Πέφτουμε αλλά ξανασηκωνόμαστε – η νέα τάση

Παρακολουθώντας το μήνυμα του Μπόνο «Πέφτουμε αλλά ξανασηκωνόμαστε» αναρωτιέμαι αν μπορεί να γίνει το σύνθημα της εποχής, ειδικά για μια χώρα, αλλά και μια γενιά, που έχει ακόμα μπροστά της πολλές πτώσεις.

Ο Μπόνο, με αφορμή ένα ατύχημα που είχε με το ποδήλατό του στο Σέντραλ Παρκ, θέλησε να περάσει τη φιλοσοφία ως στάση ζωής.

Είναι λίγο φιλόδοξο να το πετύχει κανείς όπως το θέλει, αν και σε πρώτη φάση είναι μια αντίδραση των αντανακλαστικών. Το ερώτημα είναι πόσο το συνειδητοποιεί και πώς το σχεδιάζει για τη συνέχεια. Και κυρίως πόσο αποτελεσματικό είναι στην υλοποίηση και την ψυχολογική ανάκαμψη.

Ακούω ότι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται μασάζ εν όψει του Ασφαλιστικού και επαναφέρω στη μνήμη μου μια βασική φράση του Αλέξη Τσίπρα κατά το προηγούμενο καλοκαίρι αλλά και κατά την προεκλογική περίοδο: «Πέφτουμε αλλά ξανασηκωνόμαστε». Σε πρώτη φάση και κυρίως σε εκλογικό επίπεδο έπεισε. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα επί της ουσίας και πώς η χώρα θα σηκωθεί μετά το νοκ ντάουν, και το γράφω στα ελληνικά για να θυμηθούμε ότι αποτελεί όρο του μποξ, που ισοδυναμεί με προσωρινό πέσιμο και όχι το οριστικό, που είναι το νοκ άουτ. Εξ ου και η ρήση των Αγγλων σπορτκάστερ «Down but not out». Δηλαδή κάτω, αλλά όχι έξω από το παιχνίδι.

Οπως φαίνεται, ο στόχος για το Ασφαλιστικό στον αρχικό σχεδιασμό είναι να κατατεθεί η πρόταση με αύξηση των εργοδοτικών εισφορών για να διασωθούν από περικοπές οι κύριες συντάξεις. Αυτό προετοιμάζει ο κ. Κατρούγκαλος για την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό προφανώς περιέχει και το πολιτικό μήνυμα που θέλουν να περάσουν στην κοινωνία. Για επιβάρυνση των εργοδοτών και ισόρροπη κατανομή των βαρών του προγράμματος.
Στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και εν γένει στο κυβερνητικό στρατόπεδο πιστεύουν ότι αν το Ασφαλιστικό περάσει, τότε ανοίγει ο δρόμος με το νέο έτος για σταθεροποίηση της πορείας τους. Παράλληλα, στους ΑΝ.ΕΛ. εκφράζεται η βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξουν άλλες διαρροές. Ολα αυτά έχουν σημασία από μαθηματικής άποψης γιατί το αλγεβρικό άθροισμα θα καθορίσει ισορροπίες και εξελίξεις και, όπως όλα δείχνουν, τα πάντα θα κριθούν στον πόντο.

Βέβαια, γνωρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι οι εταίροι-πιστωτές δεν είναι θετικοί στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, όπως και οι επιχειρηματικοί φορείς που είναι κοντά τους, υποστηρίζοντας ότι θα είναι ένα μέτρο που μπορεί να ανεβάσει εκ νέου την ανεργία. Διαφαίνεται λοιπόν πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες διαχείρισης του όλου ζητήματος, αν και η βασική του ιδέα έχει περιγραφεί ήδη από τον Γιώργο Σταθάκη, που μιλά για αύξηση 1% στις εργοδοτικές εισφορές.

Η έκβαση είναι κεφαλαιώδους σημασίας γιατί αν οι ισορροπίες αλλάξουν, τότε τα κέντρα βάρους θα επαναπροσδιοριστούν, στοιχείο μεγάλης σημασίας για την ελληνική πραγματικότητα. Η ορθοπόδηση της χώρας περνά σίγουρα από την ψήφιση και την εφαρμογή της συμφωνίας. Αυτό είναι προφανές και από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μέσα στη Βουλή φαίνεται ότι τελικά τα νομοθετήματα με κάποια τελική μορφή θα υπερψηφιστούν. Και γι’ αυτό δεν ανησυχούν πια ιδιαίτερα οι αγορές. Το βασικό ερώτημα είναι πώς θα εφαρμοστούν από δω και στο εξής όλες αυτές οι αλλαγές για τις οποίες έχει δεσμευτεί η χώρα στο τρίτο πρόγραμμα.

Και μπαίνει το εξής ζήτημα: ποιος πρέπει να ξανασηκωθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η χώρα; Πάνε αυτά τα δύο μαζί ή δεν πάνε; Αυτό μένει να το δούμε τις επόμενες εβδομάδες. Ικανή και αναγκαία συνθήκη, πάντως, είναι να ξανασηκωθεί η χώρα.