Θα μας αλλάξουν τα πετρέλαια

Ο Φρανσουά Ολάντ το είπε ξεκάθαρα: Τον εδιαφέρουν οι υδρογονάνθρακες. Δεν είναι η μόνη δουλειά που ενδιαφέρει τους Γάλλους, αλλά μάλλον είναι η σημαντικότερη. Με λίγα λόγια, ο κόσμος το’ χει βούκινο, ότι η Ελλάδα έχει δικαιώματα σε σημαντικά ενεργειακά αποθέματα, κι εμείς κρυφό καμάρι.

Τα κοιτάσματα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου βρίσκονται στο επίκεντρο της γεωπολιτικής παρτίδας για την ενέργεια και η Ελλάδα βρίσκεται στην καρδιά της σκακιέρας. Έχουν τεράστια σημασία και οι λεπτομέρειες. Αρχίζει σιγά-σιγά και διαμορφώνεται ένας νέος όρος: “ευρωπαϊκά ενεργειακά αποθέματα”. Το πιάσαμε το υπονοούμενο: Όταν μιλάμε για τα χρέη, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Οι εταίροι έχουν δανείσει, η Ελλάδα χρωστάει και πρέπει να πληρώσει. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη, μόνο τόκοι. Όταν όμως μιλάμε για ενεργειακά αποθέματα, φαίνεται ότι γινόμαστε πάλι όλοι μια “οικογένεια” και τα ελληνικά αποθέματα “ευρωπαϊκά”.

Το ΄φερε η Ιστορία έτσι, που η Ελλάδα, αλλά και η Κύπρος, θα διαχειριστούν σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους στη χειρότερη δυνατή συγκυρία. Χώρες σε δεινή οικονομική κατάσταση, με αποδυναμωμένη διεθνή θέση και “θολωμένες” κοινωνίες, τη στιγμή που οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες βρίσκονται στο χειρότερο ανταγωνισμό των τελευταίων ετών. Αμερικάνοι εναντίον Ρώσων, με τους Ευρωπαίους διχασμένους, υπό την πίεση της Γερμανίας, η οποία “ψηλαφητά” και άτσαλα διεκδικεί ρόλο “μίνι υπερδύναμης” στο νέο, πολυ-πολικό σκηνικό.

Μέσα στο επόμενο διάστημα στην Ελλάδα θα κλειστούν συμφωνίες για δουλειές, οι οποίες θα διαμορφώσουν το τοπίο για τις επόμενες δεκαετίες, όχι μόνο στη δική μας χώρα, αλλά και ευρύτερα στην περιοχή.

Από μια άποψη, η κατάσταση αυτή δίνει πλεονεκτήματα στην ελληνική πλευρά. Υπάρχει έδαφος για διαπραγμάτευση, μια “πίτα” για να μοιράσεις.  Είναι, ασφαλώς, και μια εξαιρετικά περίπλοκη και δύσκολη κατάσταση για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία πρέπει να διαχειριστεί τεράστιες πιέσεις, οι οποίες δεν ασκούνται μόνο στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο.

Μέχρι σήμερα φαίνεται ότι η ελληνική πλευρά δεν έχει δικό της σχέδιο και ακολουθεί τυφλά τις οδηγίες των δανειστών σε όλα τα πεδία, είτε πρόκειται για τη φορολογία, είτε για τα εργασιακά είτε για τις αποκρατικοποιήσεις. Εάν συνεχίσει την ίδια τακτική και στο θέμα των υδρογονανθράκων τότε το μόνο που θα εξυπηρετήσει είναι τα συμφέροντα των δανειστών.  Διότι αυτοί έχουν σχέδιο.