ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Πνεύμα και Ηθική

λογιστική prosvasis: τεύχος 412

Αγαπητοί φίλοι, θέλω καταρχήν να εκφράσω την ικανοποίησή μου που ο Χριστός Ανέστη και φέτος. Το γεγονός δείχνει πως ο Παράδεισος βρίσκεται σε σωστή αναπτυξιακή τροχιά και μάλιστα χωρίς να έχουν εισπραχθεί οι πολεμικές αποζημιώσεις από την κόλαση (η «κόλαση» γράφεται με κεφαλαίο «κου;»). Οφειλή βεβαία, παρεμπιπτόντως, όχι μόνο γιατί κόσμος και κοσμάκης έχει τσουρουφλιστεί τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά και γιατί ήδη η πρώτη δόση έχει καταβληθεί. Βεβαίως. Από τον Μεφιστοφελή στον Φάουστ, ο οποίος ως γνωστόν πούλησε τη Γερμανική Ψυχή του στον κύριο με τη διχαλωτή γλώσσα, για να πάρει αντάλλαγμα την μικρή Μαργκερίτα (ήταν 16 ετών και ψυχοβλαμμένο, μην παίρνετε αυτό το πονηρό ύφος). Φαίνεται μάλιστα ότι αυτή η ενέργειά του, δημιούργησε μόδα μεταξύ των Γότθων (κρίνοντας από τα γεγονότα της τελευταίας εκατονταετίας) και πολλοί έσπευσαν να τον μιμηθούν, αλλά δυστυχώς, παρ’ όλο που οι ψυχές τους εμφανώς βρίσκονται στην κόλαση, τα ανταλλάγματα που επέτυχαν δεν ήταν ανάλογα και έτσι μείναμε στην πρώτη δόση.
Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά νομίζω ότι έχω χάσει το νόημα του εορταστικού άρθρου. Για την ακρίβεια τα έχω χάσει τελείως. Διάβασα και το άρθρο του Αποστόλη Αλωνιάτη στην προηγούμενη έκδοσή μας και έχω τρελαθεί αναλογιζόμενος τι μας περιμένει, τους κακόμοιρους τους λογιστές, μόλις οι φορολογούμενοι δουν τις εκκαθαρίσεις τους. Κάπου θα πρέπει να ξεσπάσουν. Να μου πεις, ας ξεσπάσουν στις κάλπες. Θα σας πω κι εγώ όμως ότι οι περισσότερες δηλώσεις θα γίνουν τον Ιούνιο, μετά τις εκλογές δηλαδή, όταν το να γεμίσουν οι δρόμοι κομμένα χέρια δεν θα έχει καμία πρακτική σημασία, ούτε για τους φορολογούμενους ούτε και για τους λογιστές τους που τους βλέπω να ναυλώνουν ομαδικά τσάρτερ για την Ανταρκτική, ώστε να κρυφτούν ανάμεσα στους πιγκουίνους.
Καλά θα μου πείτε, τόσο άσχημα είναι τα πράγματα; Φοβάμαι πως ναι καλοί μου φίλοι, καθώς φαίνεται ότι το αγαπημένο υπουργείο «μας» έχει βάλει σκοπό δύο πράγματα: Πρώτον να γιορτάσει τα τριάντα πέντε χρόνια τού πιο βλακώδους, αντιπαραγωγικού και αντιδημοκρατικού φορολογικού μέτρου που φτιάχτηκε ποτέ, αυτού των τεκμηρίων. Δεύτερον, να αποδείξει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι οι φουκαράδες είναι που κάνουν τη φοροδιαφυγή και όχι οι υμέτεροι που έχουν δανειστεί επί δεκαετίες εκατοντάδες εκατομμύρια για να συσσωρεύουν ζημίες επί ζημιών και εξακολουθούν σήμερα να απορροφούν και την τελευταία τραπεζική ρευστότητα, παρόλο που δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα ποτέ να ξοφλήσουν τα χρέη τους.
Για τα τεκμήρια δεν έχω πολλά να σας πω, τα ξέρετε. Είναι το εμπνευσμένο εκείνο σύστημα που λες σε κάποιον τα κυβικά εκατοστά του αυτοκινήτου σου και εκείνος σου λέει το εισόδημά σου. Το εμπνεύσθηκαν άνθρωποι που γνήσια ΔΕΝ αντιλαμβάνονταν τη σημασία της ελεύθερης επιλογής στην οικονομία και το σχεδίασαν με τη χρήση του περίφημου δίπολου πόλη-κορφή κανέλα (ένα εργαλείο με ευρεία χρήση στους φορολογικούς νόμους έκτοτε). Σκοπό είχε να μοιράσει τα φορολογικά βάρη και σε εκείνους που μπορούσαν (τότε) να κρύψουν τα περισσότερα εισοδήματά τους από τις φορολογικές αρχές. Ευγενής σκοπός, η πραγματική όμως χρησιμότητα των τεκμηρίων κατά τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες ήταν να δίνουν σε εκείνους που είχαν άφθονα «μαύρα» έσοδα ένα μπούσουλα, ένα ελάχιστο μέτρο κάτω από το οποίο ο βασιλιάς θα φαινόταν γυμνός. Για τον πολύ κόσμο δεν είχαν μεγάλη σημασία, ειδικά μετά τα πρώτα χρόνια, εκτός ίσως από το να γεμίσουν οι δρόμοι με τετράτροχες βοϊδάμαξες με δήθεν σπορ εμφάνιση. Αυτό γιατί το ελάχιστο αφορολόγητο ποσό προστάτευε τον πολύ κόσμο από την επίδρασή τους. Τώρα όμως, που η φορολόγηση, ειδικά για τους μη μισθωτούς, γίνεται από το πρώτο ευρώ, επιβάλλεται άμεσα η κατάργησή τους, τουλάχιστον του τριχίλιαρου, του τεκμηρίου κατοικίας και ενός αυτοκινήτου, γιατί επιβαρύνουν πλέον δυσανάλογα και άδικα, ειδικά τους πιο αδύναμους οικονομικά από τους φορολογούμενους.
Για το δεύτερο ζήτημα που ανέφερα παραπάνω «ΥπΟικ υπερυψούται εις πάντας τους αιώνας», τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Στο υπουργείο μας πάντα υπήρχε η άποψη (και όχι άδικα) ότι το σύστημα υποβολής δηλώσεων περιείχε δύο εσωτερικά «bugs» που επέτρεπαν σε επιτήδειους να εκμεταλλεύονται την κατάσταση, και όχι μόνο να μην πληρώνουν φόρο αλλά και να εισπράττουν από το κράτος. Πώς γίνεται αυτό; Χρειάζεστε μερικές πλαστές βεβαιώσεις αποδοχών, έναν φορολογούμενο που είναι δύσκολο να εντοπιστεί (κατά προτίμηση αλλοδαπό) και αρκετή προσοχή ώστε να μην το παρακάνεις και τραβήξει την προσοχή η επιστροφή φόρου. Καταλαβαίνετε τη συνέχεια: Πιστωτική δήλωση, μικρό ποσόν, λογαριασμός τραπέζης και άντε να βγάλεις άκρη. Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αυτή είναι μια απάτη που ταιριάζει περισσότερο σε λογιστές παρά φορολογούμενους. Η ΓΓΠΣ έχει διαπιστώσει και στείλει στον εισαγγελέα, τουλάχιστον μια περίπτωση λογιστή που υπέβαλε κάποιες χιλιάδες τέτοιες δηλώσεις φανταστικών φορολογουμένων και εισέρευσαν στον λογαριασμό του αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Το άλλο «bug» αφορά εκείνους που πληρώνονται με απόδειξη δαπάνης (μέχρι 5.000 ευρώ) και πολλές φορές δεν δηλώνουν τα εισοδήματά τους, παρά την παρακράτηση του 20%.
Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα φαινόμενα το υπουργείο επέλεξε τους προσυμπληρωμένους κωδικούς. Ναι, τους κίτρινους κωδικούς που συμπληρώνονται από τη ΓΓΠΣ με βάση τις ηλεκτρονικές βεβαιώσεις αποδοχών των επιχειρήσεων, τους οποίους δεν μπορεί να τροποποιήσει ο υποβάλλων τη δήλωση. Η γνώμη μας; Το ΥπΟικ χρησιμοποιεί μπετονιέρα για να σφραγίσει ένα δόντι. Η ηλεκτρονική υποβολή βεβαιώσεων αποδοχών και η συνακόλουθη διασταύρωση είναι υπεραρκετά μέτρα για να ελεγχθούν τέτοια φαινόμενα. Το να ταλαιπωρούνται έξι εκατομμύρια φορολογούμενοι για χίλιους ή δύο χιλιάδες πονηρούς είναι τουλάχιστον υπερβολικό και δείχνει έλλειψη σεβασμού προς τον φορολογούμενο και την ενασχόλησή του. Είπαμε όμως: Πνεύμα και Ηθική (για τους άλλους)… Πνεύμα και Ηθική.

Χ. Τσοχαντάρης

Πηγή: Publica