Η ελληνική κοινωνία έχει εισέλθει στη δίνη μίας πρωτόγνωρα πολύπλευρης κρίσης, απόρροια της χρηματοδοτικής ασφυξίας, του υπέρογκου δημοσίου χρέους και των πρακτικών που επιβλήθηκαν για την αντιμετώπισή του.
Η νεοφιλελεύθερη εμμονή για εσωτερική υποτίμηση, με δραματικές μειώσεις μισθών – συντάξεων, εξαφάνισαν τη εγχώρια δαπάνη και βύθισαν την ελληνική οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, χωρίς ουσιαστικά να βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητά της. Η συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας και η, πρωτόγνωρης έντασης, συνακόλουθη ανθρωπιστική κρίση απέδειξαν την παταγώδη αποτυχία της εφαρμογής των όρων των τριών «μνημονίων» που υπογράφηκαν με την Τρόικα (θεσμούς) και ανέδειξαν την αδήριτη ανάγκη τροποποίησης των μέτρων διαχείρισης της κρίσης χρέους.
Σήμερα, η χρηματοδοτική ασφυξία, η επενδυτική νηνεμία, η έλλειψη ρευστότητας και η αγωνιώδης ανασφάλεια για το αύριο, επιβάλλουν τη, χωρίς καθυστέρηση, υιοθέτηση στρατηγικών, προσανατολισμένων προς την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και την ανακούφιση της κοινωνίας.
Με συνολικά ετήσια κρατικά έσοδα 55 δις και δημόσιο χρέος ύψους 321,8 δις, ήτοι στο απαγορευτικό ποσοστό του 173,8% του Α.Ε.Π., η ελληνική οικονομία δε διαθέτει και πολλές διεξόδους αντιμετώπισης της κρίσης χρέους. Ενδεικτικά, μόνο για την κάλυψη των τόκων τρέχοντος έτους, ποσού 5,9 δις, θα χρειαστεί να δαπανηθεί το σύνολο των εσόδων ΕΝΦΙΑ δύο ετών ή το σύνολο των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις που πραγματοποιηθήκαν από το 2011 μέχρι σήμερα.
Με σημερινή μέση υπολειπόμενη διάρκεια αποπληρωμής του χρέους τα 16,4 έτη και αντίστοιχο μεσοσταθμικό ύψος ετήσιων τοκοχρεολυσίων τα 20 δις, η μόνη δυνατή και άμεσου χαρακτήρα λύση για την αντιμετώπισή του, εφόσον δεν υιοθετηθεί η λύση διαγραφής ολόκληρου ή μέρους του χρέους, είναι η γρήγορη αποπληρωμή των δαπανηρών δανείων του Δ.Ν.Τ., η εξαγορά ομολόγων της από την Ε.K.Τ. και
1. Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ, ΜΕ
2. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗΣ ΕΠΙΤΟΚΙΑΚΗΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ.
Η παράταση του χρόνου ωρίμανσης των δανείων, με συνολική διάρκεια τα 70 έτη, θα περιορίσει αυτόματα τα χρεολύσια κατά 10 δις περίπου, ενώ ο εκτοκισμός τους σε επίπεδα χαμηλότερα του 1%, θα μειώσει τους σχετικούς τόκους κατά 3 δις.
Με ετήσια τοκοχρεολύσια μειωμένα κατά 13 δις, το χρέος καθίσταται αυτόματα βιώσιμο και ενισχύεται η ρευστότητα, ενώ τα συνακόλουθα ταμειακά αποθέματα διαθέτουν τη δυναμική να εξαλείψουν την ανθρωπιστική κρίση και να επανεκκινήσουν την οικονομία, εφόσον, βέβαια, κατευθυνθούν σε δράσεις ανάπτυξης και επαναφοράς του κοινωνικού κράτους.
Η παροχή πολύμηνης περιόδου χάριτος θα δώσει περαιτέρω χρηματοδοτική ανάσα και θα συμβάλλει στον εξορθολογισμό των οικονομικών και κοινωνικών ελληνικών αρρυθμιών.
Πέραν της τόνωσης της ρευστότητας που επιφέρουν οι προαναφερόμενες κινήσεις αναδιάρθρωσης του χρέους, η σε επικίνδυνα οριακά επίπεδα σημερινή ρευστότητα, επακόλουθο των νέων σεναρίων Grexit και Graccident που επανέφερε η αναλγησία των δανειστών, αλλά και η κυβερνητική δημιουργική ασάφεια, δύναται να τονωθεί με επιπλέον μέτρα ενίσχυσης των ταμειακών εισροών, όπως:
αμνηστία με μερική φοροασυλία των καταθέσεων που θα επιστραφούν στις ελληνικές τράπεζες. Ολική φοροασυλία όσων χρημάτων τοποθετηθούν σε ελληνικά ομόλογα τουλάχιστον 10ετούς διάρκειας. Εκτιμάται ότι ο αφορολόγητος πλούτος εκτός Ελλάδος ανέρχεται σε 120 δις,ουσιαστικές εκπτώσεις επί εφάπαξ καταβολών εξόφλησης φορολογικών οφειλών πάσης φύσεως (εισόδημα, Φ.Π.Α., ΕΝΦΙΑ – Ακίνητης Περιουσίας κ.α.),εκπτώσεις επί καταβολών έναντι μελλοντικών φορολογικών οφειλών (π.χ. με καταβολή 1000 έκπτωση 300 επί μελλοντικού φόρου),σταδιακή και ουσιαστική αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών εισοδήματος, επιχειρήσεων και Φ.Π.Α., ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων φορολογικών και ασφαλιστικών οφειλών, όπως της πρόσφατης σχετικής των 100 δόσεων.
Συμπερασματικά, η αναδιάρθρωση του χρέους, στα πλαίσια της επιμήκυνσης της διάρκειας αποπληρωμής στα 70 χρόνια και περιορισμού της επιτοκιακής επιβάρυνσης κάτω του 1%, θα επιφέρει περιορισμό ετήσιων ταμειακών εκροών ύψους 15 δις και αποτελεί τη μόνη άμεσα υλοποιήσιμη «μεταρρύθμιση» α)για την αποτελσματική μετατροπή του χρέους σε βιώσιμο β)για την ενίσχυση της ρευστότητας και γ)για την ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης. Μέτρα περαιτέρω ενίσχυσης της ρευστότητας, εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα, εξορθολογισμού των δημοσιονομικών, βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και υιοθέτησης ενός σύγχρονου παραγωγικού μοντέλου αποτελούν ισχυρές προϋποθέσεις για τη μόνιμη εξάλειψη των (πολλών) αρρυθμιών της ελληνικής οικονομίας.
Ο Στέφανος Γκοντονίδης είναι οικονομολόγος και εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.