Το βράδυ της Κυριακής ο Αλέξη Τσίπρας «πέρασε» την γραμμή του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγοντας τον δρόμο για την προσπάθεια επίτευξης συμφωνίας με τους δανειστές, στο πλαίσιο του επωφελούς συμβιβασμού που επιδιώκει η κυβέρνηση, με κύρια χαρακτηριστικά τα χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, όχι την περικοπή σε μισθούς και συντάξεις, αναδιάρθρωση χρέους και δημόσιες επενδύσεις.
Η εσωκομματική «νίκη» του Έλληνα πρωθυπουργού μόνο άνετη δεν μοιάζει, αφού για 11 ψήφους δεν πέρασε η πρόταση της Αριστερής Πλατφόρμας, του Παναγιώτη Λαφαζάνη, για εξέταση εναλλακτικών λύσεων μετά από ρήξη με τους δανειστές, περιλαμβανομένου ακόμα και του ενδεχόμενου στάσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ.
Ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίζεται την εξουσία, εξισορροπώντας μεταξύ των τάσεων που υπάρχουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Είναι σίγουρο πως κάποιοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ ποσώς ενδιαφέρονται αν θα παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Θανάσης Πετράκος, ο Στάθης Λεουτσάκος ο Γιάννης Μηλιός και πολλοί άλλοι, είναι σχεδόν βέβαιο πως αν ξαναρωτηθούν θα επιμείνουν να μην πληρωθεί το ΔΝΤ για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο Γιάννης Βαρουφάκης σε τηλεοπτική του συνέντευξη.
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτα Κοζομπόλη, που κάλεσε ως μάρτυρες της εξεταστικής για τα μνημόνια κάποιους κυρίους, Κρίκετ Ζαν Κλάουντ, Ζόσεφ Στρίγκλιτς, Κλάους Μάους, Μους Ματίας και Τόμας Βάιζερ, είμαι σίγουρος πως το ίδιο θα απαντούσε σε μία παρόμοια ερώτηση, «ΔΝΤ ή μισθοί και συντάξεις».
Βέβαια ποιος λογικός άνθρωπος θα απαντούσε το αντίθετο; Για την ακρίβεια ποιος Έλληνας πολιτικός θα έλεγε δημόσια «Να πληρωθεί το ΔΝΤ και ας μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις»; Μάλλον κανείς.
Με αυτά και με τα άλλα, με τα ταμεία να στερεύουν, αν δεν έχουν στερέψει ήδη και τις ημερομηνίες που πρέπει να γίνουν κρίσιμες πληρωμές από το ελληνικό κράτος προς τους δανειστές του να πλησιάζουν δραματικά, η ανάγκη για συμφωνία μοιάζει επιτακτική. Το ίδιο επιτακτική ήταν η ανάγκη για συμφωνία και πριν τέσσερις μήνες, όταν υποτίθεται ότι άρχισε η διαπραγμάτευση. Όμως τότε η νέα ελληνική κυβέρνηση πίστευε ότι έχει χρόνο και το βασικότερο, πίστευε ότι κατέχει στην σύνθεσή της τον κατάλληλο άνθρωπο, τον Γιάν(ν)η Βαρουφάκη, τον υπουργό Οικονομικών που θα έπειθε, με σειρά διαλέξεων, τους εταίρους δανειστές ότι κάνουν λάθος και ότι πρέπει να αλλάξουν στάση απέναντι στην Ελλάδα καθώς και πρόγραμμα διάσωσης.
Η κυβέρνηση θέλει να επιμείνει στις «κόκκινες γραμμές» για τις οποίες, όπως υποστηρίζει και είναι η αλήθεια, ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό. Οι εταίροι δανειστές από την άλλη επιμένουν στην εφαρμογή του προγράμματος, δηλαδή του μνημονίου, την αξιολόγηση και νέα διαπραγμάτευση για την σύνταξη και άλλου μνημονίου, ώστε να είναι δυνατή η περαιτέρω χρηματοδότηση για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού που θα υπάρξει μετά το τέλος του τρέχοντος προγράμματος.
Νέα δανεικά, που είναι απαραίτητα για την κυβέρνηση δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς όρους, δηλαδή, χωρίς μνημόνιο. Νέο μνημόνιο για την ελληνική κυβέρνηση, για τα δανεικά που χρειάζεται για να λειτουργήσει, δεν μπορεί να υπάρξει. Όμως είναι σίγουρο πως κάτι πρέπει να γίνει.
Προβλέπω λύση στο αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων Αθήνας – δανειστών τύπου «Εθνικής Οδού Αθηνών –Πατρών». Με πολλές στροφές, αναβολές, πασαλάκια, «θανατηφόρα» για την οικονομία και όχι μόνο ατυχήματα, έργα, λόγια, λόγια, λόγια, υποσχέσεις, διαμαρτυρίες, ταλαιπωρία. Μία λύση της απόλυτης ημιτέλειας. Το κάνει η Ελλάδα χρόνια, θα συνεχίσει να το κάνει, αφού αυτό ξέρει καλύτερα από το οτιδήποτε.
Θα συμφωνήσουμε τώρα, δηλαδή έως τον Σεπτέμβριο, γι αυτά που μπορούμε να συμφωνήσουμε και θα πετάξουμε την “καυτή πατάτα” στον αέρα, για να την πιάσει όχι κάποιος άλλος, αλλά πάλι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αργότερα. Και το ίδιο θα συμβαίνει έως ότου δοθεί η λύση. Από τους δανειστές.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.