Γιατί η Ελλάδα δεν έχει ακόμα καθαρίσει

Στον απόηχο του debate διαβάζω στην μηναία έκθεση 150 σελίδων της Societe General το δισέλιδο που αφορά την Ελλάδα. Ο τίτλος του είναι ο τίτλος του σημερινού blog και το συμπέρασμα της ανάλυσης έχει δύο σενάρια.Το πρώτο αναφέρει, ότι το τρίτο μνημόνιο δεν θα μπορέσει να εκτελεστεί, όπως είναι σχεδιασμένο κα θα υποστεί τελικά προσθήκες σε συνδυασμό με μια ελάφρυνση χρέους.Το δεύτερο λέει, ότι το τρίτο μνμημόνιο, αυτό καθαυτό, θα οδηγήσει τελικά σε πολιτικές ανακατατάξεις και εντάσεις που θα επαναφέρουν έμμεσα το σχέδιο Σόιμπλε, αυτό του λελεγισμένου Grexit.

Ενα πρώτο στοιχείο που προκύπτει είναι ότι το τρίτο μνημόνιο που τόσο ένθερμα επιχειρεί να υποστηρίξει ο Αλέξης Τσίπρας δέχεται την κριτική των αναλυτών των διεθνών τραπεζών. Το πολιτικό ρίσκο των εκλογών είναι ποιός θα εφαρμόσει τι για να ξέρουμε ότι η σταθεροποίηση εντός της Ευρωζώνης είναι επιτεύξιμη,όταν ακόμα και οι αναλυτές των διεθνών οίκων θεωρούν αυτό το πρόγραμμα εξαιρετικά βαρύ.

Το debate έδειξε αρκετά πράγματα.Ο Τσίπρας είναι ασφαλώς πολύ πιο ευάλωτος σε σχέση με αυτόν που ξέραμε προ μνημονίου.Και αυτό όχι μόνο γιατί υπέγραψε ένα μημόνιο αλλά και γιατί,όπως ο ίδιος παραδέχεται,υπέπεσε σε λάθη.Ενα μέρος του εκλογικού σώματος έχει απηυδύσει με τον ΣΥΡΙΖΑ και θέλει να ξεμπερδεύει μια και καλή.

Υπάρχει επίσης μια κρίσιμη μάζα που αποτελείται από αυτούς που έχουν κόκκινα δάνεια τα οποία αυξάνονται,κινδυνεύουν από πλειστηριασμούς και σε γενικές γραμμές αρέσκονται στον προστατευτισμό που επιχειρεί να εκπέμψει ο πρώην πρωθυπουργός.Αυτοί που ενδεχόμενα περιλαμβάνουν και αναποφάσιστους είναι όσοι ενδέχεται να συνεχίσουν να επενδύουν στον πρώην πρωθυπουργό.

Oι ισορροπίες του εκλογικού σώματος στην τελική ευθεία δεν είναι ορατές όμως θα πρέπει κανείς να σκεφθεί δυο και τρεις φορές αυτήν την φορά. Παράλληλα τα κόμματα του κέντρου δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν. Ο όρος κυβερνησιμότητα και αποτελεσματικότητα περνά από αυτά και ειδικά από το ΠΑΣΟΚ,που εξαγνίζεται εν μέρει μετά τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Αν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ δεν είχε υποστεί την φθορά της αλλοπρόσαλλης τακτικής Παπανδρέου πιθανώς σήμερα θα ήταν ήδη ψηλότερα,κάτι που δεν αποκλείεται να το δούμε στο μέλλον.

Αυτά που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι η έκθεση της γαλλικής τράπεζας, στην οποία αναφέρθηκα, προβλέπει ότι η κόπωση της όποιας νέας κυβέρνησης θα αρχίσει να εξυφαίνεται από το επόμενο καλοκαίρι, oπότε και οι συνταξιούχοι θα έχουν υποστεί νέα σοβαρά πλήγματα. Η υπόθεση αναδιάρθρωσης του χρέους που σύμφωνα με εκτιμήσεις της RBS μπορεί να σημάνει έμμεσο κούρεμα της τάξης του 36%,αν επιμηκυνθεί σε 60 χρόνια, θα είναι το σοβαρό μετεκλογικό διακύβευμα με την αυστηρή προϋπόθεση ότι η νέα κυβέρνηση θα δουλέψει άμεσα και αποτελεσματικά.

Και θα είναι το βασικό κίνητρο για την κοινωνία για να πεισθεί να ακολουθήσει το πρόγραμμα στην πράξη. Αρα το ζήτημα είναι ποιος και με ποιους θα το εφαρμόσει. Οπως επίσης και η δημιουργία μιας κυβέρνησης που θα αντέξει τουλάχιστον 2-2,5 χρόνια ώστε να κλειδώσει την παραμονή στο ευρώ,που ακόμα δεν έχει γίνει.