούτε οι ξένες τράπεζες πολύ περισσότερο είναι πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν δουλειές στην Ελλάδα.
Ας πάρουμε ένα διαφορετικό σενάριο. Ο ξένος επενδυτής είναι πολύ βολικός άνθρωπος και αποφασίζει να βάλει από δικά του κεφάλαια και τα 4 δισ. που απαιτεί η επένδυση. Χρειάζεται όμως κεφάλαιο κίνησης. Μια επένδυση 4 δισ. θέλει κεφάλαιο κίνησης τουλάχιστον 1 δισ. Μπορεί να «σηκώσει» αυτά τα χρήματα από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα; Όχι, δεν υπάρχουν τέτοια νούμερα, δεν επιτρέπουν οι συνθήκες ρευστότητας.
Επειδή το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, τι απομένει για να έρθουν κεφάλαια στη χώρα; Οι αποκρατικοποιήσεις. Επειδή όμως η Ελλάδα αλλάζει φορολογικό σύστημα κάθε τρείς μήνες, η γραφειοκρατία είναι πρωτοφανής και το κράτος γενικότερα είναι εχθρικό προς τους πολίτες και τους επενδυτές γιατί να δελεαστεί κάποιος να επενδύσει στην Ελλάδα σε αυτήν τη συγκυρία; Μόνον επειδή θα πωλείται ένα περιουσιακό που έχει συγκεκριμένα ειδικά χαρακτηριστικά που τραβούν την προσοχή και επειδή θα προσφέρεται σε τιμή ελκυστική, δηλαδή χαμηλή.
Μπορεί οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση να διαχειριστεί πολιτικά ότι κρατικά περιουσιακά στοιχεία πρέπει να πουληθούν σε χαμηλές τιμές για να προσελκύσουμε επενδύσεις; Αυτά είναι τα αδιέξοδα που προκύπτουν από την… ανομολόγητη χρεοκοπία της χώρας.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.