Ας μη γίνει η διαπραγμάτευση τοξικό σόου

Η υπόθεση της ρευστότητας είναι και θα είναι το υπ’ αριθμόν ένα θέμα για την οικονομία και αυτό, κύριοι, έτσι όπως πάμε δεν λύνεται, διότι αυτά δεν διευθετούνται με λόγια. Ας δούμε, λοιπόν, τι έχουμε ακούσει τις τελευταίες ημέρες σε σχέση με την πορεία των συζητήσεων που κάνουμε με αυτούς που έχουν τα λεφτά.

Εχουμε αναλωθεί στην επικοινωνία για το πού θα συζητάμε και με ποιους, λες και όταν έρθει η ώρα δεν θα πουν οι εταίροι-πιστωτές αυτά που εμμέσως πλην σαφώς μας εξηγούν από την αρχή της μετεκλογικής περιόδου. Το πιο πιθανό μάλιστα μέχρι τότε είναι να έχει χαθεί κι άλλος χρόνος και η ελληνική πλευρά να είναι περισσότερο αποδυναμωμένη.
Το γεγονός ότι η Task force ανασυστήνεται και ότι οι διαπραγματεύσεις προχωρούν σε μάκρο, δημοσιονομικό και τραπεζικό, επίπεδο είναι επιτέλους θετικά σημάδια.

Ολοι ξέραμε από την αρχή ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν είχε περιθώρια να εφαρμοστεί, αλλά ότι μπορεί να καταστεί αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας θετικής εξέλιξης της οικονομίας που θα της επιτρέψει να ισορροπήσει και να αρχίσει να αναπτύσσεται.

Ο πρωθυπουργός είναι ένας πολιτικός με όραμα και ταλέντο. Για τον λόγο αυτό και έφτασε εκεί που έφτασε τόσο γρήγορα. Αυτό που περιμένει, λοιπόν, τώρα η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν είναι να κάνει τη ρήξη, ούτε μία από τα ίδια, αλλά να ακολουθήσει τα αντανακλαστικά του και να βρει τις συνιστώσες που θα οδηγήσουν γρήγορα και πάλι το τρένο στις ράγες.
Ασφαλώς και όλοι περιμένουν να αλλάξουν προς το θετικότερο τα πράγματα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει όταν η οικονομία μας είναι στο μαύρο της το χάλι μέσα από το σόου που η πολιτική επικοινωνία προάγει. Ο εγκλωβισμός σε ιδεοληψίες που σε απομακρύνουν από την Ευρωζώνη είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Η ολιγωρία που παραπέμπει στο σύνδρομο Παπανδρέου είναι κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί στο τέλος ξεβρακώνει τη χώρα απέναντι στους πιστωτές, οδηγώντας την στα επαίσχυντα μέτρα του Νοεμβρίου του 2012.

Αν είμαστε στην κατάσταση που είμαστε σήμερα πώς στο καλό θα φτιάξουμε μεσοπρόθεσμο ρεαλιστικό και αποτελεσματικό σύστημα, το οποίο θα ανακατανείμει τα κοινωνικά βάρη και ταυτόχρονα θα εξασφαλίσει την πορεία μέσα στο ευρώ;

Οταν στις μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνονται μέτρα που μετρούν μεγέθη για να φορολογήσουν τζίρους ιντερνετικών παιχνιδιών, χωρίς να λάβουν υπόψη τους τις επιστροφές και κατά δεύτερο λόγο τις νομικές εκκρεμότητες που υφίστανται ακόμα και τώρα σε αυτούς τους φορείς, για τι προτάσεις μιλάμε;

Οταν επίσης το νέο νομοσχέδιο για τα κόκκινα δάνεια θα κατατεθεί το καλοκαίρι, τι θα ισχύει μέχρι τότε, λαμβανομένου υπόψη ότι το προηγούμενο αποσύρθηκε; Τι θα κάνουν οι μικρομεσαίοι που περιμένουν να ρυθμίσουν, να διαγράψουν και να επανεκκινήσουν, και τι θα κάνουν αυτοί που ψάχνονται για να μην πληρώσουν; Πόσον ELA επίσης θα πρέπει να μαζεύουν κάθε Πέμπτη οι τράπεζες για να βουλώνουν με τοξικό χρήμα τις τρύπες που συνεχίζουν να μπάζουν;

Ολη αυτή η δυστοκία δεν πρόκειται παρά να έχει κάποιες πρόσκαιρες ωφέλειες για μια κοινωνία που άγεται και φέρεται, η οποία όμως στην πρώτη δυσκολία πληρωμών θα αλλάξει θέσεις. Η σημερινή πρόκληση έχει να κάνει με τη σταθεροποίηση και το ασφαλές πλαίσιο. Αυτό μπορεί να έχει ένα τίμημα, όμως αν επιτευχθεί, θα δημιουργήσει τις ασφαλείς προϋποθέσεις για τη σημερινή κυβέρνηση ώστε να κάνει σταδιακά πολλά από τα οποία θέλει και οραματίζεται.

Ας μη γελιόμαστε, στην οικονομία δεν υπάρχουν κενά. Υπάρχουν σοκ και χρεοκοπίες που απογοητεύουν λαούς και κοινωνίες οδηγώντας σε μεγάλες ανακατατάξεις. Απαιτείται, λοιπόν, αποφασιστικότητα και σχέδιο.