Αποχαιρετήστε τις καταθέσεις που χάνονται!

Ματαιοπονούν όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν πως στην Ευρωζώνη, τα λεφτά των καταθέσεων είναι εγγυημένα.

Όπως ματαιοπονούν λέγοντας πως η περίπτωση της Κύπρου είναι μοναδική και δεν θα επαναληφθεί το κούρεμα καταθέσεων σε άλλες χώρες.

Το είπε ο πρόεδρος του Εurogroup κ. Ντάιζελπμπλουμ, το  επανέλαβε ο επίτροπος  κ. Μισελ Μπαρνιέ  και το συζήτησε δήθεν εμπιστευτικά με τους Ευρωπαίους πρέσβεις στη Μόσχα ο πρόεδρος της Κομισιόν κ. Μανουέλ Μπαρόζο.

«Το γεγονός ότι οι καταθέσεις μέχρι 100.000 είναι εγγυημένες, δεν σημαίνει πως σε μια έκτακτη ανάγκη, δεν μπορούν να φορολογηθούν, λαμβάνοντας φυσικά υπόψιν την αναλογικότητα», φέρεται ειπών ο κ. Μπαρόζο.

Και ποιες άραγε μπορεί να είναι οι έκτακτες ανάγκες μιας χώρας;

Όπως  εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ο καθείς από εμάς, οι έκτακτες δημοσιονομικές ανάγκες μιας χώρας είναι μια ευρύτατη έννοια που ξεκινάει από την υστέρηση εσόδων και εκτροχιασμό από τους όρους του Μάαστριχτ γι’ αυτές τις χώρες που δεν βρίσκονται ενταγμένες σε προγράμματα στήριξης, έως την αποτυχία κάποιου από τους στόχους που έχουν τεθεί στις χώρες που  βρίσκονται στο ζυγό των μνημονίων όπως εμείς ή μια χρεοκοπία τράπεζας.

Δεδομένου δε πως στην Ελλάδα, σπάνια καταφέρνουμε να  πετύχουμε τους στόχους είτε αφορούν στα ελλείμματα, είτε στις δαπάνες, είτε στα έσοδα και επειδή ειδικά για εμάς που είμαστε υπότροποι, έχουν φροντίσει και έβαλαν ειδική ρήτρα απόκλισης, φαντάζει σχεδόν βέβαιο, ότι θα είμαστε  η δεύτερη «ειδική και μοναδική» περίπτωση.

Τις πολιτικές ρητορείες πως δεν υπάρχει κυβέρνηση που θα μπορέσει να πάρει νέα μέτρα, τις ακούω βερεσέ καθώς στα τρία τελευταία χρόνια  με το μόνο που χορτάσαμε, ήταν οι ρητές  διαβεβαιώσεις και οι… κόκκινες γραμμές.

Θα μου πείτε και ο  απλός καταθέτης που μετά απ’ όλα τα δεινά που τον έχουν βρει και καταφέρνει να διαθέτει ακόμα πέντε δεκάρες, για μια δυσκολότερη στιγμή ή για τις σπουδές των παιδιών του, πως μπορεί να αμυνθεί;

Να τα σηκώσει και να τα κρύψει στο σεντούκι ή στον κήπο και να πάψει να κοιμάται  από τον φόβο των ληστών;

΄Η να τα’ αφήσει στο λογαριασμό και να περιμένει να έρθει το μοιραίο καθώς δεν υπάρχει πουθενά ασφαλής τοποθέτηση;

Η απάντηση δύσκολη, όπως δύσκολη είναι εδώ που φθάσαμε  και η πρόβλεψη για μερικές μέρες μετά.

Ο κόσμος με τις σταθερές που γνωρίσαμε  δυστυχώς  αλλάζει επί τα χείρω καθημερινά. Ο αγώνας ενός εκάστου από εμάς είναι πως δεν θα μας σαλέψει και πως δεν θα πέσουμε στα ψυχοφάρμακα,  ανακαλύπτοντας χαρές μέσα από απλά πράγματα που τα προηγούμενα χρόνια είχαμε παραβλέψει.

Και μπορεί αυτή την πρωτοφανή κρίση να τη βιώνουν εκατομμύρια Έλληνες αλλά η ένταση των συνεπειών είναι  μια  εντελώς εξατομικευμένη υπόθεση και δεν μπορεί  ο πόνος του διπλανού να μετριάσει τον δικό μας.