«Έντιμος» συμβιβασμός…

«Ο πρόεδρος Γιούνκερ και ο πρωθυπουργός Τσίπρας μίλησαν χθες τηλεφωνικά. Εξέτασαν την πρόοδο που έχει γίνει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και εταίρων κατά τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τον κατάλογο των μεταρρυθμίσεων που μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης».

Αξιολόγησης; Ποιας αξιολόγησης; Του Μνημονίου να υποθέσω; Αυτού που πριν τις 25 Ιανουαρίου σκίζαμε σε μικρά-μικρά κομμάτια, αφού πρώτα είχαμε «διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του απεχθούς χρέους προς τους τοκογλύφους – δανειστές»; Αν ομιλούμε περί αυτής της αξιολόγησης, να πάρω μία βαθιά ανάσα και να συνεχίσω… για πρώτη φορά λίγο πιο δεξιά!

Φυσικά υπάρχει και η φωνή της λογικής, που θα εκτιναχθεί και θα μου επιτεθεί με στεντόρεια φωνή: «Τι θέλεις ακριβώς; Να σκίσουμε το Μνημόνιο και να φύγουμε από το ευρώ; Να επέλθει η χρεοκοπία και το χάος; Να γίνει bank run (ελληνιστί «γιούργια στις τράπεζες»); Να μην έχουμε γάλα και χαρτί υγείας (αυτό που τα πρώτα που θα μας λείψουν είναι το γάλα και ακολούθως το χαρτί υγείας, ποτέ δεν το κατάλαβα. Και κυρίως πως συνδυάζονται, αλλά….);».

Το ορθό είναι, θα συνεχίσει η φωνή της λογικής, η κυβέρνηση να προχωρήσει σε έναν «έντιμο συμβιβασμό». Να κατανοήσει ότι αυτά που υπόσχονταν δεν μπορούν να γίνουν και να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα που θέλει λεφτά στα ταμεία για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και να συνεχίσει η ζωή κουτσά-στραβά έως ότου επέλθει η πολυπόθητη ανάκαμψη και δούμε και εμείς άσπρη μέρα.

Θα διαφωνήσω, σύντροφοι και συντρόφισσες. Εντιμότητα και συμβιβασμός δεν μπορούν να ταυτιστούν. Όταν συμβιβάζεσαι, την εντιμότητα την ξεχνάς. Όπως ξεχνάς – πιθανώς να ήταν ουτοπικά – και αυτά που υποσχέθηκες. Γι’ αυτά για τα οποία, τουλάχιστον, την τελευταία 2ετία κραύγαζες σε «αυλές και σε μπαλκόνια και σε χαμένους κήπους του Θεού».

Θέλω πίσω αυτά που μου υποσχεθήκατε, σύντροφοι. Εκείνη την «ανάσα αξιοπρέπειας» που θα έπαιρνε η Ελλάδα. Με εσάς οδηγούς. Και ας ήτανε γροθιά στο μαχαίρι. Και ας ήτανε επιπέδου «να είσαι ρεαλιστής, να ζητάς το αδύνατο». Θέλω να το παλέψετε λίγο περισσότερο, σύντροφοι. Όχι με non paper, όχι με βαρύγδουπα λόγια, με πράξεις. Και εάν βρεθείτε σε αδιέξοδο να έρθετε και να μου το εξηγήσετε. Να παραδεχθείτε ότι δεν τα είχατε σχεδιάσει καλά. Ότι «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει».

Δεν θέλω «έντιμους συμβιβασμούς». Δεν θέλω «εξ ανάγκης κωλοτούμπες». Την αλήθεια θέλω, σύντροφοι. Γιατί διαφορετικά το «όλοι ίδιοι είναι» θα είναι η δική ΣΑΣ οδυνηρή πραγματικότητα….