Και οι δυο είναι πρώην πρωθυπουργοί. Για τον πρώτο, η αντιμετώπιση είναι η εξής: Γιατί δεν απαντά; Γιατί δεν παρεμβαίνει; Και, κυρίως, γιατί πηγαίνει σε τουριστικούς προορισμούς, όπως η Ήπειρος όπου απολαμβάνει τα τοπικά εδέσματα. Άλλωστε, επί της πρωθυπουργίας του, είχαν βγει ιστορίες για τα παϊδάκια, τα playstation κλπ. (σ.σ. Αν είμαστε στην θέση του, οι παραγγελίες θα ήταν διπλές, 2 κιλά παιδάκια, 2 κιλά κρασί και τζάκι).
Ναι, μιλάμε για τον κ. Καραμανλή, ο οποίος, στις εκλογές του 2009, πρότεινε μέτρα και δεν εξελέγη, όπως ήταν φυσικό. Διότι στην Ελλάδα δεν μας αρέσει να μας λένε την αλήθεια. Χρειαζόμαστε το παραμύθι μας. Όπως τώρα καλή ώρα, με τον Τσίπρα. “θα προχωρήσουμε σε διαγραφή χρέους, θα ζητήσουμε άλλη πολιτική για την Ευρώπη και τα λοιπά φληναφήματα”. Κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να δει τι έπαθε ο Λένιν όταν ζήτησε διαγραφή χρέους.
Πάμε τώρα στον πρώην πρωθυπουργό , ο οποίος με περίσσιο θράσος – έως και απειλές – παρεμβαίνει από καιρού εις καιρόν.
Τι έπαθε πάλι ο ποδηλάτης ή καλύτερα ο πιστός που άφησε την λαμπάδα στο μανουάλι με το πλαστικό ; Τον πείραξε το γεγονός ότι οι μετανάστες δεν θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Κανείς δεν λέει πως πρέπει να εξεταστεί το θέμα.
Όσαν να είναι το μείζον θέμα παρέθεσε και σειρά επιχειρημάτων τα οποία είναι ίσως ο μοναδικός που μπορεί να καταλάβει την συγκεκριμένη στιγμή.
Τι είπε; Πως •αποδομούν το μεταρρυθμιστικό έργο που προωθήθηκε μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον μετά το 2009.
( σ. Σ Αυτό είναι χειρότερο και από το περιστατικό με την λαμπάδα ) •υπονομεύουν την εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης.
•συμβάλλουν στην διαίρεση της Ελληνικής κοινωνίας σε ζητήματα που αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά αίτια της κρίσης.
•απειλούν να θέσουν σε αμφισβήτηση τα αποτελέσματα των θυσιών που καταβάλουν οι Έλληνες για να σταθεί η χώρα στα πόδια της.
Ο Παπανδρέου αναφέρει επίσης ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου ακόμα και οι εταίροι, οι οποίοι στο παρελθόν «κινούνταν στη γραμμή “εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν”, σήμερα κόπτονται για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων».
Αν ήξερε πραγματικά τι θέλουν οι ξένοι δεν θα έτρεχε από πίσω από τη Μέρκελ ή καλύτερα δεν θα έπαιρνε το βραβείο από τον Άκερμαν της Deutsche Bank, επειδή άφησε τις Γερμανικές τράπεζες να πουλήσουν τα ομόλογα.
Την ώρα, όμως, που κάνουμε το λάθος να ψέγουμε το Παπανδρέου ή τον Καραμανλή, οι ξένοι έχουν το χέρι στα λεφτά και λένε : Θα βγάλετε το νομοσχέδιο για τις τράπεζες να βάλουμε 2 δισ. Ευρώ στην Eurobank, θα βγάλετε προς πώληση το Ελληνικό, θα κάνετε το δείνα, θα κάνετε το τάδε.
Η Ελλάδα, δε, δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Τα 2 δισ. Ευρώ ταξιδεύουν σε άλλες χώρες και αδιαφορούν αν οι μετανάστες διαθέτουν ψήφο στην Ελλάδα.
Πολύ περισσότερο αδιαφορούν αν ο Σύριζα θα λάβει 2 % ή και παραπάνω στις εκλογές. Διότι, είναι απλά τα πράγματα. Το χρέος που φόρτωσαν το 2010 – και σωθήκαμε κατά τον ποδηλάτη – έχει συγκεκριμένη λύση η οποία συζητείται δω και έναν χρόνο.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.