Ίσως μόνον έτσι γινόταν

Ίσως μόνον έτσι θα μπορούσε να προωθηθεί μια σειρά διαρθρωτικών αλλαγών που μελλοντικά θα βοηθήσουν την οικονομία και προσέκρουαν μέχρι τώρα σε συντεχνιακές λογικές και κρατικοδίαιτη φιλοσοφία. Ίσως μόνον έτσι ο γόρδιος δεσμός του δημοσίου με τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες μπορεί να δεχθεί ένα καίριο χτύπημα που σταδιακά θα καθαρίσει άρρωστες εστίες δημιουργίας ελλειμμάτων και μαύρου χρήματος.

Η προσαρμογή και προσπάθεια του πρωθυπουργού ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή στο φίνις και εκτιμώ ότι έδωσε μια απάντηση σε όσους θέλουν μια παραμονή στην Ευρώπη με μια οικονομία που θα μπορεί να ανταποκριθεί στο ευρώ. Οι δυσκολίες ήταν μεγάλες γιατί ο Σόιμπλε από το Σάββατο είχε εμφανιστεί αποφασισμένος να δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να μας διώξει. Έτσι φθάσαμε στο σημείο να επιβεβαιωθεί αυτό που γράφαμε στο Πρώτο Θέμα 8 μήνες περίπου πριν. Την σύμπτωση της κατεύθυνσης του IFO και του Χανς Βέρνερ Ζιν για έξοδο με αυτό που ήδη εκφράζει από την περασμένη Παρασκευή η Αριστερή Πλατφόρμα, δηλαδή την επιλογή της δραχμής.

Με βούλα που πολιτικά καλύπτει ένα πολύ ευρύ πολιτικό φάσμα η χώρα ξαναμπαίνει δυνατά στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα αποδεχόμενη μια εποπτεία που θα την αναγκάσει να ευθυγραμμιστεί με τους στόχους. Παράλληλα τα οφέλη της σταθεροποίησης του χρηματοοικονομικού συστήματος θα επανέλθουν στο σύνολό τους σταδιακά, ενώ μένει να δούμε τι θα ισχύσει για τα ελληνικά ομόλογα σε σχέση με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Πόσο γρήγορα μπορεί πράγματι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη και να επανέλθουμε στις αγορές;

Για όσους στοχοποιούν τράπεζες και τραπεζίτες μπορούν να είναι ευχαριστημένοι ότι οι μέτοχοι έχασαν για δεύτερη φορά τα λεφτά τους, οι καταθέτες όμως απέφυγαν το κούρεμα.

Το μεγάλο άλμα όμως φαίνεται ότι θα γίνει στις ιδιωτικοποιήσεις. Εκεί όπου η ατολμία που χαρακτήρισε τις ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια ξίνιζε πάντα τους εταίρους -πιστωτές. Πρέπει να δούμε πώς θα λειτουργήσει το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι θα τοποθετηθούν υγιείς κρατικές επιχειρήσεις,οι οποίες σε μεγάλο βαθμό είναι εισηγμένες και είτε θα ιδιωτικοποιηθούν είτε θα προχωρήσουν σε επενδύσεις συνεπικουρούμενες από διεθνή σχήματα.

Για παράδειγμα ενώ το νέο πρόγραμμα είχε τόσα μέτρα που επιβάρυναν την κοινωνία, “έκρυψε” πάλι την ιδιωτικοποίηση της μικρής ΔΕΗ, ωσάν ιεροσυλία. Μιας ΔΕΗ που για να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις προκλήσεις που έχει μπροστά της πρέπει τάχιστα να ενισχυθεί κεφαλαιακά. Κινήσεις τέτοιες μπορούν να προσελκύσουν διεθνή κεφάλια και να ενισχύσουν σημαντικά το επενδυτικό κλίμα,από την στιγμή που δεν θα επηρεάσουν αρνητικά την κοινωνία.

Θα προχωρήσει επιτέλους σύμφωνα με τους νέους σχεδιασμούς η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, που η κυβέρνηση Σαμαρά άφησε αίολη ενώ ο Π.Λαφαζάνης ως αρμόδιος υπουργός ήταν πολιτικά και ιδεολογικά αντίθετος.