Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Η ελληνική οικονομία και κοινωνία απέχει μόλις μερικούς μήνες από:

α) επίπεδο στατιστικής ανεργίας 30%,

β) μείωση του εισοδηματικού επιπέδου κατά 50%,

γ) σωρευτική μείωση του ΑΕΠ 27%,

δ) από ακύρωση και κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων και συμβάσεων εργασίας υπέρ των ατομικών συμβάσεων,

ε) από κλείσιμο 190.000 επιχειρήσεων,

στ) από μείωση κατά 15 δις ευρώ των κοινωνικών δαπανών,

ζ) από αύξηση του δημοσίου χρέους και αργή μείωση του δημοσίου ελλείμματος,

η) από καθίζηση της παραγωγικής και κοινωνικής βάσης,

θ) από αναντιστοιχία είσπραξης των εσόδων του κράτους και του ΣΚΑ σε σχέση με τους στόχους, κλπ, κλπ, κλπ.

Η επικρατούσα άποψη παρά αυτές τις συνθήκες του βαριού τιμήματος υποστηρίζει ότι η ασκούμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης οδηγεί την ελληνική οικονομία σε πορεία σταθεροποίησης και η συντελούμενη δημοσιονομική προσαρμογή και οι διαρθρωτικές αλλαγές (μείωση μισθών και συντάξεων, ευελιξία και ατομική σύμβαση) οδηγούν την οικονομία σ’ ένα σύγχρονο αναπτυξιακό πρότυπο, όπου εκκαθαρίζονται οι μη ανταγωνιστικοί κλάδοι με χαμηλό επίπεδο παραγωγικότητας, προσδοκώντας σε βάθος χρόνου, με βαρύ τίμημα την ανεργία, την απορρόφηση των πόρων των φθινόντων κλάδων από τους δυναμικούς κλάδους.

Τα μνημόνια απέτυχαν

  1. Πράγματι, τα τρία Μνημόνια στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της Μεσογείου δεν συνιστούν μόνο μία ανεπιτυχή πολιτική διαχείρισης της κρίσης χρέους αλλά επιπλέον συγκρατούν ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο της ενδυνάμωσης της άνισης ανάπτυξης στον εσωτερικό ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας και πιο συγκεκριμένα ένα νέο-αποικιοκρατικό αναπτυξιακό πρότυπο με κυρίαρχα συστατικά του στοιχεία:

    α) το νέο πρότυπο κατάργησης του θεσμικού πλαισίου των εργασιακών σχέσεων και υπονόμευσης των εργασιακών, κοινωνικών και εισοδηματικών δικαιωμάτων, θεωρώντας σε εννοιολογικούς όρους ότι η εργασία δεν είναι πλέον δημιουργική παραγωγική δύναμη με δικαιώματα και υποχρεώσεις αλλά αποτελεί επαγγελματική δραστηριότητα με ευελιξία και εξατομίκευση,

    β) Ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων επιχειρήσεων και Οργανισμών,

    γ) Πολυεθνική επενδυτική δραστηριότητα σε έργα υποδομών και υδρογονανθράκων,

    δ) Αναδιάρθρωση της κοινωνικής και ταξικής συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας με κινητήρια δύναμη την ένταση των κοινωνικών και εισοδηματικών ανισοτήτων.

Η εναλλακτική πρόταση

  1. Στην κατεύθυνση αυτή η εναλλακτική πρόταση αντιμετώπισης της κρίσης η οποία μπορεί να αποτρέψει την πορεία εξόδου κράτους-μέλους από το ευρώ, συρρίκνωσης ή διάλυσης της ευρωζώνης, συνίσταται (M. Orange, Mediapart, 23/5/2012) στην:

    α) αποκατάσταση της εσωτερικής αναπτυξιακής ισορροπίας της ευρωπαϊκής οικονομίας,

    β) αναπτυξιακή αναβάθμιση της ΕΚΤ και στην κατεύθυνση απόκτησης του ρόλου δανειστή ύστατης ανάγκης και εγγυητή των καταθέσεων, γ) αναδιάρθρωση του χρέους,

    δ) ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών,

    ε) διαπραγμάτευση των στόχων, του χρονοδιαγράμματος και του περιεχομένου των πολιτικών ύφεσης και ανεργίας και

    στ) αποτελεσματική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής.

Η αναγκαιότητα αυτή επιβάλλεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα στα κράτη-μέλη της Μεσογειακής Ευρώπης ως στρατηγική επιλογή άρσης της καθίζησης της παραγωγικής βάσης και της αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού της χώρας.

* Το κείμενο αποτελεί σύνοψη της εισήγησης του κ. Σάββα Ρομπόλη(http://robolis.gr/robolis.htm)  στο διεθνές συνέδριο του Ινστιτούτου Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής (http://www.inerpost.gr/gr/gr_inerpost.htm) με θέμα «Ανάπτυξη και τη Διακυβέρνηση» που πραγματοποιήθηκε στις 8 και 9 Μαρτίου στην Αθήνα.