Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να οριστικοποιηθεί η συμφωνία για το νέο σύστημα τραπεζικών διασώσεων, με bail-in, δηλαδή με διάσωση “εκ των έσω”, με χρήματα που υπάρχουν “μέσα” στις τράπεζες (μετοχικό κεφάλαιο, ομόλογα και ανασφάλιστες καταθέσεις).
Το θέμα θα συζητηθεί στο συμβούλιο υπουργών την επόμενη Τετάρτη για να “κλείσει” στη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιείται την Πέμπτη.
Τα κράτη μέλη έχουν καταλήξει σε ένα συμβιβαστικό σχέδιο, το οποίο προβλέπει ότι εφόσον μια τράπεζα έχει προβλήματα και δεν μπορεί να αντλήσει κεφάλαια από την αγορά, θα γίνεται πρώτα bail-in (δηλαδή “κούρεμα” μετόχων, όσων κατέχουν ομόλογα της τράπεζας και καταθετών για τα ποσά άνω των 100.000 ευρώ). Στη συνέχεια, θα χρησιμοποιούνται εφόσον χρειάζεται τα κρατικά κεφάλαια του ταμείου διάσωσης.
Ανοιχτά έχουν μείνει ορισμένα ζητήματα, όπως ο ακριβής τρόπος με τον οποίο θα σχηματιστεί το “ταμείο τραπεζικών διασώσεων”. Η συμβιβαστική πρόταση προβλέπει ότι τα κεφάλαια θα προέρχονται από τα κράτη μέλη, με συνεισφορές των τραπεζών. Σταδιακά, σε βάθος δεκαετίας, το κεφάλαιο θα μετατρέπεται σε ευρωπαϊκό. Τα διαθέσιμα του ταμείου θα αντιστοιχούν στο 1% των καλυπτόμενων καταθέσεων, συνολικά γύρω στα 70 δισ. ευρώ.
Τα ταμεία διάσωσης θα μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνο αφού πρώτα γίνει ένα bail-in της τάξης του 8%.
Οι εθνικές αρχές θα μπορούν να διασώζουν τράπεζες σε κάποιες περιπτώσεις, κάτω από ειδικές προϋποθέσεις και εφόσον υπάρχει έγκριση από τις Βρυξέλλες, για να καλύψουν μέχρι το 5% της ανακεφαλαίωσης και να “προφυλάξουν” έτσι τους πιστωτές ή καταθέτες.
Σημειώνεται ότι οι κανόνες αυτοί θα ισχύσουν από το 2016, ενώ οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη ανακεφαλαιωθεί και υπάρχουν πρόσθετα διαθέσιμα κεφάλαια στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) σε περίπτωση που παρουσιαστούν ανάγκες για νέα κεφάλαια.
Ανοιχτό επίσης μένει το ποιες τράπεζες θα ελέγχονται από τον κοινό μηχανισμό εποπτείας: Η Γερμανία επιμένει για τις 130 μεγαλύτερες, ενώ η Γαλλία θέλει 6.000 τράπεζες της ευρωζώνης. Η συμβιβαστική λύση προβλέπει ότι οι 130 θα υπάγονται σε ευρωπαϊκό έλεγχο και οι 6.000 σε εθνικό έλεγχο.
Η συμβιβαστική πρόταση προβλέπει επίσης ότι οι αποφάσεις του Ενιαίου Μηχανισμού Εκκαθάρισης (SRM) του οργάνου που θα αποφασίζει για το ποιες τράπεζες θα υπάγονται σε εκκαθάριση, θα υπάγονται σε έγκριση και από την Κομισιόν. Σε περίπτωση που η Κομισιόν έχει αντιρρήσεις, το ζήτημα θα παραπέμπεται στο συμβούλιο υπουργών. Στον SRM οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με συμμετοχή εκπροσώπων των κρατών μελών, ενώ θα έχει στη διάθεσή του το ταμείο διάσωσης.
Το συμβιβαστικό πλάνο προβλέπει ότι οι μεγάλες τράπεζες θα τεθούν υπό τον άμεσο έλεγχο του νέου συστήματος εκκαθάρισης και οι μικρότερες στις εθνικές κυβερνήσεις. Έτσι, οι τελευταίες θα υποχρεούνται να καταβάλλουν λιγότερα κεφάλαια στο νέο ευρωπαϊκό fund, το ύψος των οποίων θα εξαρτάται από το πόσο ρίσκο εμπεριέχουν οι δραστηριότητες της κάθε τράπεζας.
Με τη λύση αυτή, το “υβριδικό” fund που θα δημιουργηθεί θα είναι μεν ευρωπαϊκό, θα συνίσταται όμως σε πακέτα εθνικών χρημάτων που θα παραμένουν διαχωρισμένα κάτω όμως από μια ευρωπαϊκή ομπρέλα.
Έτσι, εάν μια τράπεζα χρεοκοπήσει σε μια χώρα, θα πρέπει η εν λόγω χώρα να πάρει χρήματα από το εθνικό πακέτο πρώτα και μετά να έχει πρόσβαση στα χρήματα που έχουν συνεισφέρει οι άλλες χώρες. Μάλιστα, θα υπάρχει περιορισμός στην πρόσβαση που θα μπορεί να έχει στα κοινά κεφάλαια η κάθε χώρα. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η μεγαλύτερη δυσκολία: στο πώς θα καθορίζεται το ποσοστό πρόσβασης στον “κοινό κουμπαρά”.
Οι νέοι κανόνες των διασώσεων αναμένεται να τεθούν σε ισχύ από το 2016 και προβλέπουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό χρημάτων που οφείλονται σε ιδιώτες επενδυτές σε προβληματικές τράπεζες θα εξαλειφόταν πριν την πρόσβαση σε οποιοδήποτε κεφάλαιο διάσωσης.
Στη συμφωνία προβλέπεται επίσης ότι, πριν δαπανηθεί και το παραμικρό σεντ θα πρέπει να υπάρχει ομόφωνη έγκριση από το ΔΣ του μηχανισμού κι έτσι οι χώρες θα μπορούν να “μπλοκάρουν” ένα ανεπιθύμητο bailout. Περιορισμοί θα υπάρχουν επίσης και στο ποσό των χρημάτων που θα μπορεί να χρησιμοποιεί μια τράπεζα κατά τη χρεοκοπία.
Τα διαθέσιμα του νέου ταμείου θα φτάσουν τελικά τα 55 δισ. ευρώ, αλλά σε 10 χρόνια από τώρα χάρη στην είσπραξη των εισφορών από τις τράπεζες. Υπενθυμίζεται όμως, ότι η διάσωση των ισπανικών τραπεζών κόστισε 40 δισ., των ελληνικών άλλα 40 δισ. και των βρετανο-ιρανδικών σχεδόν 30 δισ.
Το ευρωκοινοβούλιο αντέδρασε στο γεγονός ότι το νέο εποπτικό σώμα θα δημιουργηθεί με διακυηβερνητικές συμφωνίες και όχι με αλλαγές στην υπάρχουσα συνθήκη (οι οποίες θα έπρεπε να περάσουν και από το ευρωκοινοβούλιο). Το ευρωκοινοβούλιο θα εγκρίνει τελεσίδικα τις αποφάσεις στις 17 Δεκεμβρίου.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.