Απλά πράγματα: Ποιος θέλει, ποιος μπορεί;

Η ελπίδα είναι ότι αυτές οι εκλογές θα θεμελιώσουν την πορεία της χώρας με ασφάλεια εντός της Ευρωζώνης και θα εξομαλύνουν την οικονομία και την κοινωνία που βράζουν επί μήνες, όμως οι αμφιβολίες για το κατά πόσο αυτό μπορεί να επιτευχθεί είναι μεγάλες. Γι’ αυτόν τον λόγο και η ψήφος έχει μεγάλη σημασία ως προς τα αναχώματα που θα δημιουργηθούν για να ξαναμπεί η χώρα στην ομαλότητα.

Για να μπορέσει να κινηθεί μια οικονομία χρειάζεται ρευστότητα και αναπτυξιακές διαδικασίες επί της ουσίας, με πραγματικό αντίκρισμα και όχι ευχολόγια. Ο τραπεζικός τομέας, η διαχείριση των κόκκινων δανείων και οι κίνδυνοι των πλειστηριασμών είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι η ανάπτυξη με ευρωπαϊκό πρόσημο. Ο Αλέξης Τσίπρας λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλάξει.

Στο ενεργειακό πρόγραμμα, όπως κατατέθηκε όμως, διακρίνει κανείς τις ίδιες εμμονές με αυτές που έβγαλε ο Λαφαζάνης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τους προηγούμενους μήνες. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η ανεξέλεγκτη και αγοραία ανάπτυξη της παραγωγικής υποδομής της ηλεκτρικής ενέργειας δημιούργησε τη σημερινή υπερεπάρκεια ισχύος παραγωγής και διαμόρφωσε μια ψευδεπίγραφη εγχώρια αγορά ενέργειας. Ενεργοποιήθηκαν ποικίλοι μηχανισμοί αποζημιώσεων, ενισχύσεων και εν τέλει εγγυημένων κερδών για έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα παραγωγής και διάθεσης στην αγορά ενέργειας.

Αν σε αυτή την ιδιωτική αγορά, όπως φωτογραφίζεται, περιλαμβάνονται επενδύσεις όπως αυτή της Elpedison, που αποτελεί μια άμεση επένδυση στην ελληνική οικονομία, σύμφωνη προς την κοινοτική οδηγία για τον κλάδο, αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα. Οπως πολλή κουβέντα σηκώνει και η κατεύθυνση της πολιτικής για την πρόσβαση των ιδιωτών στις αντίστοιχες πηγές που χρησιμοποιεί η ΔΕΗ για την απελευθέρωση της αγοράς, η οποία ακόμα δεν έγινε. Στο ίδιο μήκος κύματος και η επίθεση που γίνεται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα κατά των μονάδων φυσικού αερίου που στοχοποιούνται, αγνοώντας σκόπιμα ότι αυτές είναι πάντα σε ετοιμότητα για να καλύψουν τις ανάγκες του προγράμματος, ενώ η πλευρά του Δημοσίου δεν τους έχει αποπληρώσει όσα τους οφείλει. Και επίσης, ποιο είναι το πραγματικό κόστος ρύπανσης από το διοξείδιο αν δεν αναπτυχθούν οι μονάδες φυσικού αερίου;

Περιλαμβάνονται όλα αυτά στη συμφωνία του τρίτου προγράμματος ή μήπως δεν είχαν αρχίσει να υιοθετούνται από τα πρώιμα papers Βαρουφάκη όσον αφορά στην απελευθέρωση της αγοράς; Τα βέλη του σημειώματος κατευθύνονται και κατά των ανανεώσιμων πηγών, όπου γίνεται αναφορά για ιδιωτική χειραγώγηση της αγοράς. Πώς όμως θα γίνει αυτό που αναφέρει ο στρατηγικός προσανατολισμός για τη σταδιακή απεξάρτηση από τα ορυκτά και την αύξηση της διείσδυσης στις ανανεώσιμες πηγές με κοινωνικά προσανατολισμένο σχεδιασμό;

Τα ζητήματα γύρω από το ενεργειακό θέλουν απλώς να θίξουν έναν τομέα εν είδει case study, στη λογική επενδύσεων και ανάπτυξης μέσα στην Ευρωζώνη, η οποία είναι συνυφασμένη με το μέλλον όλων μας. Οπως εξυφαίνεται, όμως, δεν υπάρχει μόνο ένα τρίτο μνημόνιο, αλλά και η πρόθεση, η ικανότητα και η αποτελεσματικότητα της εφαρμογής του. Στον αντίλογο μπορεί να πει κανείς ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά άφησε όλο το ενεργειακό στη μέση. Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι δικαιολογία σήμερα, και γι’ αυτό τον λόγο έχει σημασία η παρουσία και του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα ψέματα τελειώνουν. Ενα βαρύ πρόγραμμα που ακόμα και οι αναλύσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών θεωρούν ότι απαιτεί προσθήκες, προσαρμογές και ελαφρύνσεις θα πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα. Οσον αφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους, που έχει μείζονα σημασία, θα κριθεί ακριβώς από την άμεση αποτελεσματικότητα της εφαρμογής του προγράμματος.