Η κρίση στην ευρωζώνη έχει αναδείξει ορισμένες πολιτικές τάσεις οι οποίες, σε πρώτη ανάγνωση, δείχνουν να ξεπερνούν τις παραδοσιακές πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Ο ευρωσκεπτικισμός κερδίζει έδαφος σε δυνάμεις από όλο το πολιτικό φάσμα της Ευρώπης. Ακροδεξιοί, αριστεροί, εθνικιστές και μη αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το ευρώ αλλά και για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις στα συμβούλια υπουργών και την Κομισιόν.
Στη χώρα μας το μνημόνιο συγκεντρώνει τα πυρά της Αριστεράς αλλά και των… βιομηχάνων.
Συμπίπτουν, άραγε, σε κάποια σημεία τα συμφέροντα πλούσιων και φτωχών; Καταργήθηκε η ταξική πάλη;
Η επιφανειακή και επιπόλαιη ερμηνεία είναι ότι «δεν έχει νόημα ο διαχωρισμός ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά».
Στην πραγματικότητα, όμως, οι διαχωριστικές γραμμές δεν καταργήθηκαν, απλώς έγιναν πιο σύνθετες, διασταυρώνονται και είναι αντίστοιχες με τα μέτωπα που έχει ανοίξει ο εξελισσόμενος ασύμμετρος οικονομικός πόλεμος. Πιστωτές απέναντι σε οφειλέτες, εθνικό εναντίον υπερεθνικού, το παραγωγικό κεφάλαιο σε ανταγωνισμό με το χρηματιστικό, ο Βορράς κόντρα στον Νότο, είναι μόνον ορισμένες από τις νέες αντιθέσεις που όξυνε η κρίση.
Το ευρώ έχει απογοητεύσει πολλούς και η διαχείριση που γίνεται από την ισχυρή Γερμανία δημιουργεί ανασφάλεια και αίσθηση απειλής σε ακόμα περισσότερους. Οι επιχειρηματικές ελίτ στον ευρωπαϊκό Νότο -ιδιαίτερα στις χώρες της περιφέρειας- δεν αισθάνονται καθόλου σίγουρες για το μέλλον και η συνοχή του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δοκιμάζεται.
Στην Ελλάδα έρχεται η ώρα της επιχειρηματικής αναδιάταξης μέσω της αναδιάρθρωσης του δανεισμού που θα γίνει μαζικά το επόμενο διάστημα. Οι τράπεζες θα ξεκαθαρίσουν τα δάνειά τους και η διαδικασία αυτή θα κρίνει ποιες εταιρείες θα μείνουν ανοιχτές, ποιες θα κλείσουν και ποιες θα αλλάξουν χέρια.
Την ίδια ώρα προωθείται η τραπεζική ενοποίηση που οδηγεί σε ένα κεντρικό σύστημα διαχείρισης του χρήματος και των αποδόσεών του σε όλη την Ευρώπη.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα εποπτεύει 128 μεγάλες εμπορικές τράπεζες στην Ε.Ε., καθορίζοντας πλέον με πιο άμεσο και κεντρικό τρόπο τους όρους χρηματοδοτήσεων, τα επιτόκια αλλά και τις επιχειρηματικές και οικονομικές προτεραιότητες για χιλιάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις σε 28 χώρες.
Στο πλαίσιο αυτό, το παραγωγικό κεφάλαιο στην Ευρώπη, η βιομηχανία, που κρατούσε τα ηνία μέχρι τη δημιουργία του ευρώ, εκτοπίζεται και χάνει την ισχύ του. Ολο και περισσότερη οικονομική εξουσία μεταβιβάζεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στον πρόεδρό της, την ίδια ώρα που η πολιτική ισχύς συγκεντρώνεται στον ισχυρό Βορρά, κυρίως στη Γερμανία.
Η πραγματική εξουσία στην Ευρώπη μεταφέρεται στο Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη, όπου εδρεύει η ΕΚΤ.
Οι ενδείξεις πληθαίνουν ότι ο παραδοσιακός παραγωγικός τομέας σε πολλές χώρες, όπως στην Ιταλία αλλά και τη Γαλλία, δυσανασχετεί με τον «κορσέ» του σκληρού ευρώ αλλά και με τη διαρκώς αυξανόμενη ισχύ του τραπεζικού κεφαλαίου. Οι Γάλλοι ζητούν ανοιχτά υποτίμηση του κοινού νομίσματος, ενώ στην Ιταλία οι άλλοτε πανίσχυρες εξαγωγικές βιομηχανίες χάνουν διαρκώς έδαφος από τη στιγμή που μπήκαν στο ευρώ.
Η διαχείριση της ευρωζώνης και ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η ευρωπαϊκή ενοποίηση οδηγούν σε μαζική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και σε απώλεια εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για τους εργαζομένους σε όλη την Ευρώπη, αρχής γενομένης από την περιφέρεια. Την ίδια στιγμή, όμως, στη γωνία στριμώχνεται και το παραγωγικό κεφάλαιο στις περισσότερες χώρες, το οποίο όντας διαρθρωμένο σε εθνικό επίπεδο βλέπει να υστερεί μπροστά στον υπερεθνικό κεντρικό τραπεζικό μηχανισμό που διαμορφώνεται.
Είναι βέβαιο ότι όλη αυτή η πίεση θα προκαλέσει αντίδραση, μια πρώτη γεύση της οποίας θα πάρουμε στις ευρωεκλογές.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.