Διαβάζω διάφορα δημοσιεύματα που σχεδόν ουρλιάζουν για το «σοκ» από τα εκλογικά αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών και το «πανικό» από την προοπτική ακυβερνησίας. Το ερώτημά μου είναι ποιους αφορά; Γιατί αν εννοούν τους Ιταλούς, είναι μάλλον βαθιά νυχτωμένοι. Η Ιταλία, άλλωστε, ως πατρίδα της όπερας, έχει βαθιά αίσθηση του δράματος, ώστε να σοκαρισθεί από ένα δυσάρεστο, αιματηρό φινάλε.
Με μια συναισθηματική κοινωνία εξοικειωμένη με την υστερία, συνηθισμένη στη σάτιρα και με κουλτούρα σεβασμού του παραλόγου, κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να την αιφνιδιάσει δυσάρεστα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τη χώρα η οποία χάρισε, εδώ και πολλές δεκαετίες, στο πολιτικό λεξικό τον όρο «ιταλοποίηση» που είναι συνώνυμο της πολυμορφίας, της αστάθειας και του πολιτικού αδιεξόδου;
Ποιο σοκ λοιπόν; Ειδικότερα, όταν, εν γνώσει του, ο Ιταλός ψηφοφόρος είχε να διαλέξει ανάμεσα σε έναν λυσσασμένο αντισυστημικό «παλιάτσο», έναν πειθήνιο καθολικό τεχνοκράτη, έναν λαϊκιστή γέρο- μπερμπάντη και έναν άχρωμο αριστερούλη εξισορροπιστή.
Πάμε τώρα στον πανικό. Καταρχήν η λέξη είναι πολιτικά γελοία για τη χώρα που γέννησε το Φασιστικό κίνημα, επινόησε το Ευρωκομμουνιστικό ρεύμα, ανάδειξε ένα πρωτοφανές αντάρτικο πόλεων, βυθίστηκε σε δίνη τερατωδών σκανδάλων και, τελικά, επιβίωσε. Πότε με «καθαρά χέρια» και πότε με «μπούγκα-μπούγκα».
Ο πανικός είναι σαν να είσαι συνοδηγός σε μια ξεχαρβαλωμένη, αλλά ακόμα ταχύτατη Λαμποργκίνι, και να πηδάς έξω όταν γκαζώνει στην Αουτοστράντα. Όταν όμως αυτή πάει σαν κάρο με πιλότο το προφεσόρε Μόντι ο οποίος τη κατευθύνει ανυποχώρητα στο γκρεμό, τότε το σαλτάρισμα πριν τη βουτιά μοιάζει μάλλον ορθολογικό.
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι η πατρίδα της Φερράρι, του Αρμάνι, των ελικοπτέρων Αγκούστα και των κρουαζιερόπλοιων Φινκαντίερι υποφέρει, καθώς εξακολουθεί να είναι βυθισμένη σε βαθιά συρρίκνωση της εσωτερικής ζήτησης και της παραγωγής. Χώρια που πάνω από 10 εκατομμύρια κάτοικοι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Με την ανεργία στο 11,5% που έχει να δει από το 1998, τους μορφωμένους της άνεργους νέους να μεταναστεύουν, τους επιτυχημένους επαγγελματίες στην δημιουργική ακμή τους να ρίχνονται στο περιθώριο και τις άλλοτε κορυφαίες στο είδος τους επιχειρήσεις να παραμελούνται μέχρι να χρεοκοπήσουν- τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά .
Εντούτοις, η τραυματισμένη Ιταλία παραμένει η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης και η έβδομη του πλανήτη. Και σε μια χώρα που η εθνική υπερηφάνεια δεν ήταν ποτέ αμελητέα ώστε να κουρελιάζεται , δίχως καν μνημόνιο, από την επιβολή άγριας λιτότητας και φορολογίας, αναπόφευκτα η λαϊκή ψήφος της κατευθύνθηκε προς το « ως εδώ και μη παρέκει».
Δικαίως όσοι Ιταλοί διαθέτουν την αίσθηση του καλώς εννοούμενου εθνικού συμφέροντος, διαμαρτύρονται ότι η χώρα τους δεν είναι ίσωμα της Βαλτικής για να σουλατσάρουν άγαρμπα οι Γερμανικοί οδοστρωτήρες. Και εύλογα αναρωτιούνται, γιατί θα πρέπει να υποταχτούν στις αλαζονικές απαιτήσεις της ανιστόρητης γερμανικής ελίτ που θέλει να εμπεδώσει την ηγεμονία της στην Ευρώπη εξαναγκάζοντας σε εθελοδουλία του υπολοίπους εταίρους;
Σύμφωνοι, λένε, το χρέος μας αγγίζει το 116% του ΑΕΠ. Αλλά γιατί αυτό θα πρέπει να οδηγήσει στον μαρασμό των δημοκρατικών μας κατακτήσεών και τη κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας; Στο κάτω –κάτω, ξαναλένε, το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ φτάνει το 112% του ΑΕΠ και της Ιαπωνίας το 230%. Ναι αλλά αυτοί έχουν το δικό τους νόμισμα, τους απαντούν.
Εδώ ακριβώς η υπόθεση προσεγγίζει τη Λυδία λίθο του προβλήματος. Με το περιφερόμενο φάντασμα της λιρέτας να ξεγυμνώνει τη μυωπική ευρωπαϊκή πολιτική της δογματικής Μέρκελ και να τραυματίζει την άκαμπτη ηγεμονεύουσα Γερμανία.
Όσο, μάλιστα, ο καρναβαλικός Μπέπε και ο νεκραναστημένος Σίλβιο με το λαϊκισμό τους θα εμπνέουν πανευρωπαϊκά μια χαοτική, καχύποπτη και ασύμμετρη ομοσπονδία των αδυνάτων του Νότου, τόσο το πραγματικό σοκ και δέος θα αφορά μοιραία μόνο το εμμονικό Βερολίνο.
Και σε πιθανές συνθήκες απόκλισης και αστάθειας της ευρωζώνης το Βερολίνο θα έχει μεν όλο το δικαίωμα να συντηρεί τον αλλόφρονα πανικό του αλλά κανείς δεν θα μοιράζεται μαζί του την περιφρονητική προτροπή τους «Vaffanculo εσείς και ο Γκρίλο σας». Αντίθετα, θα του το επιστρέφουν αλλάζοντας το Ιταλικό όνομα με ένα Τευτονικό.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.