Συνωμοσίες, συμπτώσεις και εκβιασμοί στην Ευρωζώνη

Κατά μια πολύ περίεργη σύμπτωση, οι «Financial Times» με μεγάλη έρευνά τους και ο πρώην Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ με το βιβλίο του, ταυτοχρόνως και μόλις λίγες ημέρες πριν από τις ευρωεκλογές, αποκαλύπτουν περιστατικά που αναδεικνύουν τη σκοτεινή πλευρά της Ευρωζώνης.

Η βρετανική εφημερίδα αναφέρει ότι η Ελλάδα παραλίγο να εκδιωχθεί από το ευρώ επειδή κάποιοι -με πρώτο και καλύτερο τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε- πίστευαν ότι η θυσία της χώρας μας θα τρόμαζε όσους αντιδρούσαν στη γερμανική συνταγή για την αντιμετώπιση της κρίσης και θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση της Ευρωζώνης σε ρεαλιστικότερη και «υγιέστερη» -σύμφωνα με το σκεπτικό αυτό- βάση.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ αποκαλύπτει το παρασκήνιο της Συνόδου των Καννών, όπου οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και ο πρόεδρος της Κομισιόν μεθόδευσαν την αλλαγή της κυβέρνησης στην Ελλάδα -έξω από κάθε θεσμική και δημοκρατική τάξη-, μετατρέποντας την ελληνική πρόταση δημοψηφίσματος για το πρόγραμμα διάσωσης σε εκβιασμό «μέσα ή έξω από το ευρώ».

Ασφαλώς η πρόταση για το δημοψήφισμα υπεβλήθη χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία και ύστερα από λανθασμένη εκτίμηση των συσχετισμών, με αποτέλεσμα να γυρίσει μπούμερανγκ σε βάρος της ελληνικής πλευράς. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι ήταν ένα πολιτικό λάθος.

Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι πράξεις των ηγετών και των αξιωματούχων της Ευρωζώνης παραπέμπουν περισσότερο σε συνωμοτικές κινήσεις και εκβιασμούς που διεξάγονται μακριά από τη δημοσιότητα και τον δημοκρατικό έλεγχο παρά σε διαδικασίες θεσμικά ισότιμων κυβερνήσεων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η Ευρωζώνη μπήκε στην κρίση χωρίς τους απαραίτητους θεσμούς για να διαχειριστεί με δημοκρατικό τρόπο τα προβλήματα. Χωρίς ομοσπονδιακές δομές, η θεσμική ισότητα των χωρών-μελών υποχώρησε απέναντι στο δίκαιο του ισχυρότερου και την υπεροπλία του χρηματοπιστωτικού συστήματος που επέβαλε τους όρους του στις κυβερνήσεις. Η κρίση έφερε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες προ των ιστορικών ευθυνών τους. Η νομισματική ένωση όφειλε να συμπληρωθεί με πολιτική και οικονομική ενοποίηση, όπως άλλωστε ήταν και ο αρχικός σκοπός, ενώ οι αγορές έπρεπε να τεθούν υπό έλεγχο και εποπτεία. Αντί γι’ αυτό, λίγα χρόνια αργότερα, το πολιτικό κενό καταλαμβάνεται από τη γερμανική ηγεμονία, ενώ τα σχέδια για εξυγίανση του τραπεζικού κλάδου κατέληξαν στην τραπεζική ένωση η οποία αναθέτει τη συγκέντρωση της εποπτείας και του ελέγχου των μεγάλων τραπεζών στην ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη.

Ούτε λόγος για ευρωομόλογα, κοινό προϋπολογισμό, κοινή πολιτική για την πραγματική οικονομία και την απασχόληση.

Το χειρότερο με τις αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών είναι ότι δεν έχουν μόνο ιστορική αξία.

Μπορεί να εκθέτουν τις ευρωπαϊκές ηγεσίες στα μάτια της κοινής γνώμης. Ισως και να εκφράζουν μια υποβόσκουσα ένταση ανάμεσα στους άξονες Βερολίνου – Βρυξελλών και Λονδίνου – Ουάσινγκτον.

Ταυτόχρονα, όμως, αναδεικνύουν νοοτροπίες, στρεβλώσεις και θεσμικές ανεπάρκειες στην Ευρωζώνη, οι οποίες αντί να θεραπεύονται, εδραιώνονται και δυστυχώς δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό για το μέλλον.

Το βασικό μήνυμα παραμένει ότι το σύστημα εξουσίας της Ευρωζώνης δεν είναι διατεθειμένο να χαλαρώσει τα λουριά. Πιθανότατα δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σερβίρεται και πάλι το σενάριο του Grexit και των διλημμάτων για την Ελλάδα τη στιγμή ακριβώς που όλα δείχνουν ότι κυοφορούνται πολιτικές εξελίξεις.

Φαίνεται οτι το αγαπημένο πολιτικό εργαλείο των εταίρων είναι ο εκβιασμός.