Φτάσαμε στα ανείπωτα…

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Έχετε θέσει ένα στόχο. Για να καταφθάσει η επίτευξή του, θα πρέπει να συμφωνήσουν ακόμη τέσσερις πλευρές.

Εξ αυτών οι τρεις είναι εναντίον σας και ο τέταρτος έως ένα βαθμό υπέρ σας. Βάσει της κοινής λογικής, θα πρέπει να κάνετε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου αυτός που σας στηρίζει να γίνει και πραγματικός σας σύμμαχος. Σωστά;

Λυπάμαι, αλλά κάνετε λάθος. Η καλύτερη τακτική είναι να κάνετε και το τέταρτο μέλος της παρέας έξαλλο. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η «λογική» με την οποία κινείται η κυβέρνηση του «κάνε λίγο πιο δεξιά θα βρεις» Αλέξη Τσίπρα.

Και για να εξηγούμαστε. Η ελληνική κυβέρνηση έχει μετατρέψει σε ιερό δισκοπότηρο το ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους. Τώρα δηλαδή έγινε ελάφρυνση, στο παρελθόν ήταν «διαγραφή», μετά περάσαμε στο «κούρεμα» και τώρα τελευταία αφού δεν βρίσκεται κανείς να μας… κουρέψει, αποφασίσαμε ότι στόχος μας είναι να ελαφρυνθούμε. Ο μόνος που τη στηρίζει – για τους δικούς του λόγους, οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με την αγάπη ή τη συμπάθεια- είναι το ΔΝΤ.

Αλλά εμείς – ως γνήσια λογικοί άνθρωποι – αποφασίσαμε ότι αυτός με τον οποίο πρέπει να τσακωθούμε είναι το ΔΝΤ, που είναι υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους. Ο απόλυτος παραλογισμός;

Μάλλον όχι. Έχει καταστεί απόλυτα φανερό ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διακαώς να έχει απέναντί της έναν εχθρό. Για να του ρίχνει όλες τις ευθύνες. Να ρίχνει σε αυτόν το φταίξιμο για τους νέους φόρους, τις νέες περικοπές, τα νέα χαράτσια και όλα τα υπόλοιπα που η ίδια υπέγραψε τον Ιούλιο.

Ο πιο εύκολος στόχος είναι το ΔΝΤ. Άλλωστε και οι Ευρωπαίοι έχουν φροντίσει να δώσουν σε αυτό τον ρόλο του κακού της όλης υπόθεσης. Οι φίλοι μας στην Ευρωζώνη δεν θέλουν περικοπές, το ΔΝΤ πιέζει. Οι φίλοι μας στην Ευρωζώνη δεν θέλουν μειώσεις μισθών και συντάξεων. Το ΔΝΤ πιέζει.

Όπως έχετε καταλάβει το ΔΝΤ είναι ο απόλυτος εχθρός. Και αυτό βολεύει την κυβέρνηση. Αμιγώς για εσωτερική κατανάλωση και προς τέρψη όσων ακόμη αρέσκονται σε κούφιες κορώνες…