Αισιοδοξία και σύνεση

Μέσα σε ένα τρίμηνο έχει χαθεί το μομέντουμ σταθεροποίησης των μεγεθών, γεγονός που θα επιτρέψει στην τρόικα να ασκήσει νέους εκβιασμούς άμεσα.

Για τον λόγο αυτό η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει με το καλό τη Δευτέρα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να καθησυχάσει το χρηματοοικονομικό σύστημα και τις αγορές. Αν αυτή η κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ξανασκεφτεί ποιοι θα είναι οι δημοσιονομικοί άξονες και πώς θα εμφανιστεί ρεαλιστικότερος. Τι θα πάει πίσω και τι θα πάει μπροστά.

Δεύτερον, η πολιτική σκηνή πρέπει επιτέλους να εμφανιστεί με συναίνεση για χάρη της κοινωνίας που πλήρωσε επί τέσσερα χρόνια ένα πρόγραμμα που όλα δείχνουν ότι πολιτικά απορρίπτεται.

Υπάρχουν πια πολλοί πολιτικοί φορείς που αν δείξουν συναίνεση και ανοχή, θα δημιουργήσουν ισχυρή συσπείρωση για τη μεγάλη μάχη της διαπραγμάτευσης για τη δανειακή σύμβαση.

Μια μάχη που και στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι θα είναι δύσκολη και δεν πρέπει να καταλήξει σε βατερλό. Τα κεντρογενή κόμματα πρέπει να αφήσουν στην άκρη τους πολιτικούς ανταγωνισμούς και να βάλουν πάνω απ’ όλα το εθνικό συμφέρον. Αυτό επιτάσσει πρόγραμμα αποτελεσματικό και ταυτόχρονα βιώσιμο για την κοινωνία.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος πήρε πρωτοβουλία να ανοίξει γραμμή με τον ΣΥΡΙΖΑ και αν το ΠΑΣΟΚ βγει τρίτο κόμμα, θα έχει αυξημένο ρόλο σε μια σημαντική μετάβαση: αυτή της δημιουργίας μιας Κεντροαριστεράς που θα επισφραγίσει το συστημικό της στοιχείο στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Το ευρύτερο σχέδιο θα πρέπει να πείσει τους πιστωτές ότι η αξιοπιστία του είναι αυξημένη ως προς το αποτέλεσμα του νοικοκυρέματος. Ο Βενιζέλος είναι ο μόνος που μιλά με τον Σόιμπλε και διαθέτει τη γνώση διαχείρισης δύσκολων αποφάσεων.

Η μεγάλη πρόκληση είναι να παρουσιαστεί ένα πειστικό σχέδιο, διαφορετικό από το μνημονιακό πρόγραμμα, που είναι βέβαιο ότι δεν αποτελεί και τη μόνη δυνατή λύση. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα χρειαστούν χρόνος και ανοχή από την κοινωνία. Αν βέβαια η κάλπη βγάλει αθροιστικά περισσότερες από 160 έδρες για ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ., τότε διαμορφώνεται ένας νέος χάρτης που επιτρέπει μεγαλύτερη ευστάθεια στη νέα κυβέρνηση.

Ωστόσο, η όποια νέα κυβέρνηση θα πρέπει από την αρχή να δείξει ότι προχωρά σε ανατροπές ατελέσφορων μέτρων, όπως η μείωση του κατώτατου μισθού, που έπληξε την εσωτερική ζήτηση χωρίς τελικά να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα. Μέτρα επίσης πρέπει να ληφθούν υπέρ των μικρομεσαίων που πλήττονται σε περιόδους αρνητικής πιστωτικής επέκτασης, από τους οποίους ζητούν -μάλιστα- να πληρώνουν παραπάνω με προκαταβολές επί των φόρων τους.

Το κρίσιμο μέγεθος είναι τι σήμα θα δώσει η νέα κυβέρνηση στις εγχώριες παραγωγικές δυνάμεις και στο τραπεζικό σύστημα. Πώς θα επαναφέρει την εμπιστοσύνη των καταθετών και των κεφαλαίων συνδυάζοντας το σύγχρονο οικονομικό σύστημα με το κοινωνικό όφελος.
Οπως λοιπόν τόσο οι πιστωτές όσο και οι εγχώριοι παίκτες παίρνουν τώρα το μάθημα ότι δημοσιονομική εξυγίανση δεν είναι αρκετή πολιτικά όταν «κουρεύεται» η κοινωνία, έτσι και οι πολιτικοί νικητές των εκλογών πρέπει γρήγορα να συνειδητοποιήσουν ότι εύρωστη κοινωνία χωρίς ισχυρή οικονομία δεν νοείται.

Από την άλλη πλευρά, με ενδιαφέρον περιμένει να δει κανείς τη στάση της νέας κυβέρνησης απέναντι σε αμαρτωλούς πρωταγωνιστές που επί δεκαετίες χρυσώνονται ως κρατικοδίαιτοι και παραμένουν αλώβητοι λόγω ισχυρών διασυνδέσεων πάσης φύσεως. Εκεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι σκληρή, όπως ήταν και ο Ανδρέας το ’81, ώστε να ανανεωθεί το επιχειρηματικό σκηνικό.

Στην ευρύτερη πλειοψηφία που θα απαιτηθεί κρίσιμος θα είναι ο ρόλος τόσο του Ποταμιού όσο και του Γιώργου Παπανδρέου, που διαθέτει εμπειρία στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, ειδικά με το ΔΝΤ.

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της αγοράς, που προεκλογικά λεηλατήθηκε πολιτικά, και οι προϋποθέσεις για μια ρεαλιστική διαπραγμάτευση είναι οι δύο βασικοί άξονες για την εξομάλυνση του κλίματος από αύριο.