Παρά το κλίμα έντονης αβεβαιότητας που καλλιεργείται τώρα με το σενάριο του Grexit η διαπραγμάτευση γίνεται ένα πολιτικό παιχνίδι, όπου ακόμα και μια θεωρητικά αίσια κατάληξη θα σημάνει αφετηρία από ένα επίπεδο δυσκολότερο για την οικονομία, από ό,τι θα περίμενε κανείς πριν τη διαπραγμάτευση.
H διαλεκτική της διαπραγμάτευσης είναι είναι όμως ουσιαστική από την οικονομική πλευρά; Ζήτησα από φίλο μου φοροτεχνικό στο τηλεοπτικό μου πάνελ να μου σχολιάσει την απόδοση των μέτρων φορολόγησης των ελληνικών προτάσεων για ΦΠΑ, για αύξηση συντελεστών αλλά και για την έκτακτη εισφορά στις επιχειρήσεις. Ο άνθρωπος, αν και αριστερών πεποιθήσεων, δεν είδε φως.
Όμως πίσω από την άρνηση των πιστωτών δεν είναι μόνο το θέμα της αποτελεσματικότητας των ελληνικών προτάσεων, αλλά και η δυσαρέσκεια που εκφράζεται εμμέσως πλην σαφώς για την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής που έχει μέχρι τώρα ακολουθηθεί. Και συγκεκριμένα όταν οι θεσμοί έχουν διαμορφώσει διαμέσου του μνημονίου ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο σε σχέση με όσα ετοιμάζει το νομοσχέδιο Σκουρλέτη, εναντιώνονται με κάθε ευκαιρία.
Κατά συνέπεια δεν είναι μόνο τα νούμερα, που δίνουν τις αφορμές για την αντιμετώπιση των πιστωτών αλλά η βασική τους ένσταση για την τελείως διαφορετική πολιτική που η ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να προτείνει σε σχέση με αυτήν που η ευρωπαϊκή πλευρά θέλει και ονομάζει μεταρρυθμίσεις. Από εκεί και πέρα ξεκινά ο διάλογος των κωφών.”Δεν μιλήσαμε για περικοπή συντάξεων, απλά είπαμε για εξοικονόμηση 1% του ΑΕΠ από το ασφαλιστικό” λένε οι πιστωτές. Πώς όμως;
Η υπόθεση του χρέους πάντως, όπου τόσο εναγωνίως η ελληνική πλευρά αναζητεί σαν μια διαβεβαίωση για διευθέτηση, έχω την αίσθηση ότι οι εταίροι-πιστωτές την συναρτούν και με το πιο δύσκολο θέμα: Τη βασική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Εκεί για να βρεθεί αυτό το νέο πλαίσιο θα απαιτηθεί χρόνος.
Κατά τα άλλα σε εξέλιξη βρίσκεται η πολιτική παράσταση,που είναι πολύ αβέβαιο αν θα βοηθήσει την ελληνική οικονομία. Μετά από τόσους μήνες αυτή βρίσκεται σε σαφώς δυσμενέστερη κατάσταση και το restart που θα επιχειρήσει θα πρέπει να περιέχει πολλές θετικές εκπλήξεις για να το νιώσει η κοινωνία. Αυτό είναι το καλό σενάριο.
Το άλλο είναι για μια “παιζόμενη” διαφορά του 1,5 δισ η ελληνική οικονομία να περάσει τελικά εκτός προγράμματος σαν αποτέλεσμα ενός μπρα ντε φερ που θα οδηγήσει σε ένα επικίνδυνο χάος. Θυμίζουμε ότι η Αργεντινή υποχρεώθηκε επί της ουσίας από το ΔΝΤ για 1 δισ δολ μόλις και με σχέση χρέους προς ΑΕΠ 50 προς 100! Ομως όπως είπε και ο Στάυρος Θεοδωράκης χθες, ο πρωθυπουργός του είπε, ότι το μπρα ντε φερ δεν μπορεί να έχει χρονική διάρκεια εσαεί καθώς τα ζητήματα πρέπει να κλείσουν εντός του Ιουνίου.
Από την άλλη πλευρά είναι επίσης εμφανές ότι κανείς από τους μεγάλους διεθνείς πυλώνες δεν αισθάνεται άνετα με το GREXIT.
Ας κοιτάξουν όλοι όμως να φτιάξουν το πρόγραμμα της επόμενης μέρας γιατί αυτό δεν το σώζουν ούτε οι κόκκινες γραμμές από μόνες τους ούτε όμως και οι μεταρρυθμίσεις από μόνες τους.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.