Το τραγικό περιστατικό με το γιατρό στον Ευαγγελισμό δεν μπορεί παρά να προκαλεί οργή και θλίψη.
Είναι όμως η κορυφή του παγόβουνου με ότι συμβαίνει στα νοσοκομεία που οι εκβιασμοί και η αδιαφορία μπροστά στον ανθρώπινο πόνο είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση σε καθημερινή βάση. Γιατροί που προτάσσουν το οικονομικό όφελος και δεν διστάζουν να θυσιάσουν ανθρώπινες ψυχές. Υποκριτές, ποταποί και αδίστακτοι τύποι που η πολιτεία όφειλε να τιμωρεί με σκληρό τρόπο, όμως ανέκαθεν υπήρξε τραγικά ανεκτική μαζί τους. Άνθρωποι έτοιμοι να απομυζήσουν την πελατεία που τους πηγαίνει στα δημόσια νοσοκομεία και να την καθοδηγήσουν με το αζημίωτο σε ιδιωτικές κλινικές, εκεί που το κόστος εξετάσεων και θεραπείας είναι εξωπραγματικό. Επιστήμονες της συμφοράς που όταν καταλάβουν ότι δεν είσαι πρόβατο έτοιμο να υπακούσει στις οδηγίες και τις υποδείξεις τους με ανάρμοστη συμπεριφορά σε εξωθούν ή στο συμβιβασμό ή σε άλλο ιατρείο. Σε ένα από αυτά τα ιατρικά παραμάγαζα που η σοβαρότητα των περιστατικών απαιτεί εκτός από επιστημονική εμπειρία, τουλάχιστον κατανόηση, ευγένεια, σύνεση και συνεργασία, εκτυλίσσεται και η σημερινή μας ιστορία.
Ο πρωταγωνιστής γιατρός ογκολόγος στο ΓΝΑ με ιδιωτικό ιατρείο στην πλατεία Μαβίλη. Ανήκει στην περιώνυμη τάξη της ελίτ των επιστημόνων καθώς απο μια πρόχειρη έρευνα διαπίστωσα μετά λύπης μου άλλη μια κατάντια αυτού του ξεχαρβαλωμένου κράτους. Ότι οι στρατιωτικοί γιατροί αποτελούν κράτος εν κράτει…Έχουν δικούς τους νομούς και κανόνες με την πολιτεία να τους κλείνει το μάτι ξεδιάντροπα σε κάθε ιατρική παρεκτροπή. Τα προνόμια ουκ ολίγα απο τη στιγμή που θα αποφοιτήσουν μέχρι την ώρα που θα αποφασίσουν να συνταξιοδοτηθούν. Ακόμη και ο Λοβέρδος που προσπάθησε να τους ξεβολέψει ανοίγοντας τα στρατιωτικά νοσοκομεία στις εφημερίες η συντεχνία πήγε να τον κατασπαράξει. Έτσι συνεχίζουν ανενόχλητοι να απολαμβάνουν την δύναμη και την εξουσία που τους έδωσε η πολιτεία κόντρα στη ηθική και ιατρική τάξη. Επανέρχομαι όμως στο περιστατικό που ξεκίνησα να διηγηθώ. Τα ραντεβού του νεαρού επιστήμονα ογκολόγου με το υφάκι το 45 Καρδιναλίων, χειρίζεται Γραμματέας (!!!) που μετα βίας περνά τα 30. Το εξωφρενικό όμως δεν είναι αυτό όσο το ότι οι δυο τους προγραμματίζουν τις επισκέψεις ανάλογα με σε κέφια τους και όπως τους βολεύει. Άλλοτε καταργώντας αιφνιδίως την ημέρα ιατρείου στριμώχνοντας τους πάντες σε ενα απόγευμα και άλλοτε δημιουργώντας ατελείωτες ώρες αναμονής. Οταν μάλιστα τολμάς να ξεστομίσεις την δυσφορία σου αντί συγνώμης εισπράττεις και ένα εαν δεν σας αρέσει να αλλάξετε γιατρό!!!! Πρώτο φάουλ, οταν συνέρχεσθε απο το σοκ της αντίδραςης σου έρχεται και δεύτερο. Η μουσική σε υψηλά ντεσιμπέλ πράγμα ακατανόητο για ιατρείο που φαίνεται να εχει μπερδέψει τη χρήση του με εκείνη του …..κομμωτηρίου. Ο γραμματέας πηγαινοέρχεται φουριόζος με διπλό ρόλο: πότε με το καπέλο του βοηθού-γραμματέα να συνταγογραφεί και πότε του σερβιτόρου, πρόθυμου να προσφέρει καφε ή χυμό.
Η συνταγή είναι επιτηδευμένα ευγενική προσφέροντας ως μαξιλάρι το δημόσιο νοσοκομείο για εξετάσεις. Μόνο που οταν φτάνει κανείς να υλοποιήσει την προσφορά διαπιστώνει ότι βρίσκεται με το ενα πόδι για εξετάσεις σε ιδιωτική κλινική αφού εκεί εχει στηθεί το πελατειακό σύστημα με τις αμοιβές στο θεό που πληρώνεις ακόμη και για το καλημέρα που θα σου πουν. Και οταν σαν άνθρωπος απορείς και αντιδράς σου έρχεται και το άλλο σοκ. “Εγω τους ασθενείς τους επιλέγω και δεν θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί σας” . Ούτε εμείς γιατρέ της απελπισίας και της ξεφτίλας αλλά αποφασίστε ιατρείο λειτουργείτε η κάποια ΑΕ. Εμείς αλλα γνωρίζαμε για το ιατρικό επάγγελμα : ότι οι γιατροί προσφέρουν λειτούργημα, είναι κοντά στους ασθενείς, συμπαραστέκονται, βοηθούν. Εσείς και δυστυχώς και άλλοι συνάδελφοι σας έχετε παρεξηγήσει τους ρόλους σας.
Και έχετε μετατρέψει σε πελατεία τον ανθρώπινο πόνο βυθίζοντας στην ανυποληψία και την αναξιοπιστία έναν ολόκληρο κλάδο που έχει λαμπρά μυαλά επιστήμονες. Γιατρούς με κεφαλαία γράμματα που στέκονται επάξια στο καθήκον και αποτελούν τους λιγοστούς και μάλλον καθόλου πλούσιους επαγγελματίες αυτής της κοινωνίας. Οικογενειάρχες που μπροστά στις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες αυτού του τόπου αντί να ζητιανεύουν φακελάκια απο τους ασθενείς τους ξενιτεύονται και διεκδικούν καλύτερες αμοιβές, ξεκινώντας απο το μηδέν αλλά με το κεφάλι ψηλά.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.