Η χρηματοοικονομική κρίση θα μπορούσε να είχε αποτραπεί εάν είχε επιτραπεί στις εποπτικές αρχές να σκάσουν τη φούσκα, καθώς αυτή γιγαντωνόταν, ισχυρίζονται οι υπέρμαχοι της μακρο-προληπτικής εποπτείας. Όμως, δεν συμφωνούν όλοι μαζί τους.
“Υπάρχει μία άποψη περί τέλειας πληροφορίας, η οποία δεν είναι στην πραγματικότητα δικαιολογημένη. Οι κεντρικές τράπεζες δεν έχουν καλές ιστορικές επιδόσεις στις προσπάθειές τους να ελέγξουν τον οικονομικό κύκλο μέσω της νομισματικής πολιτικής, αλλά τώρα ζητούν νέες δυνάμεις για να επιβάλουν περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων και όχι μόνο. Εγώ είμαι μάλλον επιφυλακτικός σε σχέση με την ικανότητά τους να διαχειριστούν κάτι τόσο σύνθετο όσο είναι οι αγορές. Το να κάνουν κάτι είναι χειρότερο από το να μην κάνουν τίποτα”, δηλώνει στο περιοδικό Risk Magazine o Craig Pirrong, καθηγητής Οικονομικών στο University of Houston.
Βέβαια, το να μην κάνουν τίποτα δεν αποτελεί πολιτικά αποδεκτή λύση για τα κράτη, για αυτό και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού δημιουργούνται τα τελευταία χρόνια μια σειρά όργανα μακρο-προληπτικής εποπτείας.
Το πρόβλημα στη δράση τους, ωστόσο, είναι ότι οι αγορές είναι από τη φύση τους απρόβλεπτα συστήματα, που εμφανίζουν άγνωστους κινδύνους. Με την επιβολή περιορισμών στη διακίνηση κεφαλαίων και τη μόχλευση, κανείς κινδυνεύει να προκαλέσει εκροές κεφαλαίων προς πιο ευνοϊκά εποπτικά καθεστώτα.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι το να αποφασίσουν οι αρχές πότε θα πρέπει να δράσουν. Ενώ είναι δύσκολο για αυτές να γνωρίζουν εάν μία οικονομία αντιμετωπίζει κρίση, είναι πρακτικά αδύνατο να γνωρίζουν ποια είναι τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της δράσης ή της απραξίας τους, σημειώνει το Risk Magazine.
Και τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να εντοπιστεί το σημείο καμπής. Εκεί όπου η άνθηση δίνει τη θέση της στην κατάρρευση και επομένως θα πρέπει να εφαρμοστεί η πολιτική των αρχών.
“Κανείς δεν μπορεί παρά μόνο να μαντέψει ποια είναι η θεμελιώδης αξία. Δεν πρόκειται παρά για υποκειμενικές εκτιμήσεις. Κάποιος μπορεί να επιτύχει 2 ή 3 σωστές μέσα σε 100. Όμως, η επίπτωση της πολιτικής θα είναι να επηρεάσει αρνητικά την οικονομική δραστηριότητα, κάτι που την καθιστά αντιδημοφιλή. Το παράδοξο είναι ότι ακόμα και όταν η πολιτική λειτουργεί, ο κόσμος θα τάσσεται κατά της”, δηλώνει στο περιοδικό ο Αιμίλιος Αυγουλέας, καθηγητής τραπεζικού δικαίου και οικονομικών στο Edinburgh University.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν η φούσκα σκάει; Για τον κ. Αυγουλέα, εκεί έγκειται το πραγματικό πρόβλημα. “Στην πτώση, όταν όλοι μειώνουν τη μόχλευσή τους και τα κεφάλαια είναι πολύτιμα, μπορείτε να φανταστείτε τις εποπτικές αρχές να δίνουν εντολή στα εμπλεκόμενα μέρη να μειώσουν τα επίπεδα των κεφαλαίων τους; Σε μία πτώση, οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις δεν ορίζονται από τις εποπτικές αρχές, αλλά από την ίδια την αγορά”, εξηγεί.
Παρά τις διαφωνίες σε σχέση με τον τρόπο εφαρμογής της, τόσο ο Αιμ. Αυγουλέας όσο και άλλοι οικονομολόγοι τάσσονται υπέρ της μακρο-προληπτικής εποπτείας σε κάποια μορφή, έστω μόνο για να ξεφουσκώνουν κάποιες αναπόφευκτες φούσκες.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.