Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αντιμετωπίζεται συνήθως ως φαιδρό ή ακόμα και απεχθές πρόσωπο, ενώ η πολιτική του τακτική βασίζεται στη δημαγωγία και το λαϊκισμό. Ωστόσο στη σημερινή συγκυρία η πιθανή επάνοδός του στην ιταλική πολιτική σκηνή έχει μεγάλο ενδιαφέρον, διότι αντανακλά τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται η Ευρώπη όσο ακολουθεί την γερμανικής έμπνευσης οικονομική πολιτική.
Το σκληρό ευρώ “βολεύει” τους Γερμανούς, αλλά γονατίζει τις άλλες χώρες, κυρίως εκείνες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, αλλά και η Ιταλία. Το επισήμανε άλλωστε και η Morgan Stanley η οποία θεωρεί ότι για να δουλέψει η ελληνική οικονομία χρειάζεται ισοτιμία του ευρώ στα 1,07 δολάρια, η Ιταλία 1,19 δολ και η Γερμανία 1,55 (διαβάστε εδώ το σχετικό ρεπορτάζ του newmoney.gr).
Για να πάρει μπρος η οικονομία του ευρωπαϊκού Νότου, με άλλα λόγια, χρειάζεται υποτίμηση του ευρώ, η οποία όμως δεν εξυπηρετεί τη Γερμανία.
Η Ιταλία διαθέτει μια δυναμική οικονομία με σημαντική βιομηχανική παράδοση, η οποία συνθλίβεται από το σκληρό ευρώ το οποίο ευνοεί μόνο τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιρλανδία. Η βιομηχανική παραγωγή στη χώρα της Fiat, της Prada και του Chianti έχει μείνει στάσιμη από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το ευρώ, καθώς οι Ιταλοί έχασαν τη λιρέτα και το εργαλείο της υποτίμησης με την οποία έκαναν ανταγωνιστικά τα προϊόντα τους.
Η ανεργία στην Ιταλία αυξάνεται και έχει φτάσει το 11,2% (το υψηλότερο ποσοστό από το 2004), ενώ τα μέτρα λιτότητας πιέζουν τα εισοδήματα και ενισχύουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών οι οποίοι τείνουν ευήκοα ώτα στις υποσχέσεις του Μπερλουσκόνι: Ούτε λίγο ούτε πολύ ο 77χρονος πολιτικός, έταξε επιστροφή φόρων ύψους 4 δισ. ευρώ, ενώ κατά καιρούς απειλεί ότι θα φέρει πίσω τη λιιρέτα αν η ΕΚΤ δεν εγγυηθεί όλα τα κρατικά χρέη.
Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να είναι λαϊκιστής, αλλά εκφράζει πραγματικά οικονομικά προβλήματα σε μια περίοδο που η Γερμανία δανείζεται για 10 χρόνια με 1,6% ενώ η Ιταλία με 4,5%. Επιπλέον, ο πονηρός Ιταλός πολιτικός βλέπει ότι στην Ευρώπη σήμερα δεν υπάρχει μόνο κενό ηγεσίας, αλλά λείπει και ένα πολιτικό αντίβαρο απέναντι στη Γερμανία.
Σπεύδει, λοιπόν, να καλύψει το κενό, ακόμα κι αν είναι αλήθεια ότι στην πραγματικότητα θέλει απλώς να αποκτήσει εκτόπισμα για να διαπραγματευτεί δικαστική ασυλία για τα γεράματά του -όπως ισχυρίζονται ορισμένοι επικριτές του.
Το γεγονός είναι, όμως, ότι η πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρωζώνη οδηγεί σε αδιέξοδο όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο. Κι αν οι πολιτικές ηγεσίες σε άλλες χώρες (όπως, κατά τα φαινόμενα, στην Ελλάδα) αισθάνονται ότι δεν έχουν τα “προσόντα” να αντιταχθούν στη Γερμανία, η Ιταλία είναι πολύ μεγάλο “κομμάτι” για να αφήσει να την καταπιεί ο βόρειος γείτονας.
Στην πραγματικότητα, ίσως η άνοδος του Μπερλουσκόνι να βολεύει την Ελλάδα, γιατί θα επιτρέψει στην Ιταλία να σταθεί απέναντι στη Γερμανία και να αλλάξει την καταστροφική πολιτική της.
Είναι μια “βρώμικη” δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.