Η μοναξιά του σχοινοβάτη

Ο Αλέξης ανακάλυψε τη συναίνεση. Δηλαδή αυτό που ο ίδιος δεν έδωσε ποτέ. Ο Αλέξης ανακάλυψε την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και δημιουργίας μίας εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης. Δηλαδή αυτά που ο ίδιος αρνιόταν πεισματικά να προσφέρει στον προηγούμενο.

Ο Αλέξης ανακάλυψε ότι το να κυβερνάς είναι πολύ πιο δύσκολο από το να είσαι αντιπολίτευση, καθώς όπως ο ίδιος είπε «όταν είσαι στην αντιπολίτευση λες και υπερβολές». Δηλαδή σύντροφε πρωθυπουργέ, με απλά λόγια και αρκούντως κυνικά θα πρόσθετα, μας λες ότι ήξερες πολύ καλά ότι αυτά που έλεγες όταν ήσουν αντιπολίτευση ήταν… μπαρούφες. Τροφή για το πόπολο. Για να ζεσταθεί η καρέκλα της εξουσίας. Και να κάτσεις επάνω της.

Ο Αλέξης ανακάλυψε ότι αυτά που υπέγραψε το καλοκαίρι – υπό την πίεση ομολογουμένως όχι μόνο των καλών μας εταίρων αλλά και αυτών που τώρα τον κατηγορούν ότι θα διαλύσει τους «απόμαχους της ζωής», μιας και αυτοί όταν ήταν στην εξουσία τους είχαν σεβαστεί τα μέγιστα, όπως πολύ καλά θυμόμαστε όλοι – θα πρέπει και να τα εφαρμόσει.

Ο Αλέξης ανακάλυψε ότι και οι άλλοι μπορούν να συμπεριφερθούν ακριβώς, όπως συμπεριφέρονταν ο ίδιος. Γιατί τώρα αυτοί είναι αντιπολίτευση. Και τα λόγια είναι φθηνά. Το ίδιο και τα δήθεν δάκρυα της νυν αντιπολίτευσης για τον φτωχό λαό που τον μαστίζει η φορολογία και οι περικοπές. Γιατί είναι αλήθεια ότι τέτοια μέρα πριν από ένα-δύο χρόνια, η χώρα αυτή ήταν παράδεισος. Πριν από ένα-δύο χρόνια ούτε υπερβολικούς φόρους πληρώναμε, ούτε περικοπές είχαμε, ούτε κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν το θυμάστε; Είστε προκατειλημμένοι γι’ αυτό.

Ο Αλέξης ανακάλυψε, εσχάτως, ότι όλα εδώ πληρώνονται. Μόνο που τον λογαριασμό θα τον στείλει σε εμάς. Ο ίδιος θα σφυρίξει αδιάφορα, θα μας πει για τη σκληρή διαπραγμάτευση, για τους κόπους του, για την ανάγκη να παραμείνουμε μέλος της Ενωμένης (;) Ευρώπης, για τις υποχρεώσεις μας και θα ρίξει και ένα δυο φόρους παραπάνω, όχι γιατί το θέλει, όχι γιατί πιστεύει ότι το πρόγραμμα που υπέγραψε όντως είναι εφαρμόσιμο, αλλά γιατί είναι, λέει, αναγκασμένος.

Τι να σου πω σύντροφε, πρωθυπουργέ. Κατανοώ πλήρως το δράμα σου. Καταλαβαίνω ότι κάνεις αγώνα για να διατηρήσεις αυτό το χαρούμενο χαμόγελο στα χείλη σου. Το κάνεις για να μην μας «ρίξεις» και ψυχολογικά. Τι να πω. Σε καταλαβαίνω. Αλλά έχω και μία συμβουλή. Αφού αυτά που υποσχέθηκες δεν τα τίμησες, μήπως να τιμούσες τουλάχιστον την υπογραφή σου; Μήπως τελικά η καλύτερη συμβουλή που μπορούσε να σου δώσει κάποιος είναι «σκάσε και εφάρμοζε»;