λογιστική prosvasis: τεύχος 410
Τελικά αυτοί που λένε ότι η σιωπή είναι χρυσός, ίσως και να έχουν κάποιο δίκιο. Στο σχέδιο νόμου που έγινε νόμος πριν καλά-καλά το πάρει είδηση ότι είναι σχέδιο νόμου, πολύ κουβέντα (δυσανάλογα πολύ θα έλεγα) έγινε για το… γάλα. Μην με παρεξηγείτε, είμαι υπέρ της υγιεινής διατροφής (όταν δεν εφαρμόζεται σε μένα), αλλά το θέμα των τραπεζών και της ρύθμισης της επανιδιωτικοποίησής τους νομίζω ότι μοιάζει σημαντικότερο από τη ρύθμιση της τιμής του γάλακτος, ιδίως αφού πρώτα αφήσαμε την ελληνική γαλακτοπαραγωγή να πνιγεί σε ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις, «αγροτικά – κούρσες» και φτηνό ουίσκι. Το να κλαις στα καμένα δεν ωφελεί, ας μην παίζαμε με τα σπίρτα (ιδίως όταν είναι σίγουρο ότι αν μπορούσαμε, πάλι τα ίδια θα κάναμε).
Με τα τούτα και με τα ‘κείνα πάντως, πέρασε σιωπηλά το μέρος εκείνο του νομοσχεδίου που τροποποιεί τις φορολογικές διατάξεις, συγκεκριμένα του Ν.4172/2013 ή νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και Ν.4174/2013 ή Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας ή κοινώς Ποινολόγιο.
Αφού ξεπεράσουμε το γεγονός ότι νόμοι του 2013 χρειάζονταν (!) άμεσες διορθώσεις για να γίνουν λειτουργικοί, καλό θα είναι να πούμε ότι οι περισσότερες αλλαγές που έγιναν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, τουλάχιστον όσον αφορά τη φορολογία εισοδήματος.
Θ’ αρχίσουμε από αυτό που καίει περισσότερο τους λογιστές (και εμένα): το θέμα της παρακράτησης κατά την καταβολή των αμοιβών, σε παροχή υπηρεσιών. Παρόλο που το Υπουργείο Οικονομικών θέλησε να κρατήσει το πνεύμα του άρθρου 62 του Ν.4172/2013 και να επιβάλει παρακράτηση σε όλες πρακτικά τις αμοιβές που καταβάλλονται σε φυσικά πρόσωπα που προσφέρουν ανεξάρτητες υπηρεσίες, ωστόσο εξαίρεσε από τις αμοιβές τα ποσά μέχρι 300 ευρώ, ώστε το μέτρο να γίνει πιο λειτουργικό. Είναι πραγματικά μια απόφαση προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως και να εξαιρεθούν από την παρακράτηση φόρου τα νομικά πρόσωπα που εισπράττουν αμοιβές από δικαιώματα (Royalties), εξαιρώντας έτσι επί της ουσίας συνολικά τα νομικά πρόσωπα από παρακράτηση.
Το άλλο σημαντικό θέμα που έγινε προσπάθεια να αντιμετωπισθεί, είναι το θέμα του φόρου υπεραξίας στα ακίνητα. Σίγουρα τα πράγματα βελτιώθηκαν, ιδίως καθώς απαλλάχθηκαν τα ακίνητα που αποκτήθηκαν έως 31.12.1994 και συνδέθηκε (κάπως) η αξία κτήσης με τον πληθωρισμό. Βεβαίως, όσο καλή πρόθεση και να έχει κάποιος, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα δύο βασικά μειονεκτήματα του νόμου: αφενός ότι οι αξίες προ ευρώ δεν έχουν καμία σχέση με αυτές μετά το ευρώ (γενικότερα, αυτό ισχύει για αξίες κάθε είδους) και αφετέρου ότι μεταφέρει το βάρος του φόρου της μεταβίβασης από τον αγοραστή στον πωλητή (φτερουγήστε ωραία μου κοράκια, φτερουγήστεεε!).
Τέλος, εκείνο που εγώ τουλάχιστον αξιολογώ σαν σημαντικό από τα υπόλοιπα μέτρα, είναι ότι παρατείνεται και για τις τρέχουσες δηλώσεις (οικονομικό έτος 2014) το δικαίωμα του φορολογούμενου φυσικού προσώπου να εκχωρεί στο Δημόσιο απαιτήσεις που θεωρεί βάσιμα ότι δεν επιδέχονται είσπραξης και συγκεκριμένα ενοίκια που δεν μπόρεσε να εισπράξει ή/και τόκους δανείων που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, ώστε να μην φορολογηθεί και γι’ αυτά (πάλι καλά).
Γενικά τα φορολογικά μέτρα του νέου νόμου λοιπόν ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Λέτε αυτό να συνέβη επειδή κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους ή να μην ασχολήθηκε κανείς μαζί τους επειδή ακριβώς ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση;
Χ. Τσοχαντάρης
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.