Εντελώς… «Καμμένος»

«Ή αυτός ή εγώ». Εάν η ατάκα λέγονταν μετά από καυγά μεταξύ… ερωτευμένου ζευγαριού, τότε θα ήταν απόλυτα κατανοητή. Δεν έγινε, όμως, έτσι. Η ατάκα ανήκει στον (μέχρι αυτή τη στιγμή) υπουργό Άμυνας, Πάνο Καμμένο, ο οποίος καλεί τον (μέχρι αυτήν τη στιγμή) πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα να διαλέξει ή αυτόν (τον αριστερό φίλο Πάνο) ή τον αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γ. Μουζάλα.

Αιτία, όπως το πιθανότερο γνωρίζεται, η αναφορά ως «Μακεδονία» των Σκοπίων από τον κ. Μουζάλα σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Ένα λάθος για το οποίο έσπευσε να ζητήσει δημόσια συγνώμη, κάτι το οποίο, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, δεν κάνουν και πολύ συχνά οι πολιτικοί ή τουλάχιστον οι επονομαζόμενοι επαγγελματίες πολιτικοί. Κάτι το οποίο, ως φαίνεται, ο κ. Μουζάλας δεν είναι.

Αλλά ας έρθουμε στο ζουμί. Ο Πάνος τσαντίστηκε και καλό είναι να το πάρετε σοβαρά. Γιατί μπορεί να κάνει πραγματικότητα την απειλή του και να μας αφήσει. Να φύγει από το υπουργείο Άμυνας και μάλιστα παραμονές της μεγάλης παρέλασης για την 25η Μαρτίου, την οποία μάλλον θα πρέπει να περιμένει με αγωνία, δεδομένης και της αγάπης του προς οτιδήποτε ταυτίζεται – και εικαστικά – με το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια».

Την ώρα, βέβαια, που ο κ. Καμμένος ξιφουλκούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις κάμερες ενάντια στον κ. Μουζάλα, ο δεύτερος μιλούσε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωκοινοβουλίου. Μιλούσε σε μία κατάμεστη αίθουσα, δέχθηκε καταιγισμό ερωτήσεων και είπε πολλές αλήθειες. Τόσο για τα τεράστια λάθη και τις καθυστερήσεις της ελληνικής κυβέρνησης όσο και για τα εξίσου τεράστια λάθη της Ενωμένης (;) Ευρώπης.

Αλλά εμείς επιλέξαμε να ασχοληθούμε με τον Πάνο. Τον κυβερνητικό εταίρο. Ο οποίος, πάντως, μοιάζει να ετοιμάζεται για τη μεγάλη τούμπα, να καταπιεί τα νεύρα του και να παραμείνει στη θέση του, έστω και εάν σε αυτή παραμείνει και ο κ. Μουζάλας. Γιατί ως γνωστόν καλές οι ιδεολογίες αλλά η καρέκλα είναι ακόμη καλύτερη.

Μάλλον δεν θα μας την κάνει τη χάρη ο Πάνος. Δεν θα πάρει το κουβαδάκι του να πάει σε άλλη παραλία. Θα μείνει εδώ, στα υψίπεδα της Κατεχάκη. Αν και ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, μπορεί και κάτι καλό. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, σωστά;