Αλέξη, χάσαμε…

Σύντροφε πρωθυπουργέ, δεν ξέρω εάν το κατάλαβες αλλά μόλις χάσαμε. Δεν είμαι, όμως, βέβαιη πότε ακριβώς συνέβη αυτό. Οι περισσότεροι θα υποστηρίξουν ότι η «μπάλα χάθηκε» σήμερα τα ξημερώματα όταν έγινε φανερό ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δεδηλωμένη. Πιθανό αλλά όχι βέβαιο.

Μπορεί να χάσαμε όταν αποφάσισες – σε συνεργασία με τον απόντα Γιάνη – να εφαρμόσεις τη δημιουργική ασάφεια στις διαπραγματεύσεις. Όταν θεώρησες ότι βαφτίζοντας την τρόικα, θεσμούς όλα θα λύνονταν. Όταν πίστεψες ότι εάν βάφτιζες και το μνημόνιο, αναπτυξιακή συμφωνία, θα συνέχιζαν να σε πιστεύουν και να σε στηρίζουν.

Όταν προσπάθησες να μας πείσεις – είτε σ’ έχουμε ψηφίσει, είτε όχι – ότι αυξάνοντας τον ΦΠΑ στα τρόφιμα, δεν πλήττονται, λέει, τα λαϊκά στρώματα… Να υποθέσω δηλαδή ότι όταν ο ΦΠΑ στα μακαρόνια φθάσει στο 23%, θα πληγεί η Εκάλη και η Κηφισιά, σύντροφε πρωθυπουργέ;

Να υποθέσω δηλαδή ότι υπάρχουν και αριστερά μνημόνια έστω και εάν τα ονομάζουμε αναπτυξιακή συμφωνία; Να υποθέσω ότι από το «Πρώτη φορά Αριστερά», έγινες «Πρώτη φορά νονός»;

«Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές αναμετριόμαστε με το μπόι μας και το μπόι της ιστορίας», δήλωσες στη Βουλή. Ορθόν, αλλά αυτό δεν το ήξερες πριν αναλάβεις την εξουσία; Πίστεψες, δηλαδή -και θέλεις να το πιστέψουμε και εμείς- ότι πηγαίνοντας στους «εταίρους» και αναπτύσσοντας το πιθανώς απόλυτα λογικό επιχείρημα ότι αυτή η οικονομία δεν αντέχει άλλη λιτότητα, άλλες περικοπές, άλλη πίεση, ότι αυτός ο λαός ότι είχε να δώσει – ή έστω τα γνωστά υποζύγια – το έχει δώσει, αυτοί θα κατανοούσαν την αλήθεια των λόγων σου και θα σου φέρονταν με ευγένεια και κατανόηση;

«Από εδώ και μπρος υπάρχει ναρκοθετημένη ζώνη και αυτό δεν μπορώ να το αγνοήσω», ήταν μία ακόμη άποψη που εξέφρασες σήμερα στη Βουλή. Η ζώνη ήταν πάντα ναρκοθετημένη, σύντροφε πρωθυπουργέ. Απλά εσύ έκανες ότι δεν την έβλεπες ή πίστεψες ότι μπορούσες να την περάσεις αλώβητος και νικητής. Όμως όταν επί έξι μήνες άφηνες πίσω ένα – ένα τα έστω και φτωχά σου όπλα, δεν το είχες σκεφθεί;

Όταν είχες έστω και την μικρή δύναμη να αντιδράσεις και να συγκρουστείς, αλλά με την οικονομία ελαφρώς σε καλύτερη κατάσταση από το σημερινό χάλι, γιατί δεν το έκανες; Ή γιατί δεν συνθηκολογούσες τότε, σύντροφε πρωθυπουργέ;

Γιατί θα έπρεπε να ζήσουμε τον εξευτελισμό των γερόντων στις ουρές των τραπεζών για να πάρουν 120 ευρώ από την κουτσουρεμένη σύνταξη; Γιατί έπρεπε να καταρρεύσουν τα πάντα, πριν σκεφθείς να αντιδράσεις; Και να ανακοινώσεις ότι πας σε δημοψήφισμα. Και να το κερδίσεις. Και μετά να γυρίσεις πίσω «νικητής» και να μας πεις ότι θα πρέπει να υποστούμε ένα μνημόνιο διπλό από αυτό που το 61% απέρριψε. Τότε γιατί το κάναμε το δημοψήφισμα, σύντροφε πρωθυπουργέ; Για να μετρήσουμε το «μπόι» μας;

Λυπάμαι, σύντροφε πρωθυπουργέ, αλλά όχι δεν υπάρχουν αριστερά μνημόνια. Όχι δεν είναι ανάσα αξιοπρέπειας οι συνταξιούχοι που ξεροσταλιάζουν στις ουρές των τραπεζών. Δεν υπάρχουν εύκολες αποφάσεις, όταν καλείσαι να κυβερνήσεις. Και εσύ, Αλέξη μου, μάλλον το αποφάσισες αργά.

Υ.Γ.: Ξέρω ότι πολλοί είναι αυτοί που διαφωνούν μαζί του, χαρακτηρίζοντας τις ιδέες του ως «ξεπερασμένες, αριστερές εμμονές», αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο Π. Λαφαζάνης, έμεινε πιστός σε αυτές τις αρχές, τις εμμονές εάν θέλετε να τις χαρακτηρίσετε έτσι. Και κατά την ταπεινή μου γνώμη, πολύ καλά έκανε….