Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

λογιστική prosvasis : τεύχος 400

Δύο τα μόνιμα ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας μετά την μεταπολίτευση, που συνδυαστικά έφεραν την κρίση:
α) το Δημοσιονομικό και
β) το έλλειμμα παραγωγής.
Υποτίθεται ότι τα Μνημόνια σχεδιάστηκαν για να αντιμετωπίσουν και τα δύο, αλλά φτάσαμε σε σημείο που έπρεπε να επιλέξουμε ένα, και η κυβέρνηση επέλεξε το Δημοσιονομικό.
Αυτή την επιλογή της δε, την πληρώνουμε πολύ ακριβά.
Το πρόβλημα της Ελλάδας εντείνεται με την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα με νέους φόρους και απέλπιδες προσπάθειες να παταχθεί η φοροδιαφυγή.
Φυσικά, αυτές οι προσπάθειές της λειτουργούν αποτρεπτικά σε κάθε επιχείρημα αύξησης της παραγωγής και της απασχόλησης, η οποία μπορεί να προέλθει μόνο από τον ιδιωτικό τομέα.
Μακροοικονομικά, καλό είναι το «4% μικρότεροι οι φόροι στην Ελλάδα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης», αλλά θα πρέπει να δούμε την πλευρά των ανθρώπων που θα φέρουν αποτέλεσμα πραγματικό στα μέτωπα της παραγωγής και κατά συνέπεια στην αύξηση της φοροδοτικής ικανότητας της κοινωνίας.
Η πραγματικότητα λέει ότι δεν υπάρχει επιχειρηματικότητα χωρίς επιχειρηματίες και στελέχη επιχειρήσεων, όπως επίσης ότι δεν μπορούν να εισπραχθούν φόροι από φορολογούμενους που δεν υπάρχουν.
Το θέμα γίνεται χειρότερο επειδή αυτοί που καλούνται να πληρώσουν περισσότερα ή να είναι συνεπείς, είναι οι ίδιοι που χρειάζεται να αυξήσουν την παραγωγή και να δημιουργήσουν νέες δουλειές.
Θα ήθελα να αναφέρω ως παράδειγμα, τον Φόρο Κατοχής Ακινήτων.
Μια χαρά φόρος θα ήταν (άμεσος) αν δεν εφαρμόζετο:
– σε χώρα που τα εισοδήματα έχουν πέσει απότομα,
– σε χρόνο που τα έσοδα του Κράτους έχουν αυξηθεί πολύ ως προς το ΑΕΠ (κατά 6 μονάδες από το 2009 έως το 2013),
– με τρόπο που να ενισχύει την αίσθηση του αρπακτικού κράτους, αφού εφαρμόζεται άγαρμπα και πιθανώς παράνομα,
– έτσι ώστε να μειώνει τις αποταμιεύσεις των υποψήφιων επενδυτών σε μικρές επιχειρήσεις,
– σε αντικατάσταση κατά προτίμηση κάποιας άλλης έμμεσης επιβάρυνσης.

Χωρίς πολλές μικρές νέες «οικογενειακές» επενδύσεις, δεν υπάρχει περίπτωση να αυξηθεί η απασχόληση και το ΑΕΠ. Το Δημόσιο δεν μπορεί να δημιουργήσει δουλειές πλέον. Λεφτά δεν υπάρχουν, οι μεγάλες εταιρείες εγκαταλείπουν την Ελλάδα.
Όμως, ο δικηγόρος που θα δώσει στην κόρη του 100.000 ευρώ για να σχεδιάσει ρούχα ή ο γιατρός που θα δοκιμάσει την καλλιέργεια βοτάνων για εξαγωγή, επενδύοντας 200.000 ευρώ, είναι ρεαλιστικά παραδείγματα βιώσιμων επενδύσεων που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν.
Η όποια όμως αφαίμαξη περιουσιών, και το χειρότερο, ο φόβος των ποινών πάνω στην οποιαδήποτε επιχειρηματική προσπάθεια, δυσχεραίνει έως αποτρέπει την διάθεση για επένδυση, δημιουργία και παραγωγή.
Θυμίζω απλά τα νέα πρόστιμα και τις ποινές για φορολογικές παραβάσεις και χρέη προς το Δημόσιο.
Εργαστήριο χρυσοχοΐας, δεν οφείλει ΦΠΑ. Ο λογιστής (εξωτερικός) από τον φόρτο της δουλειάς αργεί να υποβάλει την μηνιαία (πιστωτική) δήλωση κατά δύο ημέρες. Πρόστιμο: 100 ευρώ. Εάν όμως η δήλωση είναι χρεωστική, έστω και κατά 45 ευρώ, το πρόστιμο ανέρχεται σε 1.000 ευρώ για την πρώτη φορά. Αν το ξανακάνει, το πρόστιμο γίνεται 2.000 ευρώ. Εάν το κάνει και τρίτη φορά, 4.000 ευρώ.
Ο ίδιος επιχειρηματίας, εάν δεν μπορεί να πληρώσει τον ΟΑΕΕ, γίνεται υπόδικος, δεν χάνει απλά το ασφαλιστικό του δικαίωμα.
Εάν ο ίδιος επίσης έχει υπάλληλο, εφαρμόζει τις υψηλότερες κρατήσεις στην Ευρώπη πάνω στον χαμηλό μισθό του υπαλλήλου ή απλά εξοντώνεται από τα πρόστιμα.
Αν δε κάποιος είναι διευθυντικό στέλεχος σε εταιρεία και αυτή χρεοκοπήσει, χάνει την περιουσία του. Επιπλέον, κανένας από τους ανωτέρω δεν θα μπορέσει να ξαναεπιχειρήσει για πολλά χρόνια. Ό,τι δε χρήματα έχουν πάει στο εξωτερικό, θα μείνουν για πάντα εκεί!!!

Όλες οι ανωτέρω ποινές θα ήταν καλές, αν το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν η φοροδιαφυγή και η ασυνέπεια. Όμως, δυστυχώς, εκφεύγει στους κρατούντες ότι το πρόβλημα είναι η παραγωγή και η απασχόληση και εάν αυτές δεν αυξηθούν, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει φοροδοτική ικανότητα και τα δημόσια έσοδα θα αρχίσουν να πέφτουν σταθερά, όσους και να προσπαθήσουν να βάλουν στη φυλακή.
Η Κυβέρνηση θα μπορούσε:
α) Να κόψει άμεσα δαπάνες (άχρηστες υπηρεσίες).
β) Να μειώσει το φόρο εργασίας (ασφαλιστικές εισφορές).
γ) Να καταργήσει τις ποινές πάνω στην επιχειρηματική αποτυχία και την αδυναμία πληρωμής μετά από χρεοκοπία.
δ) Να αφαιρέσει τα έμμεσα αντικίνητρα για μικρές επενδύσεις.
ε) Να πλαισιώσει με ανθρώπους της αγοράς τα κέντρα εξουσίας, υπεύθυνα για την αύξηση της παραγωγής.
στ) Να μειώσει κατά πολύ τα υπέρογκα πρόστιμα για μικρές παραβάσεις.
ζ) Ο κ. Χάρης να σκεφτεί πώς θα αυξηθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων και όχι η φοροεισπρακτική ικανότητα του ελληνικού δημόσιου.

Θ. Αλαφογιάννης