Τα καινούργια θαύματα των γειτονιών της Αθήνας που ανανεώνουν όχι μόνο τις ίδιες αλλά και την πόλη στο σύνολό της είναι αυτά τα οποία μετατρέπουν μια απλή περιήγηση σε «περιπέτεια» ντυμένη με ευχάριστες εκπλήξεις. Προορισμός αυτού του τεύχους του “Metropolis”, το Κουκάκι. Η παλιά ιστορική γειτονιά στην ανατολική βάση της Ακρόπολης που τα τελευταία χρόνια θέλει να διεκδικήσει μια θέση στη ζωντανή πλευρά της πόλης με νέα μπαρ και προσεγμένα εστιατόρια. «Eνα τσιγάρο δρόμος» από τις παρυφές του περιφερειακού του Φιλοπάππου. Ουκ ολίγοι επισκέπτες το αποκαλούν ήδη «αντίπαλον δέος των Πετραλώνων». Πνευματικό, ρομαντικό και συνάμα μοντέρνο, είναι βασικά «καινούργιο» στο σκηνικό της διασκέδασης. Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί του και εκείνο που του δίνει την πολυτέλεια της συνέχειας στο μέλλον. Από τη στάση Φιξ του μετρό, στην οδό Δράκου, περνάμε στην οδό Φαλήρου και στη συνέχεια κατευθυνόμαστε νότια προς το τέλος της στον πεζόδρομο Γεωργίου Ολυμπίου για να βρούμε τους λόγους αυτής της «μεταμόρφωσης». Και, όντως, είναι όλοι εκεί. Ομως, πίσω από κάθε μας νέα ανακάλυψη βρίσκουμε ακόμη περισσότερες: τους ανθρώπους που κάνουν τη διαφορά.
Περιοχή πιο εναλλακτική, στενή κοινωνία μιας κυρίως μεσαίας τάξης, όπως λένε οι ίδιοι οι κάτοικοί του, το Κουκάκι ψάχνει τη νέα του ταυτότητα φέρνοντας μαζί του μια κληρονομιά παλιάς πνευματικής πατίνας. Λένε επίσης ότι επειδή δεν υπάρχουν πολλές πλατείες έδωσαν αγώνες ώστε να δημιουργηθούν πεζόδρομοι.
Η δημιουργία του νέου Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στο φυσικό του όριο, τη Λεωφόρο Συγγρού, υπόσχεται ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμα προς το ευρύτερο κοινό του πνεύματος και των τεχνών. Στις ιδιαιτερότητές του Κουκακίου είναι η θέση του «κέντρου απόκεντρου», η προσβασιμότητά του, όπως και το γεγονός πως ακόμη και όσοι έρχονται για να κατοικήσουν δεν φεύγουν εύκολα. Μένουν πολλές δεκαετίες, «ρίχνουν ρίζες» όπως μας είπαν χαρακτηριστικά. Οι πελάτες των πρώτων μαγαζιών άνοιξαν τα δικά τους, συνεχίζοντας και ενισχύοντας το τοπικό σκηνικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πεζόδρομος Γεωργίου Ολυμπίου που αριθμεί σχεδόν 20 επιχειρήσεις.
Το εστιατόριο Μικρή Βενετία άνοιξε πριν από δύο χρόνια στο Νο 15 της Γ. Ολυμπίου και τραβάει το βλέμμα μας καθώς ανεβαίνουμε τον πεζόδρομο. Ενα ζεστό, άκρως δημιουργικό και φιλόξενο design, με μια μεγάλη επιγραφή στον ένα τοίχο με τον συλλογισμό του Andre Breton «Ο Ανθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση», σε κάνει να σκεφτείς ότι «εδώ, κάτι ανθρώπινο συμβαίνει». Η ιδιοκτήτρια, η Βενετία Αυγερινού, μια όμορφη γυναίκα με έξυπνο, γεμάτο λόγο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κουκάκι. Ζητάμε να μας περιγράψει τη γειτονιά της. Μιλάει με αγάπη για τις μικρές όμορφες διαδρομές που το διασχίζουν, τις νεραντζιές που φύτεψε ο Αντώνης Τρίτσης. «Είναι φρέσκια, αλλά έχει την πατίνα του χρόνου. Είναι γεμάτη φοιτητόκοσμο που την επιλέγει επειδή είναι δυο βήματα από την Ακρόπολη».
«Εχουμε μεγάλο μεράκι για τα υλικά που προμηθευόμαστε από όλη την Ελλάδα. Το στοιχείο της φαντασίας είναι έντονο», συνεχίζει η ιδιοκτήτρια για την κουζίνα του μαγαζιού. «Τα δοκιμάζουμε και μετά ο κόσμος δίνει την κατεύθυνση. Οταν κάτι γίνεται αγαπητό τότε αποκτά μια πιο σταθερή θέση στο μενού, αλλά έχοντας πάντα στο νου ότι πρέπει να ανανεωνόμαστε».
Σαν παράδειγμα αναφέρει το απάκι γιουβετσάδα και το συκώτι που το κάνει ξεχωριστό τόσο ο τρόπος παρασκευής του, όσο και η ποιότητα του υλικού. «Αλλάξαμε πολλούς χασάπηδες μέχρι να βρούμε τον κατάλληλο και στην συνέχεια τον… εκπαιδεύσαμε πώς να μας το κόβει. Το φαγητό δεν έχει στενά σύνορα γι” αυτό και έχουμε ακόμη και εξωτικό ταϊλανδέζικο πιάτο». Πάνω στην κουβέντα έφτασε και το ζεστό δείγμα, από τα ωραιότερα που έχουμε δοκιμάσει. «Με τις γεύσεις ταξιδεύουμε εντός και εκτός συνόρων. Βλέπετε η δική μας όρεξη δεν έχει στερέψει», μας λέει. Το χύμα κρασί είναι εξαιρετικό, βραβευμένο στα 100 καλύτερα της Ελλάδας (το κόκκινο έρχεται από το Μουλάκι Μεσσηνίας), ενώ η ρακή φτιάχνεται από δύο ποικιλίες σταφυλιών και τα τσίπουρα από μικρούς παραγωγούς και περιορισμένα αμπέλια της Καρδίτσας και του Παρνασσού.
Βγαίνουμε έξω χορτασμένοι από τα αρώματα, τις γεύσεις και το κόκκινο κρασί της Βενετίας και διασχίζουμε τον πεζόδρομο. Μπαίνουμε στο Ασύμμετρο, ένα από τα κουκλίστικα μικρά μπαράκια που είναι αραδιασμένα στη σειρά απέναντι. Μας καλωσορίζει ένα κομμάτι του Πολ Μακάρτνεϊ με τους Wings. Λεπτομέρειες λαμπερού πράσινου και πορτοκαλί χρώματος, διάκοσμος που ακτινοβολεί νεανική φρεσκάδα σε μπεζ φόντο, με σκούρους πάγκους και τραπεζοκαθίσματα. Τον Μακάρτνεϊ διαδέχεται ο Φιλ Κόλινς που τραγουδάει πάνω από ένα κέρασμα οινόμελου. Ο συνδυασμός μιλάει μόνος του για το μαγαζί που άνοιξε πριν από 14 μήνες. Ο Θοδωρής Παναγόπουλος είναι 29 ετών και συνιδιοκτήτης με τον εξάδελφό του. Χαμόγελα. «Παιδιά το οινόμελο είναι ό,τι πρέπει για το κρύο». Εξω, ο αθηναϊκός Φλεβάρης δείχνει τις παραξενιές του.
Διαβάστε περισσότερα στο metropolispress.gr
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.