Η Ελπίδα έφυγε…

Διαβάζοντας κάποιος τα 35 προαπαιτούμενα που περιλαμβάνονται στο πρώτο…. αριστερό μνημόνιο, κατανοεί πλήρως γιατί η Ελπίδα ήρθε, είδε, κούνησε λυπημένη το κεφάλι της και κατόπιν αποχώρησε για άλλες πολιτείες…

Κατανοεί ακόμη ότι μάλλον οι εκλογές σε αυτόν τον τόπο έχουν καταστεί άχρηστες, μία άσκοπη διαδικασία, μία διαδικασία που ο μέσος Έλληνας πολίτης πηγαίνει σε μία κάλπη, επιλέγει ένα κόμμα είτε γιατί είναι «οπαδός» του, είτε γιατί πίστεψε τις προεκλογικές του υποσχέσεις, κατόπιν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα, σχηματίζεται κυβέρνηση και εφαρμόζεται η πολιτική των… πιστωτών ή εταίρων κατ’ άλλους.

Σε αυτά τα 35 προαπαιτούμενα η ελληνική κυβέρνηση καλείται να πάρει πίσω ακόμη και νομοθετημένα μέτρα – τα περισσότερα εξ αυτών θετικά, όπως η ρύθμιση των 100 δόσεων ή η μετενέργεια – γιατί τα «κουκιά» μετρήθηκαν και δεν βγαίνουν και οι πιστωτές είναι, μεν, πρόθυμοι να δανείσουν κι άλλα χρήματα στο «βαρέλι δίχως πάτο» που λέγεται ελληνική οικονομία ή ορθότερα ελληνικό κράτος, αλλά θέλουν, λέει, να δουν και αποτελέσματα αυτή τη φορά.

Και διάλεξαν τη ριζοσπαστική αριστερά να τα φέρει αυτά τα αποτελέσματα. Ή ότι έχει απομείνει από αυτήν. Ή ότι θα απομείνει μετά το πέρας της διαφαινόμενης διάσπασης του κυβερνώντος κόμματος, όταν με το καλό ή το κακό ο Παν. Λαφαζάνης αποφασίσει και αυτός όπως η Ελπίδα, να φύγει γι’ άλλες πολιτείες.

Η ριζοσπαστική αριστερά του Αλέξη Τσίπρα, καλείται να εφαρμόσει μέτρα που θα έκαναν το αλησμόνητο δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου, μάλλον, να το βάλει στα πόδια. Αλλά όπως διατείνονται πριν από μερικούς μήνες ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, «η Αριστερά είναι για τα δύσκολα». Όχι για τα δύσκολα που ονειρεύτηκαν κάποιοι, που πιθανώς να ήταν ανεφάρμοστα, αλλά για τα δύσκολα του νεοφιλελευθερισμού. Αυτού που έχει κάνει σπίτι του την πάλαι ποτέ ενωμένη Ευρώπη της δημοκρατίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας.

Μίας Ευρώπης που τη χάσαμε στην πορεία, αλλά επιμένουμε να είμαστε μέλη της, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθούμε – λέει- μπροστά στο χάος. Ενώ ο χειμώνας που έρχεται, με τον ΦΠΑ στα ύψη, με το νέο κουτσούρεμα στις συντάξεις, με τους νέους φόρους, με την κατάργηση των έστω και λίγων δικαιωμάτων που έχουν απομείνει σε όσους έχουν την τύχη να έχουν ακόμη μία δουλειά, θα είναι περίπατος.

Α, μην ξεχνιόμαστε. Ενδιάμεσα θα κάνουμε, όπως όλα δείχνουν, και νέες εκλογές. Για να διαλέξουμε το κόμμα της αρεσκείας μας. Το οποίο, όμως, εξ αρχής θα είναι αναγκασμένο να εφαρμόσει τις επιταγές των δανειστών. Μήπως θα ήταν καλύτερα στις επόμενες κάλπες που θα στηθούν, να μας περιορίσουν λίγο τις επιλογές; Ας μην κατέβουν τα κόμματα στις εκλογές. Ας βάλουν μόνο το δίλλημα Μέρκελ ή Ολάντ. Να διαλέξουμε και εμείς τον καλύτερο πρωθυπουργό μεταξύ των δύο. Να έχουμε και εμείς την ψευδαίσθηση ότι ως πρόβατα διαλέξαμε καλύτερες συνθήκες σφαγής….