Για έξι χρόνια η Ελληνική κρίση έχει μετεξελιχθεί σε μία προβλέψιμη πατέντα: Η Ελλάδα χρειάζεται χρήματα. Οι ηγέτες της Ευρώπης δεν θέλουν να τα δώσουν χωρίς αυστηρά μέτρα. Οι μικροπολιτικές ακολουθούν, με ουραγό κάποιου είδους αναποτελεσματικό συμβιβασμό, και ξανά από την αρχή, σύμφωνα με το Bloomberg.
Αλλά ο Willem Buiter, επικεφαλής παγκόσμιας οικονομίας της Citigroup αναφέρει πως ήρθε η ώρα να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος με μία έρευνα που παρουσιάστηκε μέσα στην περασμένη εβδομάδα.
“…Για την νέα συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της αμοιβαίως καταστροφικής μικροπολιτικής, χρειάζεται να πληρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις: Πρώτον, να δώσετε στους Έλληνες την κυριαρχία επί της ίδιας τους της μοίρας (φαινομενικά ή πραγματικά), και δεύτερον να περιοριστεί η έκθεση των δανειστών, κάτι που μπορεί να γίνει σε πέντε βήματα”:
To πρώτο βήμα σε μία σταθερή συμφωνία για την Ελλάδα, σύμφωνα με τον Buiter, είναι η Ελληνική κυβέρνηση να κάνει αυτό που θέλει αλλά τα δημοσιονομικά ελλείμματα θα “πρέπει να χρηματοδοτηθούν στις αγορές.” Αυτό σημαίνει πως οι αποφάσεις θα ανήκουν στην Αθήνα, και όχι στην τρόικα και τον ESΜ. Ο Βuiter υπογραμμίζει πως “αυτό η τελετουργία με την παρεμβατική εποπτεία από διεθνείς οργανισμούς θα πρέπει να τελειώσει”.
Δεύτερον, τα χρέη της Ελλάδας που αποπληρώνονται στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ (48 δισ. ευρώ περίπου) θα πρέπει να εξαγοραστούν από τον ESΜ. Αυτό είναι κλειδί στην όλη υπόθεση σύμφωνα με τον Buiter, επειδή η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε “να κηρύξει μορατόριουμ στις δημόσιες υποχρεώσεις της, τις ιδιωτικές υποχρεώσεις, ή και τα δύο. Θα μπορούσε να μετατρέψει μέρος ή ολόκληρες τις υποχρεώσεις της σε πραγματική (ΑΕΠ) ανάπτυξη ή να αναστείλει την εξυπηρέτηση του χρέους μέχρι το ΑΕΠ να φτάσει, π.χ., 10% πάνω από τα προηγούμενα υψηλά επίπεδα (του 2007). Αυτή η επιλογή θα καθοδηγείται από τη σχετική σημασία της μελλοντικής πρόσβασης στις αγορές ενάντια στη σημερινή εξυπηρέτηση χρέους και τη λιτότητα”. Δηλαδή, θα επιτρέψει στην Ελλάδα να επεκταθεί μόνη της εκτός κρίσης.
Τρίτον, αναφέρει ο Buiter, οι διεθνείς οργανισμοί θα πρέπει να σταματήσουν να δανείζουν χρήματα στην Ελλάδα “με αντίκρισμα συνεχούς χρηματοδότησης και ελάφρυνση χρέους από τους επίσημους δανειστές της χώρας”, και προσθέτει “Εάν οι αγορές είναι διατεθειμένες στο να δανείζουν στο ελληνικό δημόσιο, τότε καλή τύχη”.
Τέταρτον, για να μη δοθούν χρήματα από διεθνείς οργανισμούς από την… πίσω πόρτα, η ΕΚΤ δεν πρέπει να δεχθεί ξανά δημόσιο χρέος ή χρηματοδοτικά μέσα που εξασφαλίζονται από το ελληνικό δημόσιο σαν collateral είτε για επείγουσα, είτε για κανονική χρηματοδότηση. Τα ελληνικά ομόλογα θα μπορούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη τους αξίας όταν η χώρα ανακτήσει η ίδια την αξιολόγηση πιστοληπτικής της ικανότητας.
Το τελευταίο κομμάτι του πλάνου της Citi συμπεριλαμβάνει τον ELA ο οποίος δίδεται από την ΤτΕ όσο η ΕΚΤ το εγκρίνει. Αυτό ήταν και η βασική χρηματοδότηση των τραπεζών εδώ και πολλούς μήνες, οπότε είναι και σημαντικό μέρος του πλάνου της Citi, η οποία αναφέρει πως “χρειάζεται ανακεφαλαιοποίηση και αναδιάρθρωση” στις τράπεζες για να τους δώσουν την ικανότητα να λειτουργούν χωρίς τα collateral της κυβέρνησης. Οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί θα πρέπει να κάνουν αυτή την αναδιάρθρωση μέσω του ESΜ. Μετά από αυτό οι ελληνικές τράπεζες θα είχαν και πάλι χρηματοδότηση μέσω της ΕΚΤ και του ELA εάν και μόνο κρίνονται ικανοί να προσφέρουν επαρκή ασφάλεια που δεν έχει σχέση με την ελληνική κυβέρνηση.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.