Γιατί ο Κρούγκμαν δεν θεωρεί απαραίτητες τις διαρθρωτικές αλλαγές που ζητούν οι πιστωτές

H είδηση δεν είναι ότι ο Κρούγκμαν χαρακτηρίζει καταστροφική την έξοδο από το ευρώ αλλά ότι δεν θεωρεί απαραίτητο να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές που θα προκαλέσουν κι άλλο πόνο (structural reforms), αφού όπως σημείωσε η μεγάλη υποχώρηση μισθών έχει ήδη βάλει τις βάσεις για την ανταγωνιστικότητα. Μοιάζει η γραμμή του Κρούγκμαν με την γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ;

Σε πρώτη φάση φαίνεται ευθέως ανάλογη και ερμηνεύει τη στρατηγική της κυβέρνησης. Όχι σε διαρθρωτικές αλλαγές που θα φέρουν μεγαλύτερη δοκιμασία στην κοινωνία,όπου κάλλιστα καταλαβαίνει κανείς, ότι αφορούν το ασφαλιστικό και το εργασιακό.

Ο Κρούγκμαν αφού άσκησε δριμεία κριτική για την πολιτική της Ευρωζώνης, έφθασε να υποδείξει τον Σόιμπλε, σαν έναν από αυτούς, που δεν βάζουν μυαλό από το μέγεθος της κρίσης που έλαβε χώρα. Και υπογράμμισε, ότι είναι ανόητοι όσοι πιστεύουν ότι ένα Grexit δεν θα μεταδώσει το πρόβλημα. Χαρακτήρισε μάλιστα την Ευρωζώνη τραγική (terrible) και είπε ότι θα υπάρξουν και νέες εστίες ζητημάτων στην πορεία.

Ο νομπελίστας ανέδειξε σαν βασικό πρόβλημα τον αποπληθωρισμό,σημείωσε όμως ότι η εξάρτηση της χώρας μας από το Ευρωσύστημα είναι τέτοια, που δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό. Επίσης ο ίδιος εξετίμησε ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο η ΕΚΤ να είναι αυτή, που με δική της πρωτοβουλία θα διακόψει την χρηματοδότηση στη χώρα μας.

Η Ευρώπη απλά κερδίζει χρόνο ανέφερε. Παραδέχτηκε όμως, ότι αν και η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να είχε εισέλθει αρχικά στο ευρώ και ίσως θα έπρεπε να είχε φύγει το 2010,τώρα μια τέτοια απόφαση θα είναι καταστροφική.

Η γραμμή Κρούγκμαν δεν είναι καινούργιο ότι είναι μια γραμμή που ρίχνει νερό στο μύλο του ΣΥΡΙΖΑ.Εντός της Ευρωζώνης χωρίς μεταρρυθμίσεις που θέλουν να επιβάλλουν οι πιστωτές. Από την άλλη πλευρά τι εννοεί ό ίδιος όταν λέει, ότι η καλύτερη επιλογή είναι ο έντιμος συμβιβασμός (reasonable compromise); Ποιος ακριβώς είναι αυτός και πώς ορίζεται;

Η προτροπή του από την μια είναι καθησυχαστική και έχει να κάνει με την παραμονή στο ευρώ. Πώς όμως όταν οι πιστωτές πιέζουν για μεταρρυθμίσεις και λογιστικά μπαλώματα,που ακόμα κι αν τα αποφύγουμε σε πρώτη φάση, θα τα βρούμε μπροστά μας στην δεύτερη μπορεί να οριστεί και να σηματοδοτηθεί ο εναλλακτικός δρόμος που εξασφαλίζει την ομαλή πορεία;

Και το επί του πρακτέου ζήτημα που ανακύπτει, είναι πώς θα κινηθεί μια ολόκληρη οικονομία αν και ο Μάιος κυλήσει στα σημερινά πλαίσια με το θρίλερ να είναι στην ημερήσια διάταξη και τις αναφορές από το εξωτερικό να βομβαρδίζουν με τα χειρότερα σενάρια? Αυτά όλα έχουν ένα τίμημα για να εξαλειφθούν: Την αποδοχή από την πλευρά μας, έστω ενός μέρους αυτών που μας ζητούν οι δανειστές ή την υπαναχώρησή τους

Αυτό εξελίσσεται σε μια επικίνδυνη διελκυστίνδα, που δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει. Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνεί με τον Κρούγκμαν όσον αφορά την Ελλάδα, το θέμα είναι ποιος γεννάει τα λεφτά,τουλάχιστον μέχρι να ξαναορίσουμε τις τύχες μας. Κάποιος στο σκάκι θα χάσει την βασίλισσα και κάποιος τον πύργο, το θέμα είναι να μην χαθεί ο βασιλιάς. Είναι αυτός το ευρώ;