Οι αποικίες χρέους, το κούρεμα και η “κατάρα” των κοιτασμάτων

 Το κούρεμα των κυπριακών καταθέσεων είναι άλλο ένα επεισόδιο στη μετατροπή των υπερχρεωμένων χωρών της περιφέρειας σε αποκίες χρέους: Οι δανειστές εξασφαλίζουν σταδιακά τον πλήρη έλεγχο των χωρών με υψηλό δημόσιο χρέος και επιβάλλουν τη βούλησή τους στο οικονομικό, το πολιτικό, ακόμα και το διοικητικό πεδίο.
Στην περίπτωση της Κύπρου, η στήριξη από την Ευρώπη και το Δ.Ν.Τ. και το “κούρεμα” των καταθέσεων γίνεται με τρόπο ο οποίος -πέρα από τις οικονομικές συνέπειες για Κύπρο και Ευρώπη- υπονομεύει το βασικό “εργαλείο” της κυπριακής οικονομίας που ήταν ο τραπεζικός τομέας και το ρόλο της χώρας ως χρηματοοικονομικού κόμβου στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι αν η φορολόγηση των καταθέσεων θα είχε μια οικονομική λογική κάτω από ορισμένες  συνθήκες και προϋποθέσεις, στην περίπτωση της Κύπρου οι επιπτώσεις είναι ισοπεδωτικές. Χώρια που “αναβιώνει” την ανασφάλεια για τις καταθέσεις στην περιφέρεια και πιθανόν να προκαλέσει νέα φυγή κεφαλαίων προς το Βορρά.

Την ίδια περίοδο που η Κύπρος είχε αρχίσει να εξελίσσεται σε κέντρο παραγωγής και διαμετακόμισης ενεργειακών αποθεμάτων, έρχεται το χτύπημα στον χρηματοοικονομικό κλάδο να τη στείλει αρκετά χρόνια πίσω.
Οι δυνατότητες της χώρας να εκμεταλλευτεί και να αξιοποιήσει με τους δικούς της όρους τα ενεργειακά κοιτάσματα περιορίζονται σημαντικά. Το κυπριακό  Κράτος αλλά και οι επιχειρήσεις  “συνομιλούν” από πολύ χειρότερη θέση με τους άλλους “παίκτες” είτε πρόκειται για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, είτε ακόμη για τη Ρωσσία.
Όπως και στον παλιό καιρό της αποικιοκρατίας, οι σχέσεις με τρίτες χώρες και η εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου δεν καθορίζονται από την αποικία, αλλά από τη Μητρόπολη.
Με απλά λόγια, αν η Ρωσία ή όποιος άλλος θέλει να συζητήσει για κυπριακά πετρέλαια, αέριο ή οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να μιλήσει με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Οι “κανονιοφόροι”

Η μέθοδος αυτή είναι παλιά και συνηθισμένη στην Ιστορία. Πολλές φορές το δίκαιο του δανειστή επιβλήθηκε με την “πολιτική των κανονιοφόρων”.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση του 2013, η θεσμική ισοδυναμία των κρατών μελών εξαφανίζεται μπροστά στο δίκαιο του δανειστή και του ισχυρότερου.  “Βρεθήκαμε προ τετελεσμένων” δήλωσε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο έλεγχος δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά επεκτείνεται και στο πολιτικό, ακόμα και στο διοικητικό, όπως βλέπουμε με τα διαδοχικά “μνημόνια” που επιβάλλονται στην Ελλάδα.
Οι πολιτικές, μάλιστα, επιβάλλονται με τη χρήση και “ηθικής προπαγάνδας”. Στην περίπτωση της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε η προπαγάνδα περί “τεμπέληδων Ελλήνων”. Στην Κύπρο προβάλλεται, αντίστοιχα, το “ξέπλυμα χρήματος” και τα “μαφιόζικα κεφάλαια”.

Λες και οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν τι γίνεται στο Λουξεμβούργο και άλλα χρηματοοικονομικά κέντρα του πλανήτη.
Δυστυχώς, το νεο-αποικιακό μοντέλο επιβεβαιώνεται με κάθε νέο επεισόδιο στη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης.
Είτε πρόκειται για την οικονομία, είτε για την πολιτική, η ιστορία έχει δείξει ότι η “μητρόπολη” ευνοεί τη διατήρηση ασταθών πολιτικών καθεστώτων στην περιφέρεια, τα οποία είναι ευάλωτα και χρειάζονται την παρέμβαση του ξένου παράγοντα, της μητρόπολης για να σταθεροποιηθούν.

Νορβηγία ή Νιγηρία;

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα χρειαστεί σκληρή μάχη από την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα, για να καταστούν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων πηγή εθνικού πλούτου και ευμάρειας και όχι αιτία εξωτερικών παρεμβάσεων και μόνιμης πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι με τα όποια ενεργειακά αποθέματα να να εξελιχθούμε σε Νορβηγία και όχι σε “Νιγηρία”.