Η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία και η καταστροφή της νεολαίας

Κάθε μέρα φαίνεται και πιο ξεκάθαρα ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα τη μετατρέπει -όπως και άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας- σε ένα είδος αποικίας των χωρών του πυρήνα.

Το χαρακτηριστικό τους είναι πλέον το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο και το φθηνότερο κόστος, είτε πρόκειται για το εργατικό δυναμικό, είτε για άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές, όπως ο ορυκτός πλούτος, η γη και τα ακίνητα, αλλά και η εξαγορά επιχειρήσεων που έχουν μεν δύναμη στο διεθνή ανταγωνισμό, αλλά ασφυκτιούν χωρίς ρευστότητα.

Ο πυρήνας, για να ανταποκριθεί στον οικονομικό ανταγωνισμό από την Κίνα και τις άλλες αναδυόμενες δυνάμεις, επιχειρεί να κατεβάσει το μέσο όρο στην Ευρώπη, μεταφέροντας το βάρος στις χώρες της περιφέρειας.

Η εικόνα αυτή αρχίζει και σχηματίζεται όλο και πιο ξεκάθαρα σε διάφορους τομείς. Πρόκειται για το κλασσικό μοντέλο αποικιοκρατίας, όπου η μητρόπολη απομυζά τους πόρους από τις αποικίες.

Το καλύτερο κομμάτι της ελληνικής -αλλά και της ισπανικής και πορτογαλικής- νεολαίας μεταναστεύει προς Βορράν -τουλάχιστον όσοι έχουν τη δυνατότητα.

Το γεγονός στιγματίζει πλέον ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτζ, που λέει ότι η Ευρωζώνη έσωσε τις τράπεζες αλλά όχι τη νεολαία.

Κερδίζει το Βερολίνο

Φτάσαμε στο σημείο ορισμένοι αναλυτές να βλέπουν ως πιθανή “ευρωπαϊκή silicon valley” το Βερολίνο, όπου αρχίζουν να συγκεντρώνονται καινοτόμες επιχειρήσεις και νέα μυαλά από όλη την Ευρώπη. Και όχι στην Κρήτη ή τη Μαγιόρκα, όπου θα ήταν ο “φυσικός προορισμός” όσων δουλεύουν με το μυαλό τους και προτιμούν τη λιακάδα για να δουλέψουν. Άλλωστε, ο καλός καιρός είναι και η αιτία που “μαζεύτηκαν” αρχικά τα καλύτερα μυαλά στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Ερευνητές διεθνούς φήμης που εργάζονται μέχρι σήμερα στην Ελλάδα (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) εγκαταλείπουν τη χώρα, αποδεχόμενοι προσφορές από πανεπιστημιακά ιδρύματα της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας και άλλων χωρών.

Την ίδια ώρα, οι σπίθες της επιχειρηματικής καινοτομίας που εμφανίζονται στην Ελλάδα, συνθλίβονται στις μυλόπετρες της γραφειοκρατίας, ενώ οι περίφημες “ξένες επενδύσεις”, περιορίζονται στην υποδοχή με “κόκκινο χαλί” όσων διαθέτουν άφθονα πετροδολάρια και θέλουν τη χαμηλότερη δυνατή τιμή για το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη, όπως είναι η έκταση του Ελληνικού.