Κάποια πράγματα που μερικοί από εμάς είχαν ως δεδομένα στην Ευρωζώνη, και μάλιστα, ορισμένοι τα πίστευαν κιόλας, τελείωσαν οριστικά μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, γράφει ο αρθρογράφος των Financial Times, Wolfgang Münchau, κάνοντας έναν απολογισμό των σκληρών διαπραγματεύσεων για την Ελλάδα.
Με τίτλο “Πώς οι βάρβαροι δανειστές της Ελλάδας αποδόμησαν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα” ο Münchau τονίζει ότι οι δανειστές, αναγκάζοντας τον Αλ. Τσίπρα σε μια ταπεινωτική ήττα, έκαναν πολύ περισσότερα από το να αλλάξουν το καθεστώς στην Ελλάδα ή να βάλουν σε κίνδυνο τις σχέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης.
Στην ουσία, όπως εκτιμά, κατέστρεψαν την Ευρωζώνη όπως την ξέρουμε. “Αποδόμησαν την ιδέα μιας νομισματικής ένωσης σαν ένα βήμα προς μια δημοκρατική πολιτική ένωση και επέστρεψαν στα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στις εθνικιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις του 19ου και του 20ου αιώνα” αναφέρει το άρθρο.
Υποβάθμισαν την Ευρωζώνη σε ένα “τοξικό” σύστημα συναλλαγών, με ένα κοινό νόμισμα, που λειτουργεί προς το συμφέρον της Γερμανίας και υπό την απειλή της απόλυτης ένδειας για όσους τολμούν να αψηφήσουν την ισχύουσα τάξη. Το καλύτερο που μπορεί κανείς να πει για το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν η βάρβαρη ειλικρίνεια εκείνων που προκάλεσαν αυτή την αλλαγή καθεστώτος, υποστηρίζει ο αρθρογράφος.
Αλλά δεν ήταν μόνο η κτηνωδία που ήταν εμφανής, ούτε η ολοκληρωτική συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Η βασική μετατόπιση είναι ότι η Γερμανία πρότεινε επίσημα έναν μηχανισμό εξόδου από την Ευρωζώνη. Το Σάββατο, ο Β. Σόιμπλε επέμεινε σε ένα time-out, σε ένα περιορισμένο Grexit, γράφει ο Münchau, σημειώνοντας ότι έχει ακούσει πολλές τρελές ιδέες αλλά αυτή τις ξεπερνά όλες.
“Ένα κράτος μέλος να πιέζει για την αποπομπή ενός άλλου. Αυτό ήταν το πραγματικό πραξικόπημα του σαββατοκύριακου, η αλλαγή καθεστώτος στην Ευρωζώνη” τονίζει.
Το γεγονός ότι ένα επίσημο Grexit μπορεί να αποφεύχθηκε για την ώρα είναι άνευ σημασίας. Το Grexit θα είναι πάλι στο τραπέζι όταν θα έχουμε πάλι ένα μικρό πολιτικό ατύχημα. Και υπάρχουν πολλά ακόμα που μπορεί να πάνε στραβά τόσο για την Ελλάδα όσο και για τα άλλα ευρωπαϊκά κοινοβούλια.
Οποιαδήποτε άλλη χώρα στο μέλλον μπορεί να αμφισβητήσει την γερμανική οικονομικής ορθοδοξία και να αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα.
Κι αυτό μας φέρνει πίσω σε μια πιο τοξική βερσιόν του μηχανισμού της δεκαετίας του 90′ όταν οι αριστερές κυβερνήσεις παγιδεύτηκαν σε ένα σύστημα που λειτουργούσε προς όφελος της Γερμανίας, η οποία οδήγησε στην έξοδο της βρετανικής λίρας και την προσωρινή αποχώρηση της ιταλικής λίρας, εξηγεί το δημοσίευμα.
Αυτό που απέμεινε ήταν μια συμμαχία κρατών που ήταν διατεθειμένες να προσαρμόσουν την οικονομία τους σε εκείνη της Γερμανίας.
Τι πρέπει να κάνουν τώρα οι Έλληνες; Να ξεχάσουν για μια στιγμή το οικονομικό ντιμπέιτ των προηγούμενων μηνών για θέματα όπως ο αντίκτυπος της λιτότητας ή των οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην ανάπτυξη και να αναρωτηθούν απλά: Πιστεύουν πράγματι ότι ένα οικονομικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, για το οποίο η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική εντολή, το οποίο απορρίφθηκε ξεκάθαρα στο δημοψήφισμα, που επιβλήθηκε μέσω καθαρου εκβιασμού, θα μπορούσε να λειτουργήσει;
Και μόνο οι επιπτώσεις για την υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι τουλάχιστον προβληματικές. Σύντομα θα αναρωτιόμαστε αν αυτή η νέα Ευρωζώνη, όπου οι ισχυροί πιέζουν τους αδύναμους, είναι βιώσιμη. Το ισχυρότερο επιχείρημα ενάντια στη διάσπαση της Ευρωζώνης κυρίως η πολιτική δέσμευση όλων των κρατών μελών. Ο λόγος που οι Ιταλοί είναι στην Ευρωζώνη λίγοι είναι αυτοί που θα απαντήσουν με οικονομικά κίνητρα, αφού οι περισσότεροι απλά ήθελαν να είναι μέρος ενός φιλόδοξου σχεδίου ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Αλλά αν αφαιρέσει κανείς τις πολιτικές φιλοδοξίες μπορεί να έχει διαφορετική άποψη. Από καθαρά οικονομική σκοπιά, το ευρώ λειτούργησε πολύ καλά για τη Γερμανία. Λειτούργησε σχετικά καλά για την Ολλανδια και την Αυστρία αν και τους προκάλεσε μικρή οικονομική αστάθεια.
Για την Ιταλία, όμως, ήταν μια οικονομική καταστροφή.
Το ευρώ δεν λειτούργησε ούτε για την Φινλανδία, που είναι πρωταθλήτρια παγκοσμίως στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Η Γαλλία έχει παρουσιάσει σχετικά καλή εικόνα αλλά κι αυτή τώρα έχει επίμονα ελλείμματα. Επομένως, δεν είναι μόνο η Ελλάδα για την οποία το ευρώ δεν λειτουργεί.
“Μόλις αφαιρέσει κανείς από την Ευρωζώνη τις φιλοδοξίες για μια πολιτική και οικονομική ένωση, τότε μετατρέπεται σε ένα ωφελιμιστικό project όπου τα κράτη μέλη θα ζυγίζουν τα υπερ και τα κατά, όπως η Βρετανία αυτή τη στιγμή ζυγίζει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της συμμετοχής στο ευρώ. Σε ένα τέτοιο σύστημα, κάποιος κάπου θα θελήσει να φύγει κάποια στιγμή. Και η ισχυρή πολιτική δέσμευση να τον κρατήσει δεν θα υπάρχει”, καταλήγει.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.