Oχι στη δαιμονοποίηση των επενδύσεων

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον είναι εμφανής σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, όπως εμφανής είναι και η προσπάθεια ορισμένων… οικολογούντων να ποντάρουν πάνω σ’ αυτή την ευαισθησία προκειμένου να περάσουν κρυφές επιδιώξεις και σχέδια.

Τα μεταλλεία χρυσού είναι ένα κλασικό παράδειγμα, όπου χάνεται η αλήθεια ανάμεσα σε λογικά επιχειρήματα και στις ρεαλιστικές ανάγκες του τόπου για ανάπτυξη και θέσεις εργασίας.

Δύσκολο να πει κανείς ότι έχουν άδικο αυτοί που πολεμούν την επένδυση παρουσιάζοντας επιστημονικές μελέτες για την καταστροφή του περιβάλλοντος που θα συντελεστεί, όπως δύσκολο να πει κανείς ότι έχουν άδικο οι υπέρμαχοι της επένδυσης που αναφέρονται στα οικονομικά οφέλη που θα έχει το ελληνικό κράτος από τα δικαιώματα εξόρυξης και φορολογίας, τα οποία ετησίως θα μπορούσαν να αναπληρώσουν τις περικοπές που υπέστησαν στο εισόδημά τους οι μισοί συνταξιούχοι της χώρας, αλλά και στο ψωμί που θα φάνε 2.500 οικογένειες στη Χαλκιδική.
Είναι εύκολο όμως να παραδεχτούμε -και το καταλαβαίνουμε όλοι- πως ο μόνος δρόμος για να καταφέρουμε κάποτε να βγούμε από τον οικονομικό μαρασμό, τη μιζέρια και την εθνική κατάθλιψη είναι να δημιουργηθούν επενδύσεις που θα δώσουν δουλειά σε ελληνικά χέρια και μυαλά, θα μεγαλώσουν την πίτα του εγχωρίως παραγόμενου προϊόντος και θα δημιουργήσουν ανάπτυξη.

Ωστόσο, μέρος της ελληνικής κοινωνίας αλλά και του πολιτικού μας συστήματος το μόνο που κάνει στην πράξη είναι να απωθεί επενδυτές. Δημόσια άλλωστε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε την απειλή πως όταν έρθει στην εξουσία το κόμμα του θα ακυρώσει τις ιδιωτικοποιήσεις που επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση επειδή θεωρεί ότι επιχειρείται εθνικό ξεπούλημα.

Μετά ταύτα, είναι απορίας άξιον που υπάρχουν ακόμα κάποιοι λίγοι ξένοι που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για συμμετοχή στους διαγωνισμούς ιδιωτικοποιήσεων.

Σαφώς και στην όλη προσπάθεια προσέλκυσης επενδύσεων δεν πρέπει να παραβλέψουμε την αναγκαιότητα διαφάνειας και ξεκάθαρων κανόνων, σαφώς και δεν πρέπει να πουληθεί δημόσια περιουσία μπιρ παρά μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τους δανειστές που πιέζουν για ιδιωτικοποιήσεις, σαφώς και πρέπει να τηρηθούν με θρησκευτική ευλάβεια οι νόμοι για την προστασία του περιβάλλοντος και η αποκατάστασή του, όπου κρίνεται απαραίτητο.

Προς Θεού, όμως, αν δαιμονοποιούμε εκ των προτέρων κάθε επενδυτική προσπάθεια στο όνομα, για παράδειγμα, της προστασίας 1.000 στρεμμάτων δάσους, όταν κάθε καλοκαίρι σχεδόν αδιαφορούμε για τις εκατοντάδες χιλιάδες αυτών που γίνονται στάχτη – τις περισσότερες φορές από υπαιτιότητα κάποιων από εμάς. Θυμάται άραγε κανείς πόσες χιλιάδες στρέμματα έγιναν παρανάλωμα πριν από 5 χρόνια, όταν κάηκε όλη η Κασσάνδρα στη Χαλκιδική; Εκαναν τίποτα για τον κρανίου τόπο που άφησε πίσω της η φωτιά οι ευαίσθητοι οικολόγοι της Χαλκιδικής;
Οπως και να ’χει, οι στιγμές που ζούμε ως έθνος είναι δραματικά πρωτόγνωρες, καθώς το πρόσφατο παρελθόν υποθήκευσε το μέλλον μας. Για την άρση αυτής της επαχθούς υποθήκης χρειάζεται να ματώσουμε, και ματώνουμε, όλοι ή σχεδόν όλοι.

Το ζητούμενο όμως σ’ αυτές τις συνθήκες είναι να μη συνεχίσουμε να πορευόμαστε με συνθήματα και λάβαρα άλλων εποχών, τότε που διώχναμε επενδύσεις όπως της Pirelli με ορισμένους ανόητους συνδικαλιστές να θριαμβολογούν. Τώρα δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες στην ελληνική οικονομία και στην κοινωνία, η οποία αναζητά εναγωνίως τρόπους να επιβιώσει.

Τα δε πολιτικά κόμματα που αναλαμβάνουν αυτόκλητα πρωτοβουλίες προς τέρψιν της κομματικής πελατείας τους πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι πλέον ουδείς είναι άμοιρος ευθυνών για ό,τι συμβαίνει στον τόπο. Τόσο αυτοί που αποφασίζουν όσο και κείνοι που πολεμούν τις αποφάσεις σύντομα θα κληθούν να λογοδοτήσουν στον φυσικό τους δικαστή, τον λαό, τον οποίο όλοι έχουν φροντίσει να  εξαγριώσουν.