Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πως τα καταφέραμε και τα μπερδέψαμε πάλι με την τρόικα, πάνω που πιστέψαμε πριν τρεις εβδομάδες, ότι απλά κάποιες λεπτομέρειες έμεναν αδιευκρίνιστες, οι οποίες θα έκλειναν και τυπικά στις αρχές Απριλίου.
Αίφνης τώρα, ανακύπτουν συνεχώς νέα ζητήματα και δοκιμάζεται πολύ σοβαρά, η συνοχή και το μέλλον της τρικομματικής κυβέρνησης.
Να τα πάρουμε τα πράγματα όμως, από την αρχή.
Τα εκκρεμή θέματα που θεωρητικά ήθελαν λίγο παραπάνω χρόνο, ήταν το χαράτσι μέσω της ΔΕΗ στα ακίνητα και οι απολύσεις ή κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων.
Ξαφνικά εκτός από τα θέματα αυτά, μας προέκυψαν: το θέμα της συγχώνευσης ή μη της Eurobank με την Εθνική, οι νέες τρύπες στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων αλλά και ο εκ νέου εκτροχιασμός των δημοσίων εσόδων, τα οποία μπαίνουν όλα μαζί πάνω στο τραπέζι και ουσιαστικά από σήμερα που έρχεται η τρόικα, εξετάζονται όλα από μηδενική βάση.
Πάνω δε από τις διαπραγματεύσεις επικρέμεται για την Ελλάδα ο πέλεκυς της ρήτρας επιβολής αυτομάτως, νέων μέτρων. Το κυριότερο όμως κατ΄ εμέ είναι το ρήγμα στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Η ΔΗΜΑΡ προσπαθεί και δημόσια να νίψει τας χείρας της για το χαράτσι και τις απολύσεις στο δημόσιο, κάνοντας ενδεχομένως την παραχώρηση, της αποχής από τη σχετική ψηφοφορία.
Το ΠΑΣΟΚ επίσης θεωρεί ότι ο ρόλος του χαρατσιού έχει λήξει ενώ για τις απολύσεις, ήξεις αφίξεις. Ο δε Στουρνάρας, με εσωτερικές αλλαγές εντός των 3,2 δισ. που πρέπει οπωσδήποτε να εισπράξει μέσα στο 2013 από τα ακίνητα, προσπαθεί να ελαφρύνει λίγο τους οικονομικά αδύνατους εις βάρος κάποιων άλλων που τους θεωρεί (λανθασμένα) ότι αντέχουν κι άλλο.
Από την άλλη, έχουμε μια τρόικα η οποία, δεν ζητάει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τα υπεσχημένα και συμβολαιοποιημένα.
Αντί για αυτό όμως βλέπει να τίθενται θέματα επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και επιμήκυνσης του προγράμματος για να βγει, κάτι το οποίο όμως δεν τους αφορά και δεν έχουν τέτοιες αρμοδιότητες.
Θέλοντας όμως να στείλουν ένα ακόμα μήνυμα προς την ελληνική πλευρά να τελειώνει με τις υποχρεώσςεις της, κόβουν την τωρινή δόση των 2,8 δισ. και την αναβάλλουν για τον Μάιο μαζί με την επόμενη των 6 δισ.
Ούτε εγώ ούτε κανείς Έλλην πολίτης φαντάζομαι, επιθυμεί να συνεχίσει να πληρώνει κι αυτόν τον βαρύτατο φόρο των ακινήτων. Αλλά αφ’ ης στιγμής ετέθη ως προαπαιτούμενο από τους δανειστές και το δέχθηκε η ελληνική πλευρά δεν ξέρω από πού αλλού μπορούν να βρεθούν αυτά τα χρήματα.
Όπως επίσης αδυνατώ να καταλάβω αυτή τη διακομματική εμμονή στη μη απόλυση κάποιων δημοσίων υπαλλήλων που είτε δεν χρειάζονται στο δημόσιο είτε είναι επίορκοι.
Μα επιτέλους, επί τρία χρόνια η χώρα πληρώνει τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και ο ιδιωτικός τομέας μετράει 1.000.000 νέους ανέργους και δεκάδες χιλιάδες λουκέτα επιχειρήσεων. Δεν αρκεί τόση αιμοδοσία από τον ιδιωτικό τομέα; Δεν πρέπει επιτέλους να φύγουν και κάποιοι από το δημόσιο έστω συμβολικά, για να δώσουμε το μήνυμα ότι, πραγματικά έχουμε καταλάβει το πρόβλημα και προσπαθούμε να το λύσουμε στα σοβαρά;
Ως πότε θα πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα και θα νομίζουμε ότι κερδίζουμε χρόνο ενώ στην ουσία διογκώνουμε το πρόβλημα;
Και ως πότε οι κυβερνητικοί εταίροι αντί να επιλύουν τις διαφορές τους εσωτερικά, θα τις δημοσιοποιούν εκβιάζοντας;
Και στο κάτω- κάτω, αν ο κ. Κουβέλης ή ο κ. Βενιζέλος θεωρούν ότι η κομματική τους συνείδηση δεν τους επιτρέπει να κάνουν νέες παραχωρήσεις ας βγουν να τα πουν στο λαό και μετά ας ρίξουν την κυβέρνηση να τελειώνουμε και θα τους κρίνει το εκλογικό σώμα στη συνέχεια. Αν δεν το αντέχουν αυτό, ας κρατήσουν τις διαφωνίες κι ας τις συζητούν μεταξύ τους χωρίς να τα βγάζουν όλα στη φόρα.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.