Ιδανικός και ανάξιος…

«Κατηγορείστε μας για αυταπάτες, όχι για ψέματα!». Αυτό δήλωσε, προ ημερών, στη Βουλή ο «αν το πάρεις λίγο ακόμη πιο δεξιά θα βρεις» Έλληνας πρωθυπουργός. Πρόκειται για μία δήλωση που δημιουργεί συναισθήματα τα οποία ακροβατούν μεταξύ θυμού και γέλιου. Για ποιες αυταπάτες, όμως, μπορεί να μιλούσε ο καλός μας πρωθυπουργός; Δεν μας εξήγησε, άρα το μόνο που μας μένει είναι να υποθέσουμε.

Προφανώς στις αυταπάτες του περιλαμβάνονταν και το γνωστό «εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν». Αγαπητέ Αλέξη, μάλλον οι σύμβουλοί σου επί θεμάτων αγορών δεν ξέρουν και πολλά γι’ αυτές. Με εξαίρεση τις Λαϊκές Αγορές, όπου όντως εάν ακουστούν νταούλια μπορεί να σηκωθεί και κάποιος να χορέψει, οι υπόλοιπες ακούν και χορεύουν μόνο σε έναν ήχο: αυτόν του χρήματος. Δεν ήξερες, Αλέξη μου, ότι οι αγορές, κυρίως κατά τη διάρκεια της τελευταίας κρίσης, αλλά όχι μόνο, με μεγάλη ευκολία γονάτισαν οικονομίες πολύ πιο ισχυρές και υγιείς από την ελληνική; Εάν δεν το ήξερες, γιατί δεν ρώταγες κάποιον που ήξερε να σου πει και σένα.

Συνεχίζοντας τις εικασίες, υποθέτω ότι η δεύτερη αυταπάτη του μικρού, πλην τίμιου Αλέξη Τσίπρα, ήταν ότι οι περίφημοι εταίροι θα υποχωρούσαν είτε λόγω φόβου, που τον είδαν τόσο έτοιμο να σκίσει τα Μνημόνια, είτε θα κατανοούσαν το δίκαιο των ελληνικών αιτημάτων. Αν ήταν εταίροι Αλέξη μου, μπορεί και να το έπρατταν. Δεν είναι εταίροι, όμως, είναι δανειστές ή ακόμη χειρότερα τοκογλύφοι, όπως πολλάκις τους είχες χαρακτηρίσεις πριν αναλάβεις την εξουσία. Περίμενες να φοβηθεί ο τοκογλύφος, Αλέξη; Περίμενες να σε «καταλάβει» ο τοκογλύφος; Εάν το περίμενες, μάλλον τα τελευταία χρόνια δεν παρακολουθούσες ούτε… ειδήσεις. Θυμάσαι την Κύπρο, Αλέξη; Την πρώτη που προσπάθησε να αντισταθεί στις επιταγές των «εταίρων» και τη διέλυσαν μέσα σε ένα βράδυ; Δεν σε είχαν ενημερώσει οι σύμβουλοί σου ούτε γι’ αυτό; Και τους κρατάς ακόμη δίπλα σου, παλικάρι μου;

Και τώρα καλέ μου πρωθυπουργέ; Αν για την περίοδο που είχες αυταπάτες μας έφερες ένα «όμορφο, αγγελικά πλασμένο» Μνημόνιο, συν ένα κάβα να έχουμε να πορευόμαστε, τώρα που τις ξεπέρασες τι να περιμένουμε δηλαδή; Να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια, τώρα που μετατράπηκες σε «χρήσιμη σοσιαλδημοκρατία», προσωπικά δεν έχω καμία αυταπάτη, αναφορικά με τις προθέσεις σου. Περιμένω τα πάντα, ακόμη και τη φορολόγηση του… αέρα! Ελπίζω, όμως, να έχεις μάθει ότι στο μέλλον το οποίο «δεν θα ‘ρθει από μοναχό του, έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς», όπως λέει ο ποιητής, μπορεί σε αυτούς τους καλούς εταίρους που τώρα σε αγαπάνε και σε στηρίζουνε, να πάψεις να είσαι χρήσιμος και τότε θα δεις τις αυταπάτες σου να μετατρέπονται, μάλλον, σε εφιάλτες….