Το Σαββατοκύριακο που έρχεται η Bayern Μονάχου και η Borussia Dortmund θα παίξουν στον τελικό του πιο θρυλικού αγώνα ποδοσφαίρου της Ευρώπης, και για πρώτη φορά, είναι αποκλειστικά μια γερμανική υπόθεση. Όπως πάει το ποδόσφαιρο, έτσι πάει και η ευρωπαϊκή οικονομία; αναρωτιέται σε κείμενο του στο Bloomberg, ο Jim O’ Neill, πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs.
Στον αγώνα αυτού του Σαββατοκύριακου, ο 58ος τελικός ποδοσφαίρου του Champions League UEFA, σηματοδοτεί την κορύφωση της σταθερής πορείας του γερμανικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος μέχρι τώρα. Οι φιναλίστ υπογράμμισαν και οι δύο την ήττα των ομάδων που θεωρούνται ως τα πιο λαμπερά αστέρια του παιχνιδιού: την Μπαρτσελόνα και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η γερμανική ακρίβεια υπερισχύει του ισπανικού ταμπεραμέντου. Η επιτυχία των γερμανικών ομάδων φαίνεται να δείχνει κάτι για την επιμονή και τη δύναμη της Γερμανίας.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Bayern και η Borussia είναι δύο πολύ διαφορετικές ομάδες. Η Ντόρτμουντ αντιπροσωπεύει την παλιά βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας. Το Μόναχο, την πρωτεύουσα της Βαυαρίας, που είναι το σύγχρονο κέντρο μιας εξαιρετικά ευημερούσας περιοχής. Η οικονομική ανθεκτικότητα της Γερμανίας οφείλει πολλά στη αρχή της συνοχής σε ένα εντυπωσιακά ευρύ φάσμα μεγάλων πόλεων. Αυτό είναι κάτι ασυνήθιστο για την υπόλοιπη Ευρώπη. Εκτός από τα γνωστά οικονομικά κέντρα όπως το Μόναχο και την Στουτγάρδη, η Γερμανία έχει πόλεις όπως το Αμβούργο – μια πόλη κάπως αποκομμένη από την υπόλοιπη χώρα που είναι πλέον ακμάζουσα και μετατρέπεται σε οικονομικό κέντρο χάρη στις εξαγωγές σε μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες της αγοράς, και ιδίως την Κίνα.
Για παράδειγμα οι Αγγλικές ομάδες, όπως ακριβώς και στα χρηματοοικονομικά, προτιμούν ένα ελαφρύ άγγιγμα: Είναι ανοικτές σε όλους τους συμμετέχοντες στην αγορά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση ή τις δεσμεύσεις απέναντι στην τοπική κοινότητα. Η στρατηγική φαίνεται να λείπει. Ξένοι παίκτες κυριαρχούν στην κορυφή του αγγλικού παιχνιδιού, με αποτέλεσμα η δεξαμενή ταλέντων για την εθνική ομάδα να μικραίνει. Παρά το γεγονός ότι έχει πολλούς ξένους παίκτες, η Γερμανία έχει μια εθνική ομάδα που παραμένει μια από τις καλύτερες του κόσμου. Κατά κάποιο τρόπο, η Γερμανία είναι καλύτερη στην ανάπτυξη των εθνικών στοιχείων του ενεργητικού της.
Ο Άγγλος αστέρας του ποδοσφαίρου της δεκαετίας του 1980, ο Gary Lineker, είχε πει ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι στο οποίο 22 άνδρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί. Κατά αντιστοιχία, η Ευρωπαϊκή νομισματική ένωση είναι ένα νομισματικό σύστημα στο οποίο 17 χώρες προσπαθούν να παραμείνουν ανταγωνιστικές και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί.
Αυτό μένει να διαπιστωθεί, αν και τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι η γερμανική οικονομία δεν είναι τόσο ασταμάτητη όσο οι ποδοσφαιριστές της. Υπάρχει κάμψη των εξαγωγών προς τις γειτονικές χώρες. Η ανάπτυξη της Κίνας επιβραδύνεται, και πρόκειται για συρρίκνωση άλλης μιας αγορά που έχει ζωτική σημασία για την Γερμανία. Με την εγχώρια ζήτηση, ως συνήθως, ασθενέστερη από ό, τι θα μπορούσε να είναι – η ηθική της λιτότητας κυριαρχεί στο Βερολίνο και στα νοικοκυριά – η γερμανική οικονομία παραπαίει τον τελευταίο καιρό. Και οι άνθρωποι μπορεί να ξεχνούν, αλλά ο όρος “ευρωσκλήρωση” εφαρμόστηκε στη Γερμανία με φανερή την αδυναμία της να προσαρμοστεί στη δεκαετία του 1990. Τα πράγματα κινούνται σε κύκλους.
Θα σας αφήσω όμως με μια παρήγορη σκέψη, καταλήγει ο Jim O’Neill, σκέψη που ταιριάζει και για το μεγάλο ποδοσφαιρικό παιχνίδι: Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ηττημένη αυτό το Σαββατοκύριακο θα είναι μια ομάδα από τη Γερμανία.
(Ο Jim O’Neill, είναι πρώην επικεφαλής Asset Management της Goldman Sachs, αποχώρησε τον περασμένο Φεβρουάριο, και γνωστός ποδοσφαιρόφιλος).
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.