Δεν θα αρκέσουν μόνο αυτές οι αποφάσεις

Οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες εκπέμπουν ανησυχία για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της προσεχούς εβδομάδας, καθώς η διαπραγμάτευση δεν δείχνει να ολοκληρώνεται. Είναι εμφανές ότι η ελληνική πλευρά επενδύει στο να παρουσιάσει ένα όσο το δυνατόν πειστικότερο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής και βασίζεται κυρίως σε αυτό.

Δεν ακουμπά, όπως αναμενόταν, τις αλλαγές που οι εταίροι-πιστωτές ονομάζουν «μεταρρυθμίσεις» και δεν συζητά μέτρα που σχετίζονται με εκ νέου μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, χαρακτηρίζοντάς τα υφεσιακά. Επιχειρεί παράλληλα να ανατρέψει τη διαμορφωθείσα πραγματικότητα στο εργασιακό περιβάλλον σε ό,τι αφορά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, συντηρητικά κινείται στην αναβάθμιση του κατώτατου μισθού και αφήνει ανοιχτό το όριο της κατώτατης σύνταξης για τον 13ο μισθό. Παράλληλα προτείνει αλλαγές στις πρόωρες ιδιωτικές συνταξιοδοτήσεις.

Το Ασφαλιστικό επίσης, όσο και να προσπαθούν να το κρατήσουν εκτός ατζέντας, θα επανέλθει αργά ή γρήγορα στη διαπραγμάτευση για την πιο μακροπρόθεσμη συμφωνία. Μερική επίσης αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων, όπου προσπαθεί μάλιστα να θεσπίσει κίνητρα για τους επενδυτές και να μην κλείσει το παιχνίδι. Επί της ουσίας το τι θα γίνει μένει να το δούμε.

Παρά το γεγονός ότι γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια να συγκεντρωθούν έσοδα από τα εμβάσματα που έχουν φύγει λαθραία στο εξωτερικό, προωθούνται οι ηλεκτρονικές συναλλαγές και στοχοποιείται η σύλληψη του ΦΠΑ, δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ποια θα είναι τα ποσοτικά αποτελέσματα αν δεν υπάρξει εξειδίκευση και δεν δημοσιοποιηθούν και τα σχετικά νομοσχέδια.

Σίγουρα τα στοιχεία αυτά δείχνουν πολύ καλύτερη εικόνα προτάσεων σε σχέση με το αρχικό στάδιο, το πιθανότερο όμως είναι να δούμε και νέες προσθήκες την προσεχή εβδομάδα. Θα πρέπει βέβαια να υπάρχει μεγάλη προσοχή στην τελική ευθεία γιατί οι υπερεκτιμήσεις μπορεί να αποβούν μοιραίες.

Το πιθανότερο είναι να πάμε σε ένα νέο πρόγραμμα, το οποίο μπορεί να εμφανίσει χρηματοδοτήσεις που θα καλύψουν τα διαφαινόμενα κενά, έχει σημασία όμως να δούμε ποιες θα είναι οι αναπτυξιακές προτάσεις μιας οικονομίας που για να μπορεί πια να πληρώνει θα πρέπει και να αναπτύσεται. Ο τομέας αυτός μπορεί να αποδειχθεί ο πιο δύσκολος, αφού δεν είναι εύκολο να αποκατασταθεί ένα κλίμα όταν επί μήνες υπονομεύεται με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.

Κυρίως θα πρέπει να υπάρξει η συνειδητοποίηση ότι κινούμαστε εντός των ορίων της Ευρωζώνης, η οποία έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα, αρχές, δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Και αυτό αφορά όλους τους τομείς της οικονομίας. Ευρωζώνη δεν είναι μόνο λιτότητα, είναι και χρηματοδότηση, είναι και νόμισμα που έχει υποστεί υποτίμηση της τάξης του 25% από πέρυσι, είναι και ένα περιβάλλον το οποίο μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην ανασύνταξη της χώρας, που θα πρέπει να γίνει και σε κοινωνικό επίπεδο.

Η ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας είναι ένας ακόμα στόχος που θα πρέπει να χτιστεί με στρατηγικές κινήσεις. Δεν αξίζει μια σειρά ιδεοληψιών να ακυρώσει λαϊκές εντολές αλλά και θυσίες πολλών χρόνων που τελικά θα στοιχίσουν πολιτικά σε αυτούς που θα επιλέξουν τέτοιο δρόμο.