Με κάθε ευκαιρία-και μας δίνουν πολλές αφορμές είναι αλήθεια- μεμφόμαστε την τρόικα, τους δανειστές, τους Γερμανούς και όλους τους “εχθρούς” του έθνους που τολμούν να μας ασκούν κριτική και να προβάλλουν αξιώσεις, προκειμένου να διασφαλίσουν οι παραδόπιστοι τα λεφτά τους!
Και σ’ ένα βαθμό έτσι που μας κατάντησα,ν καλά κάνουμε. ‘Όμως, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν στα 200 χρόνια που αποκτήσαμε ανεξάρτητο κράτος, φροντίζαμε λίγο-λίγο να αποβάλλουμε τον ραγιαδισμό και τις ανατολίτικες πρακτικές που μας κληροδότησε η σκλαβιά των 4 αιώνων;
Πόσα διαφορετική χώρα θα ήμασταν αν καταφέρναμε να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο εθνικό DNA το οποίο θα ήταν απαλλαγμένο από παθογένειες όπως, το μπαξίσι, το ρουσφέτι,το νταραβέρι, το αλισβερίσι, η λούφα, το ραχάτι, το βόλεμα, η πάρτη μας και το παζάρι με το ντοβλέτι;
Πόσο ψηλά θα μπορούσαμε να οδηγήσουμε τη χώρα μας αν στους δυο αιώνες, λίγο-λίγο εξελίσσαμε την παιδεία μας,τις επιστήμες και τον πολιτισμό, αν δημιουργούσαμε πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ισχυρούς θεσμούς αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών, αν διαλέγαμε για ηγέτες τους άριστους και ανιδιοτελείς πατριώτες, αν αξιολογούμασταν όλοι σε καθημερινά βάση οποιαδήποτε δουλειά κι αν κάναμε, αν εφαρμόζαμε τους νόμους χωρίς διακρίσεις και παράθυρα από τον πρώτο πολίτη μέχρι τον τελευταίο, αν επιβραβεύαμε την επιτυχία και την αξιοσύνη , αν αφήναμε τους νέους να ασχοληθούν με αυτό που έχουν κλίση και τους κάνει ευτυχισμένους και όχι αυτό που νομίζουμε οι μεγαλύτεροι ότι θα είναι καλό γι αυτούς, αν μαθαίναμε από τη βρεφική ηλικία ότι στην κοινωνία δεν γίνεται να έχουμε μόνο απαιτήσεις αλλά έχουμε και υποχρεώσεις τις οποίες πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούμε!
Δυστυχώς όμως η νεοελληνική μας ιστορία, βρίθει από αδελφοκτόνους πολέμους και μια συνεχή προσπάθεια να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου, να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα, να βολευτούμε εμείς κι άσε τους άλλους να κουρεύονται, 5 χρεοκοπίες και μύριες εξαρτήσεις από δανειστές και μεγάλες δυνάμεις που διαχρονικά κάνουν κουμάντο στη χώρα, αφήνοντας σ’ εμάς μόνο την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Παράλληλα οι αρετές της φυλής που διατυμπανίζουμε σε στιγμές εθνικής έξαρσης και υπερηφάνειας, είναι μόνο για λογύδρια σε επετείους.
Στην καθημερινότητα, οι πραγματικές εικόνες είναι αυτές σαν του καρδιοχειρουργού που παζάρευε εκβιαστικά το φακελάκι με τον βαριά άρρωστο συνταξιούχο, μέχρι που αυτούς κατέληξε, του διοικητή του νοσοκομείου Γρεβενών που πήρε τη θέση με πέτσινο πτυχίο, της υποδιοικητού του Ελενα με τους πλαστούς τίτλους σπουδών, των Δημοτικών αστυνομικών με τα πλαστά παραστατικά, τις χιλιάδες συντάξεις μαϊμού αναπήρων και άλλες που έπαιρναν συγγενείς θανόντων, οι απεργίες δημοσίων υπαλλήλων επειδή αρνούνται να αξιολογηθούν για τη δουλειά που κάνουν, οι εφοριακοί με τις “δοσοληψίες” με φορολογούμενους, οι δημόσιοι υπάλληλοι με το γρηγορόσημο, οι υπερεξουσίες των συνδικαλιστών, όλα τα κιλά όλα τα λεφτά και φυσικά μην ξεχνούμε και το υπέρτατο, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!
Είμαι δε βέβαιος πως οι άλλοι φακελάκηδες γιατροί θα λοιδορούν τον συνάδελφο τους όχι για το φακελάκι αλλά για την αγαρμποσύνη του, οι άλλοι πλαστογράφοι για τη χοντροκοπιά του Διοικητή και όχι γι αυτή καθαυτή την πράξη.
Αυτοί είμαστε δυστυχώς ,όσο κι αν προσπαθούμε για λόγους εσωτερικής ισορροπίας να αποβάλλουμε τα ενοχικά σύνδρομα. Τυχαία είναι μήπως η συνηθέστατη φράση, “ ε, αφού το κάνουν όλοι, εγώ μ…κας είμαι να μην το κάνω;” Όμως αυτές οι λογικές είναι που διαβρώνουν και σαπίζουν τη φυλή μας και πνίγουν κάθε διάθεση και πρωτοβουλία να πάμε ένα βήμα μπροστά, να γίνουμε πραγματικά ανεξάρτητοι και να μην έχουμε ανάγκη καμιά τρόικα και καμιά Μέρκελ.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.